Μετά από τόση επιτυχία, τόσες και τόσες συζητήσεις για τους συμβολισμούς του και την επίκαιρη θεματική του, τώρα η συγγραφέας του “The Handmaid’s Tale” αποκαλύπτει ότι δεν «γράφτηκε ως φεμινιστικό μυθιστόρημα» ή τουλάχιστον δεν ήταν αυτή η πρωταρχική πρόθεση της Μάργκαρετ Άτγουντ.
Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που η 82χρονη Καναδή συγγραφέας μουδιάζει τον φεμινιστικό κόσμο με δηλώσεις, τοποθετήσεις ή άρθρα της, όμως, αναφορικά με αυτή της την αποκάλυψη αξίζει να σταθεί κανείς στο σκεπτικό βάσει του οποίου κινήθηκε και στο γιατί αποφάσισε να το αποκαλύψει τώρα.
«Ήθελα να δοκιμάσω μια δυστοπία από τη γυναικεία σκοπιά», γράφει σε ένα δοκίμιο της για την “Sunday Telegraph”.
«Ωστόσο, αυτό δεν κάνει το The Handmaid’s Tale μια ‘φεμινιστική δυστοπία’, ασχέτως αν το να δώσεις σε φωνή σε μια γυναίκα και εσωτερική ζωή θα θεωρείται πάντα ‘φεμινιστικό’, κυρίως από εκείνους που πιστεύουν ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να έχουν αυτά τα δικαιώματα».
Όπως εξηγεί, μέχρι τότε, η πλειονότητα των δυστοπιών ήταν γραμμένες από αντρικό χέρι, ειδωμένες από ανδρικό πρίσμα και εκεί οι γυναικείοι χαρακτήρες βίωναν είτε την άφυλη και αθόρυβη παρουσίασή τους είτε εμφανίζονταν ως έρμαια ανδροκρατούμενων καταστάσεων.
«Η δύναμη που αντιτίθεται στην τυραννία στο βιβλίο μου είναι μια δύναμη στην οποία ο ίδιος ο Όργουελ – παρά την πίστη του στην ανάγκη για πολιτική οργάνωση για την καταπολέμηση της καταπίεσης – πάντα έδινε μεγάλη σημασία: τη συνηθισμένη ανθρώπινη ευπρέπεια», έγραψε χαρακτηριστικά η Άτγουντ.
Κάπως έτσι από χθες έχουν ξεκινήσει διάφορες -κάπως επιθετικές- συζητήσεις για τα πραγματικά κίνητρα της Ατγουντ, όμως πρόκειται για συζητήσεις χωρίς ιδιαίτερο βάρος: μπορεί η πρόθεσή της να μην ήταν τόσο αγνή όσο θα ήθελε το φεμινιστικό κίνημα; Κι όμως, στην πραγματικότητα -και με την παραδοχή στην οποία προχωρά μέσω του άρθρου της- πρακτικά αποκαλύπτει ότι εκείνο που πραγματικά επιθυμούσε ήταν να γίνει η πρώτη γυναίκα που θα “υπέγραφε” ένα δυστοπικό μυθιστόρημα.
Ακόμη και υπό αυτό το πρίσμα, η Άτγουντ καινοτόμησε, προηγήθηκε και άνοιξε δρόμους για τις μεταγενέστερες συναδέλφους της, οπότε όλη η υπόλοιπη συζήτηση είναι κάπως εκ του πονηρού και ίσως για να ξύσει παλιότερες πληγές για τα “πιστοποιητικά” φεμινισμού της συγγραφέως.
Ίσως πάλι κάποιοι θυμώνουν γιατί αυτή η αποκάλυψη τους “χαλά” αναλύσεις δεκαετιών για τη “Θεραπαινίδα”, αλλά και πάλι αυτή δεν είναι η μαγεία της λογοτεχνίας; Το να μπορεί ένας συγγραφέας να κρατά ζωντανό τον μύθο των βιβλίων του; (Αυτό ακριβώς!)
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
