Φεστιβάλ Καννών, 1998. Ένα μικρό, φαινομενικά χαρούμενο και πολύχρωμο, αλλά βαθιά μελαγχολικό φιλμ αποσπά το βραβείο Soleil D’ Enfance. Δε γεμίζει το μάτι με την πρώτη, κι όταν τα καταφέρνει, κάπως προκαλεί.
Κι ο τίτλος του δεν το βοηθά πολύ (Ma vie en rose), καθώς το μπερδεύει κανείς με το πασίγνωστο τραγούδι της Εντίθ Πιαφ (La Vie en Rose) και τα επόμενα χρόνια με την ταινία για τη ζωή της και πρωταγωνίστρια τη Μαριόν Κοτιγιάρ.
Κι όμως, η ταινία, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Κρις βάντερ Στάπεν μιλά για τη ζωή ενός 7χρονου αγοριού, του Λουντοβίκ, που είναι πεπεισμένο ότι είναι κορίτσι και ότι βρίσκεται στο λάθος σώμα.
Το εξηγεί στους γονείς του με λόγια απλά και κατανοητά, αλλά και με τη βοήθεια των όσων έμαθε στο σχολείο για τα χρωμοσώματα. Τους το λέει τρυφερά κι απόλυτα, όπως μόνο τα παιδιά ξέρουν, όμως εκείνοι έρχονται σε δύσκολη θέση. Τι θα πουν οι γείτονες; Οι δάσκαλοι μήπως; Που ο γιος τους αγαπά τα φορέματα, τα γυναικεία αξεσουάρ και τα κοριτσίστικα παιχνίδια; Τρόμος.
Το μόνο ανοιχτό μυαλό στην οικογένεια του είναι η γιαγιά του που επιτρέπει στο παιδί να είναι ο εαυτός του, με όποιο κόστος για την οικογένεια που πρέπει να υφίσταται τα φαρμακερά σχόλια του κοινωνικού περίγυρου.
Στο σήμερα, με όσο δρόμο έχουμε διανύσει για την trans ορατότητα, η ταινία μπορεί απλώς να μοιάζει σαν ένα πολύχρωμο κινηματογραφικό παραμύθι που σε αρκετά σημεία του σου “δαγκώνει” την καρδιά: ο μικρός επιμένει με απέραντη πίστη στο ότι είναι κορίτσι. Αγαπάει τα χρώματα, τον χορό, τα ρούχα των κοριτσιών. Δεν του αρέσουν τα καρό πουκάμισα και τα παντελόνια. Θέλει να ντύνεται με φορέματα και χρώμα. Για νεράιδα του έχει μία περσόνα – ποπ τραγουδίστρια που ξέρει όλα τα τραγούδια και τα χορευτικά της απ’ έξω κι ανακατωτά.
Για το 1997 που σημειώθηκε και η πρώτη έξοδος της ταινίας στις σκοτεινές αίθουσες, ο “Λουντοβίκ” (που υποδύεται συγκλονιστικά ο Georges Du Fresne) είχε προλάβει να μιλήσει για πολλά από εκείνα που τώρα θεωρούμε αυτονόητα. Η δυσφορία φύλου, η ανάγκη για ορατότητα και συμπερίληψη, η τρανσοφοβία και το ζήτημα των έμφυλων ταυτοτήτων επικοινωνούνται για πρώτη φορά μέσα από την υπέροχη “αφήγησή” του που υπογράφει σκηνοθετικά ο Αλέν Μπερλινέρ.
Η μουσική είναι επικά queer, δίνοντας στην ιστορία του Λουντοβίκ μυστήριο και παιδική ελαφρότητα σε ισόποσες δόσεις (τραγουδά η γαλλίδα ποπ σταρ Zazie), ενώ, αν οι ερμηνείες των γύρω φαίνονται κάπως φλατ και τρομαγμένες είναι κυρίως γιατί ο μικρός εξηγεί με τέτοιο βάθος τη φύση του, που το τελικό αποτέλεσμα “σβήνει” τους υπόλοιπους από την οθόνη.
Ακόμα και οι στίχοι του τραγουδιού που “ντύνει” την ταινία είναι επικεντρωμένοι στην αγωνία του Λουντοβίκ να “εξηγήσει” τι του συμβαίνει και γιατί δυσφορεί με την αγορίστικη ζωή και τον δρόμο που τον σπρώχνουν οι δικοί του να βαδίσει, έστω κι αν δεν θέλει, γιατί προσπαθεί να ευτυχήσει, παρά το γεγονός ότι βρίσκεται σε κόντρα με την ίδια του την ταυτότητα.
“Je lis tous les romans à l’eau de rose ~ έχω διαβάσει όλα τα ρομαντικά μυθιστορήματα
J’en souligne des passages au crayon rose ~ υπογραμμίζω αποσπάσματα με ροζ μολύβι
Le bonheur m’obsède à la névrose ~ έχω πάθει εμμονή με την ευτυχία
Là où il y a du gris, je mets du rose ~ όπου υπάρχει γκρι, εγώ βάζω ροζ”
Αναζητήστε την οπωσδήποτε αν θέλετε να δείτε κάτι διαφορετικό, όχι ακριβώς Πρωτοχρονιάτικο ή κάτι σε ρομαντική κομεντί όπως συνηθίζεται αυτές τις μέρες, και κυρίως μη δώσετε πολύ σημασία στις κριτικές της εποχής που δεν καταλάβαιναν ακριβώς περί τίνος πρόκειται 😉
Το trailer της ταινίας εδώ >>>
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
