Ποιος να πει “τι” για την Ιζαμπέλ Αλιέντε; Κοντεύει τα 80 και η ενάργεια, η δύναμη και η πολυπραγμοσύνη της μοιάζουν αστείρευτες. Στις 25 Ιανουαρίου θα κυκλοφορήσει η “Violeta”, το νέο της μυθιστόρημα και μετά από δύο χρόνια πανδημίας, φαίνεται αυτές οι σελίδες να γεφυρώνουν την περίοδο της Ισπανικής Γρίπης με αυτήν του κορωνοϊού. Ωστόσο, η Αλιέντε δεν ξεχνά το ιστορικό πλαίσιο που “καδράρει” τις ενέργειες και την καθημερινότητά της και όπως αποκαλύπτει σε συνέντευξη της στην ισπανική EL PAÍS, οι γυναίκες ανά τον πλανήτη βιώνουν τον σοβαρότερο πόλεμο της τελευταίας 50ετίας.
Παρακάτω μερικά αποσπάσματα από αυτή τη συνέντευξη:
#1
“Ήταν σχεδόν φυσικό και επόμενο να έγραφα κάτι για τις πανδημίες και ενώ δύο χρόνια έχουμε ζήσει όλο αυτό. Η ιδέα γεννήθηκε, όταν πέθανε η μητέρα μου, ένα χρόνο πριν την πανδημία. Αν είχε ζήσει άλλον ένα χρόνο, θα ήταν 100 ετών. Γεννήθηκε σε πανδημία, επειδή η γρίπη έφτασε στη Χιλή το 1920 και θα είχε πεθάνει πάνω στη γέννηση μιας άλλης. Όταν πέθανε, πολλοί μου είπαν να γράψω την ιστορία της. Είχαμε μια εξαιρετική σχέση. Ήταν όμως πάντα υποτακτική, πρώτα στον πατέρα της και μετά στον άντρα της. Δεν υπάρχει αυτοεκπλήρωση για μια γυναίκα αν δεν μπορεί να συντηρήσει τον εαυτό της. Αν εξαρτάσαι από κάποιον άλλον για να πληρώσεις τους λογαριασμούς σου, πρέπει να υποκύψεις. Και αυτή ήταν η μοίρα της μητέρας μου, παρόλο που ήταν μια πολύ δημιουργική γυναίκα. Όπως έγραψα, μη γνωρίζοντας τι θα γίνει η Βιολέτα, νομίζω ότι κατά βάθος είναι η γυναίκα που θα ήθελα να είναι η μητέρα μου”.
#2
“Τη γενιά της μητέρας από τη δική μου τη χωρίζουν πολλά. Η γενιά μου βγήκε στους δρόμους και πολλοί πήγαν στο κολέγιο, αν και εγώ δεν το έκανα. Έψαχναν για δουλειά και έβγαζαν τα προς το ζην. Αλλά αυτό είναι μέσα σε μια συγκεκριμένη κοινωνική τάξη. Οι πιο ταπεινοί και πιο σκληροί εργαζόμενοι στήριζαν πάντα τις οικογένειές τους. Μιλάω για εκείνη την τάξη των κοριτσιών που μορφώθηκαν να γίνουν σύζυγοι και μητέρες. Προσωπικά, είμαι περιτριγυρισμένη από γυναίκες με δυνατή προσωπικότητα! Ασυνήθιστες γυναίκες. Συχνά με εμπνέουν για να αναπτύξω έναν νέο χαρακτήρα, αλλά με κυριεύει η πραγματικότητα γιατί πετυχαίνουν πράγματα που δεν θα ονειρευόμουν ποτέ”.
#3
“Για ‘μένα τα μεγάλα μυστήρια της ζωής θα είναι πάντα τα ίδια: η αγάπη και ο θάνατος. Και μετά είναι τα αιώνια θέματα της βίας, της ανάγκης για δικαιοσύνη, της πίστης και τους θάρρους. Υπάρχει όμως και μία θεματική που με στοιχειώνει πάντα και είναι η ατιμωρησία της εξουσίας, τόσο μέσα στην οικογένεια όσο και στην κοινωνία”.
#4
Για την μνημειώδη ατάκα της ότι “ο φεμινισμός δεν βρίσκεται ανάμεσα στα πόδια των γυναικών, αλλά ανάμεσα στ’ αυτιά τους” >>>
“Φυσικά, αυτό έχει σημαδέψει όλη μου τη ζωή! Ζούμε σε πατριαρχία. Ήθη, νόμοι, όλα γίνονται κυρίως από άντρες. Εμείς οι γυναίκες πρέπει να βρούμε παραθυράκια για να ακουστεί η φωνή μας. Όλο και πιο συχνά τα καταφέρνουμε. Αλλά δεν είμαστε ακόμα εκεί. Υπάρχει πραγματικός πόλεμος κατά των γυναικών. Θα τα καταφέρουμε! Είμαι σίγουρη γι’ αυτό. Απλώς δεν θα ζω για να το δω, Ακόμα κι έτσι, νιώθω την υπόγεια ενέργεια των νέων. Δείτε τι έγινε στη Χιλή!”
Κάπου εδώ αξίζει να αναφερθεί ότι η Αλιέντε μιλά με άνεση για τον τρίτο σύζυγο της ζωής, αλλά και για το πώς μεγάλωσε τα παιδιά -με λίγη τρυφερή αδιαφορία, όπως λέει- μόνο και μόνο για να μη νιώθουν το κέντρο του κόσμου, αλλά και για να μάθουν να τα βγάζουν πέρα μόνα τους.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
