ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΝΑ ΚΑΛΟΓΕΡΑ
Τα παιδιά της γενιάς Z είναι ανήσυχα, ευαίσθητα και τα αντανακλαστικά τους είναι πολύ πιο ανεπτυγμένα από των millenials. Αν διαβάζαμε την περιγραφή στο προφίλ κάποιου ζένιαλ στο Linkedin, σίγουρα κάπου θα έγραφε ότι είναι “digital savvy”, σα να λέμε “επαΐοντας” στα ψηφιακά μέσα.
Αυτά τα παιδιά μιλάνε ανοιχτά για θέματα ψυχικής υγείας, στερεοτύπων, κοινωνικής ισότητας και πολιτικής ορθότητας. Είναι προικισμένα πνεύματα που χρησιμοποιούν τα κινητά τους τηλέφωνα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με πολύ δημιουργικούς τρόπους. Αυτή η γενιά “έκπληξη” διαθέτει κορίτσια όπως η Επίθετη.
Πρόκειται για μια 25χρονη ποιήτρια που όχι απλώς γράφει ποίηση, αλλά και την οπτικοποιεί. Η δουλειά της είναι πολύ ιδιαίτερη, ενδοσκοπική, αγγίζει με λεπτότητα τη ρουτίνα, την καθημερινότητα και τον ρυθμό της πόλης στην οποία ζει, την Αθήνα. Είναι μια νεαρή δημιουργός η οποία έχει ήδη ξεχωρίσει, αφού έχει φτιάξει και ένα podcast για το Movement Radio τον διεθνή ψηφικό ραδιοφωνικό σταθμό της Στέγης Iδρύματος Ωνάση. Εμείς κάναμε μια κουβέντα για την ποίηση, το internet, αλλά και για τη συναισθηματική διαφορά που νιώθει ο δημιουργός ανάμεσα στη digital (ψηφιακή) και στην print (τυπωμένη) παραγωγή περιεχομένου.
— Πες μας ποια είσαι και με τι ασχολείσαι αυτή την περίοδο;
Είμαι η Α. Επίθετη, ή Αλεξάνδρα Επίθετη, ή Αλεξάνδρα. Έχω γεννηθεί στη Βουλγαρία, μεγάλωσα στην Χαλκίδα και τα τελευταία 10 χρόνια ζω στην Αθήνα. Γράφω ποιήματα και είμαι ένα από τα μέλη του The Bad Poetry Social Club. Ασχολούμαι με το spoken word, την αυτοέκδοση και το video poetry. Αυτή την περίοδο δουλεύω κάπως παράλληλα δύο video, μια poetry performance που θα γίνει τον Ιανουάριο, και τη νέα μου συλλογή που θα γίνει σε συνεργασία με τον Βασίλη Γεωργούλα.
— Τι είναι το poetry performance;
Το poetry performance είναι συνήθως ο όρος που χρησιμοποιούμε στα live που κάνουμε. Δεν είναι ακριβώς δόκιμος, δηλαδή συνήθως θα διαβάσεις ή θα ακούσεις το performance poetry. Ξεκινώντας όμως να κάνουμε live απαγγελίες χρειαζόμασταν μια λέξη που να το περιγράφει και κάπως έτσι προέκυψε. Το να βάλουμε το “ζωντανό” στην ποίηση ήταν από την αρχή ένα από τα βασικά πράγματα που θέλαμε, κι αυτό γιατί το να υπάρχει αυτή η μορφή έκθεσης φέρνει την ποίηση στο εδώ και τώρα.
Έχω γεννηθεί το 1996 στη Βουλγαρία, μεγάλωσα στην Χαλκίδα και τα τελευταία 10 χρόνια ζω στην Αθήνα. Γράφω ποιήματα και είμαι ένα από τα μέλη του The Bad Poetry Social Club. Ασχολούμαι με το spoken word, την αυτοέκδοση και το video poetry.
Τα live μας διαχωρίζονται κάπως σε 2 τύπους. Κάνουμε συχνά live σε χώρους, που τείνουν πιο πολύ προς το “συναυλιακό”, όποτε και ο τρόπος που στήνεται ένα τέτοιο live είναι ανάλογος. Υπάρχουν όμως και άλλα live, τα οποία είναι σκηνοθετημένα, με σκηνογραφία κ.λπ. και είναι πιο κοντά στην performance.
Το ότι έχω και αυτό το μέσο έκφρασης, δηλαδή μου δίνεται η ευκαιρία να μπορώ να απαγγείλω τα ποιήματα και τα κείμενα μου κι αντίστοιχα υπάρχουν και τόσα άτομα τα οποία το στηρίζουν, ήταν και κάθε φορά είναι μια πολύ ξεχωριστή εμπειρία.
— Πότε ξεκίνησες να γράφεις ποίηση;
Γενικά διάβαζα και έγραφα από πολύ μικρή, αλλά τα πρώτα μου ποιήματα τα έγραψα κάπου στο γυμνάσιο. Ένας πολύ σημαντικός παράγοντας για να ξεκινήσω να διαβάζω και να γράφω ποίηση ήταν η φιλόλογος που τότε μου έκανε λογοτεχνία. Το θέμα μάλλον ήταν ότι δεν δίδασκε τα ποιήματα και τα κείμενα, αλλά μας έβαζε μέσα σε αυτά και μας έδινε τον χώρο να τα προσεγγίσουμε. Οι πρώτοι που διάβασα ήταν ο Καββαδίας και ο Καρυωτάκης. Νομίζω ότι ένα από τα πράγματα που με μαγνήτισαν στην ποίηση τότε, ήταν το πως ένα ποίημα μπορεί να επιβιώσει στον κόσμο πολύ περισσότερο από τ# δημιουργό του, και μπορεί ακόμη και δεκάδες χρόνια μετά να έχει νόημα και σκοπό.
Από τότε δεν έχω σταματήσει να γράφω και βρήκα στην ποίηση, και γενικά την γραφή, ένα πολύ μεγάλο μου κομμάτι. Περίπου το 2017 μπήκε στην ζωή μου και το spoken word, αλλά και το video poetry, που άλλαξαν πολύ σημαντικά το πως αντιλαμβάνομαι πλέον την ποίηση.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
— Ποιες είναι οι αναφορές σου;
Αυτή είναι μια πολύ τρομακτική ερώτηση. Πιστεύω ότι οι αναφορές μας αλλάζουν συνέχεια, όσο τουλάχιστον κανείς συνεχίζει να θέλει να εξελίσσεται και να αλλάζει, οπότε δε νομίζω πως μπορείς να πεις 2-3 ονόματα, 2-3 βιβλία και τέλος. Σε αυτή την φάση της ζωής μου για παράδειγμα κάποιες αναφορές μου είναι τα διηγήματα του Raymond Carver, οι συνεντεύξεις του Harry Dean-Stanton, το Lucky, το Rumours των Fleetwood Mac.
— Είδα ένα βίντεο σου που λες “νομίζω πως πολλά από τις μνήμες μου, προκύπτουν πια από τα όνειρα μου /και όσο τις ανασύρω από το αρχείο τόσο φθείρονται μεταβάλλονται κάθε φορά σε κάτι”. Έτσι εμπνέεσαι και γράφεις;
Δεν ξέρω πως να περιορίσω την απάντηση, αλλά από τρομερά πολλά πράγματα, άτομα και καταστάσεις. Με εμπνέουν οι άνθρωποι μου και η ζωή μου μαζί τους. Άλλωστε, όσο μπορώ να παρατηρήσω, τα ποιήματά μου κουβαλάνε πολύ την καθημερινότητα, την ρουτίνα και την ζωή στην πόλη μέσα τους. Το πως γυρνάς σπίτι σου από την δουλειά, ένα τσιγάρο με κάποια ή κάποιον, η κίνηση του λεωφορείου. Αυτό είναι και για μένα η τέχνη μου και ο σκοπός της, αν πρέπει να πω πως έχει έναν τέτοιο. Μια μορφή κάθαρσης της ρότας, μια μορφή αυτό-ψυχοθεραπείας από ότι σου συνέβη μέσα στη μέρα. Τα όνειρα και η παιδική μου ηλικία αποτελούν πολύ σημαντική έμπνευση για αυτά που γράφω. Νομίζω γενικά πως είναι μια ανεξάντλητη πηγή, στην οποία νιώθω πολύ συχνά την ανάγκη να επανέρχομαι και να βουτάω, ώστε κάποια στιγμή και το “εδώ και τώρα” να βγάλει νόημα.
— Θεωρείς πως αν η δουλειά σου σήμερα δεν υπάρχει κάπου «καταγεγραμμένη» ότι δεν υπάρχει αξία;
Αυτό δεν έχει να κάνει τόσο με το παρόν. Η καταγραφή υπάρχει από πάντα και είναι ένα ζωτικό κομμάτι της τέχνης. Η καταγραφή ενός ποιήματος πριν 50 χρόνια γινόταν μόνο σε ένα βιβλίο, ενώ τώρα μπορεί να γίνει σε ένα podcast, ένα video, οτιδήποτε. Θεωρώ την καταγραφή το 50% ενός έργου. Είναι αυτή που σου επιτρέπει την έκθεση. Από εκεί και πέρα όμως, μιλώντας στο πλαίσιο 2021, η καταγραφή σε τόσες πλατφόρμες, με τόσους τρόπους εμπεριέχει αναπόσπαστα το κομμάτι των μετρήσεων και της κατανάλωσης. Όπως και εγώ, πιστεύω πως αυτή την στιγμή, δεν υφίσταται άτομο της τέχνης που την καταγράφει και την εκθέτει να μην βιώνει άγχος, χαρά, λύπη ή θυμό σχετικά με τα views, τα likes κ.ο.κ..
— Αυτό είναι φυσικό;
Νομίζω πως ναι! Δεν πιστεύω πως ακόμα και ο Bob Dylan θα ήταν ΟΚ αν σε συναυλία του έρχοταν 100 άτομα. Όμως, ξανά στο 2021, αυτό το αγχωτικό κυνήγι έχει πολύ λεπτές γραμμές. Τα άτομα της τέχνης κινδυνεύουμε να γίνουμε περισσότερο λογιστές και social media managers, γιατί έτσι είναι το παιχνίδι. Περισσότερο content = περισσότερο hype, περισσότερη αλληλεπίδραση με τον αλγόριθμο = περισσότερο hype. Παρόλο που είναι κάτι που αγχώνει και εμένα σε διάφορα επίπεδα, δεν το φοβάμαι. Πιστεύω πως όσο κι αν πρόκειται για ένα ακόμη παιχνίδι καταναλωτισμού, είμαστε σε ανάγκη για κάτι άλλο από άδειο content. Και γι’ αυτό και πιστεύω πως θα επιβιώσουμε.
— Έχεις και αυτοεκδόσεις. Πες μας λίγα λόγια για αυτές. Αισθάνεσαι περισσότερα πράγματα για αυτό που είναι τυπωμένο από ό,τι για κάτι που είναι σε ψηφιακή μορφή;
Μέχρι τώρα έχω βγάλει 2 zines. Το ΚΟΡΕΝΙ (ρίζες, στα Βουλγάρικα) και το ΜΙΚΡΗ ΩΔΗ Σ’ ΕΜΑΣ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ με illustrations του Βασίλη Γεωργούλα. Το πρώτο βγήκε σε περιορισμένα αντίτυπα το 2018 και έχει πλέον εξαντληθεί. Η θεματική του είναι η οικογένεια και προφανώς οι ρίζες μου. Το δεύτερο κυκλοφορεί από τον Φεβρουάριο του 2020 και διατίθεται ακόμη (για όποιον ενδιαφέρεται να το αποκτήσει μπορεί να μου στείλει ένα μήνυμα στο instagram). Δεν έχει ακριβώς θεματική. Είναι ιστορίες και ποιήματα μιας περιόδου της ζωής μου. Κάπως συμβολίζει και υπήρξε το closure της. Κάπως έτσι νιώθω και γενικά για το έντυπο. Παίρνει πλέον ένα άλλο νόημα, μια άλλη μορφή. Ειδικά όταν πιάσω το πρώτο στα χέρια μου, και συνειδητοποιήσω πως ένα ένα τα ποιήματα μέσα συνθέτουν μια ιστορία με αρχή, μέση, τέλος, μου δίνει την αίσθηση της ανακούφισης. Ότι αυτή η φάση τελείωσε, ότι πλέον μπορώ να την αφήσω πίσω και να πάω σε κάτι νέο.
— Θα ήθελα να μου προτείνεις 3 ποιητικές συλλογές που πρέπει να διαβάσει κάποιος πριν τα 25.
• Γιάννης Κοντός, ‘Τα Οστά’
• Τσαρλς Μπουκόφσκι, ‘Η Αγάπη Είναι Ένας Σκύλος από την Κόλαση’
• Anne Sexton, ‘Live Or Die’
• Νότης Γέροντας, ‘Άπαντα τα Ποιητικά’
LINKS:
https://www.instagram.com/epitheti_/
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
