Florence Welch: Είναι, όντως, το “King” ένας φεμινιστικός ύμνος;

Κατ’ αρχάς να πω από την πρώτη αράδα την αμαρτία μου, ότι δηλαδή είμαι πιστή, φα-να-τι-κή της Florence Welch, έχω ακούσει τα πάντα της (χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι μού αρέσουν όλα της), λατρεύω το στιλ και την καλλιτεχνική της υπόσταση, στη συναυλία στο Ηρώδειο εδώ στην Αθήνα ήμουν από εκείνες που δεν σταμάτησαν να τραγουδάνε και να χοροπηδάνε, νομίζω έγινα κατανοητή.

Επίσης, αγαπώ και τη σκοτεινή της πλευρά, όπως έκανε την εμφάνισή της σε video clip και στίχους όπως του “Shake it Out”, όμως, που να πάρει η ευχή, με το “King” δεν έχω αποφασίσει τι με έχει μουδιάσει ακριβώς.

Στον ξένο Τύπο γράφουν για έναν ύμνο στον φεμινισμό και ναι, η μουσική είναι επική -όπως σε πολλές δουλειές των Florence and the Machine- και τους στίχους απλώς τους παραθέτω ως τροφή για σκέψη – και φυσικά συμφωνώ γιατί περιγράφουν ένα μεγάλο κομμάτι των γυναικείων αγωνιών σήμερα.

“We argue in the kitchen about whether to have children
About the world ending and the scale of my ambition
And how much is art really worth?
The very thing you’re best at
Is the thing that hurts the most
But you need your rotten heart
Your dazzling pain like diamond rings
You need to go to war to find material to sing

I am no mother
I am no bride
I am king

I need my golden crown of sorrow
My bloody sword to swing
My empty halls to echo with grand self-mythology

I am no mother
I am no bride
I am king

But a woman is a changeling
Always shifting shape
Just when you think you have it figured out
Something new begins to take
What strange claws are these
Scratching at my skin?
I never knew my killer would be coming from within

I am no mother
I am no bride
I am king

I need my golden crown of sorrow
My bloody sword to swing
I need my empty halls to echo with grand self-mythology

‘Cause I am no mother
I am no bride
I am king

And I was never as good
As I always thought I was
But I knew how to dress it up
I was never satisfied, it never let me go
Just dragged me by my hair
And back on with the show”.

Από τους πρώτους στίχους ήδη γίνεται αντιληπτή η προβληματική περί απόκτησης παιδιού και γυναικείων επαγγελματικών στόχων, όπως γίνεται σαφής και η περί “πολέμων” αιχμή, είτε είναι κυριολεκτική είτε μεταφορική, καθώς και ο “δολοφόνος” που μεγαλώνει μέσα σε κάθε (κακοποιημένη;) γυναίκα. Όλα πολύ εύστοχα, όλα πολύ επίκαιρα, τέλος πάντων, αυτό το κορίτσι ξέρει να αφηγείται ιστορίες που με κάποιον τρόπο είναι παλιές και επίκαιρες, αφορούν τις γυναίκες και όχι μόνο.

Αλλά (και αυτό το “αλλά” δεν αναιρεί τίποτα από τα παραπάνω), μήπως το video-clip είναι κάπως αμήχανο μέσα στη μεταφυσική του υπερβολή;

Ναι, αισθητικά έχει γίνει σπουδαία δουλειά. Το clip όντως δημιουργεί κλίμα τρομακτικού παραμυθιού σε σκηνοθεσία Autumn de Wilde και παραγωγή των Eric Stern και Juliet Naylor. Τα εξαιρετικά κοστούμια (πόσο λατρεία η κάπα της Κοκκινοσκουφίτσας και πόσο συμβολική η επιλογή!)είναι δημιουργίες της Kate Mulleavy και της Laura Mulleavy του Rodarte.

Όμως, όλο αυτό με την ερμηνεύτρια να μην αγγίζει γη, να υπερίπταται και να “δικάζει” αρσενικούς της αυλής της, ακόμα και να τους εκτελεί, σπάζοντας τους τον αυχένα έτσι υπεριπτάμενη, όλο αυτό το silly walk των θεραπαινίδων της, που κάποτε ο βηματισμός τους θυμίζει ζόμπι, τι να πω; Κάπου με έφεραν σε αμηχανία, αλλά ίσως να φταίει που απεχθάνομαι γενικώς τη βία (ναι, ναι, δεν βλέπω βίαιες ταινίες, δεν μου αρέσουν τα θρίλερ), αλλά κάπου και το αισθητικό της ερμηνείας με όλους αυτούς τους λαρυγγισμούς προς το τέλος, με έβαλε σε σκέψεις.

(Βέβαια, η αγαπημένη μου προφανώς ρωτήθηκε για όλη αυτή την υπερβολή και τοποθετήθηκε: «Ως καλλιτέχνις, ποτέ δεν σκέφτηκα τόσο πολύ το φύλο μου. Απλώς πορευόμουν με αυτό. Ήμουν τόσο καλή όσο και οι άντρες και απλώς κούμπωνα με τις καταστάσεις κάθε φορά. Αλλά τώρα, ως γυναίκα στα 30 μου, βλέπω και το μέλλον…

Και ξαφνικά νιώθω αυτό το σκίσιμο της ταυτότητας και των επιθυμιών μου. Το να είμαι ερμηνεύτρια, αλλά και να θέλω μια οικογένεια μπορεί να μην είναι τόσο απλό για μένα όσο είναι για τους άντρες συναδέλφους μου. Είχα σχεδιάσει την επαγγελματική μου περσόνα σχεδόν αποκλειστικά σε ανδρικά πρότυπα και για πρώτη φορά ένιωσα έναν τοίχο να υψώνεται ανάμεσα σε εμένα και τα είδωλά μου, καθώς έπρεπε να πάρω αποφάσεις που δεν είχα πάρει μέχρι σήμερα». Σεβαστό και δείγμα καλλιτεχνικής ωριμότητας, δε λέω).

Αλλά και πάλι, χρειάζεται τόση θεατρικότητα ένα μουσικό φεμινιστικό μανιφέστο; Αν το ξαναδώ για 50ή φορά υπάρχει περίπτωση να αλλάξω γνώμη και να φωτιστώ; Εκείνο, όμως, που με τσαντίζει περισσότερο είναι ότι ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό δεν λέω ξεκάθαρα “ξέρεις κάτι; Δεν μου άρεσε!”. Και δεν ξέρω αν το κάνω ακριβώς επειδή έχει πλασαριστεί ως “ύμνος του φεμινισμού” ή επειδή έχει ακαλαίσθητα ή έστω ακατέργαστα σημεία το video clip.

Το κόβω εδώ γιατί δεν θέλω να μη μου αρέσουν οι δουλειές της Welch. Με έχει πείσει, άλλωστε, ότι ξέρει να χειρίζεται όλο αυτό το βικτωριανό βάρος που εδώ και καιρό έχει αποφασίσει να εντάσσει στις δουλειές και την εικόνα της, κάτι σαν δεύτερη φύση, πολύ δική της, που όμως δεν σηκώνει αμήχανες στιγμές και παραφωνίες.

Και όλα αυτά τα λέει κάποια που επίσης δεν είναι μητέρα, επίσης δεν είναι νύφη, αλλά σίγουρα δεν είναι βασιλιάς – βασικά, έχει πολύ δρόμο ακόμα προς τον θρόνο.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News