Αν και πολυβραβευμένη και πολυδιαβασμένη, η Ντόνα Ταρτ έχει κατηγορηθεί για τα βιβλία – σωστά τούβλα που γράφει, με απόσταση αρκετών ετών ανάμεσα στις κυκλοφορίες τους. Έχει επίσης κατηγορηθεί ότι πλατειάζει, ότι υπεραναλύει, ότι καθυστερεί, όμως, ποιος νοιάζεται γι’ αυτά; Αν σε κάποιον δεν αρέσει η Ντόνα Ταρτ, δεν διαβάζει Ντόνα Ταρτ, πάει και τελείωσε.
Η μυστηριώδης Αμερικανίδα συγγραφέας, το “κορίτσι με το Πούλιτζερ” ξέρει να φτιάχνει ιστορίες που βάζουν φωτιά στις θεωρίες συνωμοσίας των αναγνωστών για την υπόθεση των βιβλίων της και σίγουρα πλάθει σύμπαντα, όπου η γυναίκα δεν κινείται ούτε από αναμενόμενα κίνητρα ούτε σε αναμενόμενα σύμπαντα.
“Ο Μικρός Φίλος” είναι ένα τέτοιο βιβλίο που από τις πρώτες του σελίδες βάζει τη μικρή Χάριετ να συμπεριφέρεται ως τέλεια φεμινίστρια από κούνια, ή τουλάχιστον ως κάποια που γεννήθηκε για να μη ζήσει σαν “καλό και φρόνιμο κοριτσάκι”, πόσω μάλλον όταν κινητοποιείται από ένα καθόλου δικό της ηθικό χρέος, που είναι το να το εντοπίσει τον δολοφόνο του μικρότερου αδελφού της.
Η Χάριετ είναι ένα έξυπνο, δυναμικό, ασίγαστο κορίτσι που χώνει τη μύτη της ακριβώς εκεί που δεν πρέπει, πηγαίνει γυρεύοντας για μπελάδες και δεν καταλαβαίνει καθόλου από φοβέρες και σκοτεινά μυστικά. Έχοντας μαζέψει όλο το κουράγιο του κόσμου, η Χάριετ πραγματοποιεί μία διαδρομή ξυστά από το κακό, εννοώντας να αποδοθεί δικαιοσύνη.
Η μυημένη στη γραφή της Ταρτ αναγνώστρια, πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης του βιβλίου, θα υποθέσει ότι η συγγραφέας μπορεί να βλέπει τον εαυτό της σ’ αυτό το παράξενο κοριτσάκι που δεν θέλει με τίποτα να υιοθετήσει την παραιτημένη στάση της μητέρας, αλλά δεν έχει και καμία διάθεση συμφιλίωσης με έναν τέρμα δεσποτικό μπαμπά.
Το βιβλίο έχει ωραίο ρυθμό και παρά το ότι κάποτε, όντως οι λεπτομέρειες είναι πολλές και ασήκωτες, ο χαρακτήρας της ατρόμητης μικρής είναι ακαταμάχητος και συντηρεί το μυστήριο μέχρι το τέλος, ένα τέλος που έβαλε φωτιά στις “δεύτερες” και “τρίτες” αναγνώσεις για το ποιος ήταν πραγματικά ο δολοφόνος του νηπίου και ποιο το κίνητρό του.
Παραδόξως, ενώ πρόκειται για μία απόλυτα φεμινιστική συγγραφική σύλληψη, “Ο Μικρός Φίλος” δεν υμνήθηκε γι’ αυτό. Ωστόσο, αξίζει σίγουρα να διαβαστεί -ξανά και ξανά, για όποιον αντέχει- καθώς είναι μία από εκείνες τις ωραίες περιπτώσεις εξιστόρησης τραγικών περιστατικών, όπου την κατάσταση την παίρνει στα χέρια του ένα παιδί, ένα κορίτσι για την ακρίβεια, που μοιάζει να μεγαλώνει μόνο του, μακριά από τις διαβρωτικές νόρμες της οικογένειας και του λοιπού (ψιλο-ανώτερου) κοινωνικού κύκλου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
