Σε πρόσφατο βίντεο της στο ΥouΤube, η Ophelia.D είχε μία ενδιαφέρουσα έκ βαθέων συζήτηση με την Εύη Χασαπίδου Watson, μία πρωτοπόρο μουσικό, που έχει γράψει τη δική της μοναδική ιστορία στο χώρο της ελληνικής rock σκηνής παλαιότερα με τους No Man’s Land και τους Echo Tattoo και τώρα με τους ατμοσφαιρικούς She Tames Chaos. Πέρα από τα μουσικά, η κουβέντα κινήθηκε και στα φλέγοντα ζητήματα των καιρών μας και το ρόλο των γυναικών στη μουσική και την κοινωνία, καθώς η Watson εκτός από καλλιτέχνiς είναι και ένας κοινωνικά ανήσυχος άνθρωπος, γυναίκα, μητέρα και φεμινίστρια!
Με ελάχιστες επεμβάσεις για τη σωστή απόδοση στον γραπτό λόγο, σας μεταφέρουμε τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της συζήτησης τους, όπου η Εύη μιλά χωρίς φόβο για ζητήματα βιωματικά και θέματα ταμπού. Ολόκληρη την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα κουβέντα τους, τη βρίσκετε στο τέλος του κειμένου, από το κανάλι της Οφηλίας στο YouTube.
Eίσαι μητέρα, αλλά και φεμινίστρια. Πώς μεγαλώνεις τον γιό σου;
–Η γυναίκα αναγκάζεται να παίζει διάφορους ρόλους που της έχουν ανατεθεί από την πατριαρχία, οπότε δεν έχει και πολλά περιθώρια. Δεν ξέρουμε πώς θα ήταν οι γυναίκες σε έναν κόσμο ισότητας και σεβασμού. Οι γυναίκες είναι από αντικείμενο θαυμασμού μέχρι χλευασμού, και αυτή η προσοχή αποδίδεται κυρίως σε αυτές μέσα στα χρόνια της αναπαραγωγικής τους ικανότητας, δηλαδή όταν η γυναίκα σταματήσει να είναι fuckable που λέμε, φεύγει ξαφνικά από το ενδιαφέρον. Γιατί, κακά τα ψέματα, όλες οι κοινότητες, όπως για παράδειγμα οι καλλιτεχνικές, απαρτίζονται στη βάση τους και στην νοοτροπία τους, από άνδρες. Τίποτα δεν είναι γυναικείο, δεν έχει βασιστεί σε γυναικεία νοοτροπία, δεν υπάρχει η γυναικεία νοοτροπία εξάλλου. Για να πούμε ότι μια γυναίκα είναι προχωρημένη και χειραφετημένη, πρέπει να μιμηθεί τη συμπεριφορά του άνδρα, οπότε, δεν ξέρουμε, τι είναι αυτό το πράγμα… αυτή η γυναίκα τι είναι τελικά. Γι’ αυτό, θεωρώ ότι όσοι λένε “βρήκαμε ποια είναι η ενδυνάμωση της γυναίκας”, “βρήκαμε ποια είναι η χειραφέτηση της γυναίκας”, βρίσκονται σε μεγάλη πλάνη, και αυτό είναι κι ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα του καπιταλισμού τα τελευταία χρόνια, με τις κοινωνίες να υποτάσσονται στον καπιταλισμό και να έχουμε μια οπισθοδρομική τάση. Δηλαδή πηγαίνουμε προς τα πίσω καλπάζοντας… Οπότε δεν θεωρώ ότι ο σύγχρονος φεμινισμός είναι κάτι που απελευθερώνει τη γυναίκα, αντιθέτως τη βάζει ακόμα βαθύτερα μέσα σε ένα προκατασκευασμένο καλούπι, το οποίο, όπως είπα και πριν, πρέπει να πληρεί τις προϋποθέσεις του ανδρικού βλέμματος και όλων όσων απαρτίζουν το πατριαρχικό γίγνεσθαι.
Ως μητέρα αγοριού, είναι πάρα πολύ δύσκολο να το ελέγξω εκατό τοις εκατό αυτό το πράγμα, όπως και εκατό τοις εκατό είναι αδύνατο να ελέγξεις ένα παιδί γιατί δεν είσαι η μόνη του επιρροή. Είναι και όλοι οι άλλοι στο οικογενειακό περιβάλλον από όπου θα ακούσεις πολλά απαίσια πράγματα και φυσικά είναι και το peer pressure, δηλαδή οι συνομήλικοι, τα αγόρια, οι οποίοι από πολύ μικροί εκτίθενται σε μισογυνικές συμπεριφορές… και πώς να το καταλάβουν τα παιδιά;
Δεν μπορούν να τις διακρίνουν, να τις καταλάβουν αυτές τις συμπεριφορές τα παιδιά. Δεν τους λέει κανείς ότι ξέρεις μπορείς να αγκαλιάσεις τον φίλο σου, μπορείτε να κρατηθείτε χέρι -χέρι, δεν είναι κακό, δεν είστε gay, μα και να είστε gay, καλό είναι, δεν είναι κακό το ότι οι άνδρες γουστάρουν άνδρες και κάνουν σεξ με άνδρες, είναι ωραίο πράγμα, είναι αγάπη (σ.σ. θεωρείται ότι η ομοφοβία είναι φυσική προέκταση του μισογυνισμού). Η κοινωνική πίεση είναι τεράστια, δεν ζούμε σε κενό αέρος.
Έχω επιρροή στον γιο μου, με την έννοια ότι του έχω εξηγήσει τα απολύτως βασικά του φεμινισμού, του έχω εξηγήσει ποιες από τις συμπεριφορές που έχω διακρίνει στον ίδιο είναι επηρεασμένες από κάποια πράγματα τα οποία εγώ τα θεωρώ πάρα πολύ κακά και έχουμε φτάσει και σε ένα σημείο που έχει βαρεθεί να με ακούει και λέει “έλα ρε μαμά πάλι τα ίδια με τα φεμινιστικά, τα ξέρω”… αλλά αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι με ρωτάει κάποιες φορές που δεν καταλαβαίνει κάτι, “τι είναι αυτό;”. Του λέω αυτό είναι εκείνο και το άλλο. Θα του το εξηγήσω με την σφαιρική του έννοια, όσο εγώ μπορώ να το καταλάβω. Δηλαδή, αυτό πηγάζει από εκεί, είναι εκείνο και κάνει αυτό το κακό στις γυναίκες και στους άνδρες. Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου. Τώρα τι θα κάνει όταν είναι ένας ελεύθερος άνθρωπος είναι δικό του θέμα αλλά τις βάσεις όσο μπορώ τις έχω βάλει.
Ήθελα να σε ρωτήσω, και με βάση αυτή την κρίση του καπιταλισμού που ζούμε, παρ’ όλο που μεταπολεμικά θεωρήσαμε ότι πήγαμε λίγο πιο μπροστά, πιο ισότιμα οι πολίτες και οι γυναίκες, μήπως έχουμε πάει τελικά πίσω; Τα πρότυπα εξακολουθούν να είναι πολύ λανθασμένα. Αισθάνεσαι όμως ότι μπορεί να φταίμε κάπου και εμείς; Με την έννοια ότι εμείς το αναπαράγουμε αυτό το πράγμα;
-Κοίτα, σαφώς το αναπαράγουμε αλλά έχει να κάνει πάρα πολύ με το ποια είναι η καλλιέργειά μας πάνω στο θέμα, όταν δεν υπάρχει καμία σχετική ενημέρωση στα σχολεία. Υπάρχουν πράγματα τα οποία εγώ θεωρώ απόλυτη εκμετάλλευση των γυναικών, και επί της ουσίας είναι, γιατί και το τράφικινγκ είναι εκμετάλλευση και μάλιστα από τις πιο χυδαίες και εγκληματικές. Πολλά πράγματα από αυτά που ο “καινούριος” φεμινισμός θεωρεί ενδυνάμωση, δεν είναι. Που είναι όμως αυτοί οι άνθρωποι που θα ενημερώσουν “κοίτα να δεις, υπάρχει το πρώτο, υπάρχει το δεύτερο, το τρίτο κύμα φεμινισμού, αυτό λέει το ένα, αυτό το άλλο”, ώστε να έχει ένα νεαρό κορίτσι, την επιλογή να διαλέξει τελικά πώς και αν χρειάζεται ενδυνάμωση, ή αν της αρέσει μέσα στην πατριαρχία, έτσι όπως είναι τα πράγματα και έτσι όπως της φέρεται η κοινωνία.
Εσύ πιστεύεις ότι αυτό είναι πιο έντονο στην Ελλάδα, γιατί εγώ στην Ελλάδα το θεωρώ δεδομένο.
-Θεωρείς δεδομένο τι, δηλαδή;
Την έλλειψη της ισότητας. Ποια χώρα έχεις λίγο σαν πρότυπο εσύ που έχεις ζήσει και στην Αμερική;
-Καμία δεν έχω. Βέβαια αυτό που είναι πασιφανές όταν είσαι στην Αμερική, είναι το ότι δεν τολμάς να πεις πολλά πολλά, αλλά υπάρχουν ευρύτερες έννοιες οι οποίες βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε ένα limbo, γιατί τις υποστηρίζει μια μεγάλη μάζα, αλλά ως συνήθως η μάζα δεν ξέρει πάντα το ίδιο της το καλό, που λέμε. Δεν καταλαβαίνουν ακριβώς τι υποστηρίζουν. Γιατί έχουν μπει πολλά lobby στη μέση τα οποία σπρώχνουν τις παλιές καλές αξίες του πατριαρχικού συστήματος και τώρα τρέχουν οι φεμινίστριες του καιρού μας και το ασπάζονται αυτό, και τι είναι όλο αυτό, ένα τίποτα. Στην Αμερική όμως, και το ‘70 έγιναν τεράστια άλματα. Δεν γίνεται να πεις σε γυναίκα στην Αμερική “πήγαινε πλύνε τα πιάτα σου”, θα σου πετάξει το αυτοκίνητο στο κεφάλι. Το λέω γραφικά, αλλά καταλαβαίνεις τι εννοώ.
Καταλαβαίνω, γι’ αυτό και σε ρώτησα, μήπως στην Αμερική ίσως είναι λίγο καλύτερα ή στις σκανδιναβικές χώρες;
-Βεβαίως, εκεί υπάρχει μια μεγαλύτερη ισότητα, όχι ότι είναι όλα ιδεώδη, αλλά τέλος πάντων. Γενικά, αυτά είναι κάπως δυτικά προβλήματα. Πάρε εδώ, τις γυναίκες στην Ελλάδα που είναι αναγκασμένες στη βιοπάλη ή τις αγρότισσες, η σε Ανατολικές χώρες, σε χώρες στην Ασία, που παλεύουν για τα στοιχειώδη, όπως το να μπορούν να βγουν από το σπίτι και εμείς (στην Αμερική), καθόμαστε και κλαίμε για το Α ή Β, έχουμε χάσει παντελώς την ουσία. Η Ελλάδα είναι ένα πράγμα απίστευτο, αλλά πιστεύω ότι γενικά και σε όλο τον κόσμο ο φεμινισμός είναι κάτι που το κοιτάνε οι άνδρες, το φλερτάρουν, το “ενστερνίζονται” εντός εισαγωγικών και επί της ουσίας δεν έχουν καμία φεμινιστική εκπαίδευση και καλλιέργεια. Γιατί θέλει καλλιέργεια, είναι κάτι που καλλιεργείται.
Εσύ προσπαθείς να κάνεις ένα καλύτερο παιδί, να δώσεις ό,τι μπορείς.
-Δεν ξέρω κατά πόσο τελικά το να κάνεις νοήμονες ανθρώπους και σκεπτόμενους, διαφορετικούς, είναι καλό για τους ίδιους. Μήπως ταλαιπωρούνται; Λέω “κοίτα να δεις τι του βάζω του ανθρώπου στο κεφάλι”.
Όχι, δεν τον κάνεις διαφορετικό, εσύ απλά δίνεις το έναυσμα να σκεφτεί και να αποφασίσει. Αν το έχει μέσα του, το κάνει. Θεωρώ ότι οι γυναίκες είναι πολύ ισχυρά πλάσματα.
Υπάρχουν κάποια πράγματα όπως ο σεβασμός, η σωστή συμπεριφορά απέναντι στους άλλους, το να έχεις μια ενσυναίσθηση, που είναι και λέξη της μόδας, γενικώς το να είσαι δίπλα στους ανθρώπους που σε περιβάλλουν είναι μια πανανθρώπινη ανάγκη, και τα συστήματα μέσα στα οποία λειτουργούμε και αναπτυσσόμαστε το απαγορεύουν. Μας κάνουν πυρηνικές οικογένειες, κατ’ ανάγκη, για να παράξουν τους μελλοντικούς… αυτούς που θέλουν τέλος πάντων για τις δουλειές τους. Από εκεί και πέρα δεν μας μαθαίνουν τον σεβασμό στον διπλανό μας, την αλληλεγγύη, την ομαδικότητα και τη συλλογικότητα. Βασικές αξίες που χωρίς αυτές, πόσο θα πάει, μέχρι πού θα πάει αυτό το πράγμα που ζούμε δηλαδή… ήδη, έχει αρχίσει και ξεφουσκώνει με πολύ άσχημο τρόπο. Τι να σου πω. Βέβαια κάθε γενιά “βλέπει” το τέλος του κόσμου. Αυτό είναι ιστορικά επαναλαμβανόμενο.
Τώρα και με την πανδημία και μέσα στις καραντίνες βγήκαν πάρα πολλά θέματα με τις γυναίκες. Γυναικοκτονίες. Σε πολλούς δεν αρέσει καθόλου η λέξη αυτή, είναι ταμπού.
-Ναι, αλλά πρέπει να μπει ένα νομικό πλαίσιο στα εγκλήματα που έχουν σχέση με το φύλο.
Πώς άραγε συνέβη αυτό; Πώς το βλέπεις; Γιατί τόσο πολύ;
-Δεν συνέβη τώρα, απλά τώρα υπάρχουν τα σόσιαλ. Mέσα στην πανδημία αυξήθηκε πολύ η ανδρική βία, το domestic violence που λέμε. Είναι κάτι που δεν κρύβεται εύκολα πλέον και γίνεται και γνωστό μέσα από τα σόσιαλ και τις ειδήσεις. Κλείστηκε πολύ ο κόσμος στο σπίτι και αναγκάστηκε, έτσι κι αλλιώς, να κοιτάξει κατάματα κάποια πράγματα και τα ειδησεογραφικά, γενικώς, έδωσαν μια προσοχή διαφορετική σε αυτό, γιατί στο παρελθόν ήταν μόνο “αχ ο κακόμοιρος ο πιλότος που αναγκάστηκε και τη σκότωσε και έφτασε σε αυτό το σημείο”. Τώρα υπάρχουν και οι αντίθετες φωνές που το εξηγούν το πράγμα και το λένε με το όνομά τους.
Βέβαια, φίλοι μου δικηγόροι θεωρούν ότι δεν υπάρχει λόγος (σ.σ. για τον νομικό διαχωρισμό της γυναικοκτονίας από την ανθρωποκτονία), αλλά θεωρώ ότι αυτό είναι μέσα στο γενικότερο πλαίσιο του ότι δεν θέλουμε να μιλάμε για το γεγονός ότι υπάρχει ανδρική βία που στοχεύει τις γυναίκες. Είναι σαν να έχουμε τον ελέφαντα, σε ένα τεράστιο δωμάτιο που συγκατοικούμε όλοι στον πλανήτη και να λέμε “α, όχι δεν υπάρχει ο ελέφαντας”. Ξεκίνα από την Άπω Ανατολή και δες ότι φτάνεις στην Αμερική και δεν έχει αλλάξει τίποτα.
Σου έλεγα πριν για την Αμερική, ότι είναι πολύ προηγμένη σε κάποια πράγματα. Η Αμερική είναι χωρισμένη στα δύο, κυρίως στα δύο και σε κάποιες μικρές υποκατηγορίες αλλά το βασικό είναι ότι υπάρχει η Αμερική των μορφωμένων, καλλιεργημένων ανθρώπων όπου, μη φανταστείς, δεν είναι και αυτοί η πλειοψηφία, απλά υπάρχει ένα μεγαλύτερο ποσοστό μόρφωσης. Υπάρχει και η Αμερική “μάζα ακαλλιέργητη τελείως με όπλα”, μάτσο, ας πούμε. Δεν έχουν αλλάξει και πολύ τα πράγματα στις πιο deep καταστάσεις τις αμερικάνικες, εξακολουθούν τα ίδια. Ο μισογυνισμός γενικά και το πατριαρχικό μόρφωμα δεν έχουν μετασκευαστεί σε κάτι καλύτερο. Δεν έχουμε προχωρήσει ιδιαίτερα στον κόσμο. Τώρα είμαστε στη φάση που γυρνάμε προς τα πίσω με πολύ δόλιο και ύπουλο τρόπο γιατί θεωρούμε αυτό που κάνουμε γενικά, που παραδίδουμε κι άλλα δικαιώματα των γυναικών, που τις βάζουμε κι άλλο μέσα στη σκλαβιά την νοητική και την πρακτική, ότι είναι και φεμινιστικό επίτευγμα. Θεωρώ ότι είμαστε σε πολύ λάθος δρόμο σε πάρα πολλά πράγματα αλλά δεν πιστεύω ότι ο Δαίδαλος θα πέσει. Όλα αυτά γυρίζουν, είναι μια ρόδα, η ιστορία δηλαδή είναι ένα πράγμα που κάνει κύκλους, ξέρεις.
Η γυναίκα στον χώρο της μουσικής
Πάμε να περάσουμε και στον χώρο της μουσικής. Όταν ήμουν μικρή, δεκαετία ‘80, με μια φίλη μου, πηγαίναμε και αγοράζαμε δίσκους. Είχαμε διαβάσει και το “Δεύτερο Φύλο” της Σιμόν ντε Μποβουάρ. Ήμουν πιο πολύ του σκληρού ήχου και το μέταλ ήταν πολύ φαλλοκρατικό, κάποιες μπάντες ειδικά… Τώρα κάπως έχει εξελιχθεί και είναι διαφορετικό το στυλ. Γενικότερα στη ροκ μουσική παρά τις φωνάρες, τις γυναικείες μπάντες, έχω την αίσθηση ότι πάλι δεν υπάρχει κάποια ιδιαίτερη ισότητα. Εσύ πώς το βλέπεις και πώς τοποθετείσαι σε αυτό; Γιατί έχεις δώσει, έχεις κάνει την τομή.
-Αυτό, από πού να το πιάσεις. Καταρχάς, οι γυναίκες είναι αναλώσιμα πράγματα. Ένας άνδρας καλλιτέχνης, έχει πολλά χρόνια μπροστά του, ακόμα και στα 50 του “έχει να δώσει” , ενώ εμείς είμαστε η “σταφίδα”. “Πού πάει και τι θέλει αυτή τώρα και κουνιέται.”
Το πιστεύεις αυτό, Εύη; Εγώ δεν θα έλεγα το ίδιο. Είναι πολλές γυναίκες που ο κόσμος τις θαυμάζει, οι άνδρες τις θαυμάζουν και λένε “φοβερή, γυναικάρα, καταπληκτική, μουσικός”, οτιδήποτε.
-Έχει να κάνει με τη σεξουαλικοποίηση και την αντικειμενοποίησή τους αυτό το πράγμα, δεν είναι σε ξεχωριστό παράθυρο.
Μπορούμε να το σταματήσουμε αυτό;
-Τι να πω, δεν ξέρω αν μπορεί να σταματήσει. Βλέπεις και το mainstream πώς πάει. Όλες οι κοπέλες εξαναγκάζονται να προσφέρουν οπτικό θέαμα, εν είδει σεξουαλικού περιεχομένου, και όταν περάσουν μια ηλικία προσπαθούν να τις μανατζάρουν αλλιώς, και κάποιες τα παρατάνε κιόλας. Ένα τρανό παράδειγμα που μου κάνει εντύπωση είναι η τραγουδίστρια των Eurythmics, η Annie Lenox. Είναι τώρα 65άρα, βλέπεις ότι δεν ασχολείται κανένας μαζί της. Πόσες και πόσες είναι που ήταν τρανές στην μουσική βιομηχανία, βγάλανε πάρα πολλά λεφτά για τη μουσική βιομηχανία, και τώρα δεν υπάρχουν πουθενά αφού πέρασαν τα 50.
Γιατί η Κιμ Γκόρντον, υπάρχει και υπάρχει για τα καλά.
-Άλλο αυτή, ναι.
Η Κρίσι Χάιντ υπάρχει ακόμα.
-Ναι, αλλά είναι μετρημένες στα δάχτυλα.
Ναι, αλλά δυστυχώς έχει να κάνει και με εμάς. Κάπου κάνουμε λάθος κι εμείς, ακόμα και σαν ακροατές. Ξέρεις πόσες φορές μου το λένε “ε, μπράβο, για γυναίκα, ακούς τόση μουσική”. Τους λέω “τι μου το λες αυτό” και μου λένε ότι δεν το λένε υποτιμητικά για τη γυναίκα.
-Ναι, το λένε υποτιμητικά για το… ποντίκι!
Ποιες είναι οι αγαπημένες σου ηρωίδες;
-Η πρώτη ήταν η Σιμόν Ντε Μποβουάρ που μου άνοιξε τα μάτια κυριολεκτικά, μου έριξε χαστούκι. Και όλως παραδόξως… η μητέρα μου που δεν έχει καμία σχέση με τον φεμινισμό (αντιθέτως μάλιστα υποστήριζε το “ο άνδρας πάνω από όλα”, ενώ η ίδια ήταν τρομερά δυναμική και έκανε για δέκα άνδρες, γιατί οι περισσότεροι άντρες είναι στον καναπέ με το ένα πόδι πάνω στο άλλο) ούτε μορφωμένη ήταν, ούτε καλλιεργημένη, και πήγαινε στα καλάθια των βιβλιοπωλείων που είχαν εκεί στο κέντρο που μέναμε και “βούταγε” βιβλία και μου τα έφερνε. Δεν ήξερε πως αλλιώς να μου προσφέρει κουλτούρα. Ήξερε όμως ότι με κάποιον τρόπο έπρεπε να το κάνει αυτό. Μου φέρνει λοιπόν την Σιμόν, κι έτσι ξεκίνησε το “κακό”.
Το δεύτερο χτύπημα ήταν ότι μου έφερε την Οριάνα Φαλάτσι, στην οποία βρήκα πράγματα που με συγκλόνισαν. Μετά άρχισα να ψάχνω, διάβασα πολλά, πολλή επιστημονική φαντασία, ξεκίνησα με τον Ιούλιο Βερν, ο οποίος μάλιστα ήταν για μένα πολύ αποκαλυπτική προσωπικότητα και οντότητα της λογοτεχνίας. Μετά άρχισα να ψάχνω προς άλλες κατευθύνσεις. Μου άρεσαν πολύ οι εκδόσεις “γράμματα” από τις οποίες γνώρισα μια άλλη ηρωίδα μου την Λίσα Άλθερ, που είχε γράψει ένα πολύ γνωστό βιβλίο, το “Σε στενό οικογενειακό κύκλο” όπου το μεγαλύτερο μέρος των χαρακτήρων είναι γυναίκες και το μεγαλύτερο μέρος αυτών, λεσβίες. Ήταν μεγάλο ταμπού όταν μεγάλωνα εγώ, δεν το συζητούσαμε. Και είπα “να εδώ υπάρχει κάτι για το οποίο ακούω να μιλάνε πίσω από κλειστές πόρτες με μια άφεση αμαρτιών, με μία πάγια παρουσία που δεν χρειάζεται δικαιολογίες”.
Σε συνδυασμό με την Μποβουάρ, τη Φαλάτσι και την Άλθερ καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πάει καλά εδώ. Βέβαια, μου έτυχαν και πολλά σεξουαλικού τύπου πράγματα , τα οποία με διαμόρφωσαν με άσχημο τρόπο γιατί κατάλαβα πώς είναι να είσαι θήραμα. Και το ένιωσα από πολύ μικρή ηλικία. Στα 5 μου έτυχε ένα τραγικό γεγονός, στα 9 με έναν γιατρό. Γενικά, έγιναν πολλά, το ένα μετά το άλλο σε μεγάλα χρονικά διαστήματα ανάμεσά τους, αλλά για ένα παιδί αυτά είναι συγκλονιστικά. Να μου βάλεις χέρι; Με στριμώχνεις, να μου βάλεις χέρι; Και καταλαβαίνω ξαφνικά ότι είμαι ένα κορίτσι, ενώ μέχρι τότε είχα την αίσθηση ότι είμαι ένας άνθρωπος. Η μαμά και ο μπαμπάς μου, παρότι ήταν το κλασικό πατριαρχικό μοντέλο, δεν είπαν ποτέ “είσαι κορίτσι”. Η μαμά μου καμιά φορά έλεγε “έλα, πως κάθεσαι έτσι μάζεψε τα πόδια σου, φαίνεται το βρακί σου”. Αλλά, παρότι έλεγαν διάφορα, με άφηναν τελικά να κάνω ό,τι θέλω. Έτρεχα από εδώ κι από εκεί με τα αγόρια, έπαιζα μαζί τους.
Άρα, δεν ήσουν σε τόσο πατριαρχικό μοντέλο. Ήταν ανοιχτοί άνθρωποι.
-Είχαν ζήσει στο εξωτερικό, είχαν ταξιδέψει, είχαν ζήσει μυθιστορηματικές ζωές, είχε ανοίξει το μυαλό τους. Αλλά τέλος πάντων, το πρόβλημα δεν ήταν αυτοί τόσο πολύ (γιατί, όπως σε όλους, και οι γονείς μου μού προκάλεσαν κάποια προβλήματα) όσο o κοινωνικός περίγυρος και οι άνδρες. Ο θείος ο τάδε, ο ξάδερφος εκείνος, ο γιατρός εκεί. Και βλέπεις ότι έχεις περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης που μπορείς να γράψεις βιβλίο… ελάχιστες γυναίκες ξέρω που δεν είχαν τέτοια περιστατικά και που το πιο σιχαμερό πράγμα που έχουν ζήσει είναι το cat calling στο δρόμο, και άντε να τους στείλει κανένας “ιάσο κόκλα”
Ολόκληρη η συνέντευξη στο κανάλι της Οφηλίας εδώ >>>
Ακούστε την μουσική της Εύης εδώ >>>
She Tames Chaos – Facebook https://www.facebook.com/shetameschaos/
She Tames Chaos – YouTube https://www.youtube.com/channel/UChh6…
She Tames Chaos – Spotify https://open.spotify.com/artist/2UPrn…
She Tames Chaos – Bandcamp https://shetameschaos.bandcamp.com
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
