Η Emily Blunt καθιερώθηκε ως μια ηθοποιός που ενσωματώθηκε στην βιομηχανία του κινηματογράφου και της τηλεόρασης σχετικά αθόρυβα, ως μία εκ των πλέον συμπαθών ανθρώπων για συνεργασία, αλλά και χάρις στην ποικιλότητα των ρόλων που έχει αναλάβει μέχρι τώρα στην καριέρα της.
Μετά από δύο δεκαετίες στο χώρο, αυτό το πέτυχε μέσω ενός διαφορετικού χαρτοφυλακίου ρόλων που συμπεριλαμβάνουν από μια αυστηρή Mary Poppins («Μου άρεσε η πρόκληση και ήμουν ταυτόχρονα τρομοκρατημένη»), σε μια απολαυστικά καυστική βοηθό μόδας στο The Devil Wears Prada (ο ρόλος που την ανέδειξε κι ένα φουλ φροντιστήριο στυλ μιας κι εκείνη την εποχή «ντυνόταν σαν έφηβη», όπως λέει), στην νεαρή βασίλισσα Βικτώρια, μια θλιβερή διαζευγμένη που πάσχει από αλκοολισμό στο The Girl On The Train, μια επιζώσα μητέρα στο μετα-αποκαλυπτικό A Quiet Place (σε σκηνοθεσία Krasinski) και ηρωίδα πολέμου επιστημονικής φαντασίας στο Edge of Tomorrow.
Αυτό που εντοπίζει η Blunt μετά από τόσο καιρό στον χώρο είναι ότι ακόμη σπανίζουν οι ρόλοι γυναικών που γράφονται με γνώμονα όχι το φύλο τους, αλλά τον ίδιο τον χαρακτήρα. Στη νέα μίνι σειρά γουέστερν The English, η Blunt υποδύεται μια Αγγλίδα που φτάνει στην Άγρια Δύση του 19ου αιώνα αναζητώντας εκδίκηση για το θάνατο του γιου της. Διασταυρώνεται με τον Eli (που τον υποδύεται ο Chaske Spencer), έναν πρώην αξιωματικό του ιππικού και μέλος της φυλής Pawnee εκ γενετής, όταν εκείνος της σώζει τη ζωή, και το ζευγάρι ξεκινά ένα ταξίδι με μυριάδες ανακαλύψεις.
Η φύση του χαρακτήρα της Blunt, της Cornelia, ως υπολογίσιμης δύναμης, σε ένα είδος όπου οι γυναίκες πέφτουν ανελέητα θύματα της ανδρικής βαρβαρότητας, άσκησε μια τεράστια έλξη για την ηθοποιό. «Μου αρέσει που εμφανίζεται σαν την Αλίκη στην Άγρια Δύση και που μοιάζει με την εικόνα του γυναικείου «ιδανικού». Κι όμως, υπάρχει αυτός ο πυρετός μέσα της για εκδίκηση», λέει. «Φαίνεται τόσο παράταιρη σε αυτό το τοξικό, μάλλον αρρενωπό τοπίο όπου φτάνει».
Το τοπίο για τις γυναίκες στη βιομηχανία έχει αλλάξει δραματικά από τότε που ξεκίνησε η Blunt. Θυμάται ότι είχε πει σε έναν συγγραφέα πριν από χρόνια: «Γράψε με σαν να έγραφες έναν αντρικό χαρακτήρα και θα κάνω εγώ τα “κοριτσίστικα”. Απλώς γράψτε μου ρόλο όπως θα κάνατε για έναν άντρα: λάθος και περίπλοκο και δύσκολο και σκιερό». Αλλά υπάρχει πολύς δρόμος μπροστά μας – «Και πρέπει ακόμα να υπενθυμίσουμε στους ανθρώπους να μην κρατούν τις γυναίκες κόντρα σε ένα συγκεκριμένο ιδανικό».
Δεδομένων των σημερινών ταραγμένων καιρών, τα θέματα του τραύματος και της απώλειας, της δικαιοσύνης και της λογοδοσίας στη νέα σειρά The English έχουν ιδιαίτερη απήχηση. «Το κόλπο είναι να τα εισάγεις λαθραία με το πρόσχημα του διασκεδαστικού», πιστεύει η Blunt. «Αυτή είναι η ελπίδα μας με αυτήν την αναπαράσταση, να σε καθίσει μέχρι τέλους, να σε σαρώσει – πόσο αίμα υπάρχει στο έδαφος μιας χώρας;».
Τονίζοντας τις σεναριακές ανισότητες που περιορίζουν τους γυναικείους ρόλους στον κινηματογράφο, το θέατρο και τις τηλεοπτικές παραγωγές, φαίνεται πως επέλεξε άλλη μια ηρωϊδα με αμφίβολο στάτους ως προς τον έμφυλο προσδιορισμό των τυπικών χολυγουντιανών παραγωγών.
Η ταινία που μόλις ολοκλήρωσε στην Ατλάντα είναι το Pain Hustlers σε σκηνοθεσία του David Yates, στο πλάι των ηθοποιών Chris Evans, Andy Garcia και Catherine O’Hara. Ο ρόλος είναι μια απόκλιση από τους πιο τυπικούς «τιμητικούς» ρόλους της.
Εν μέσω της κρίσης των οπιοειδών, η Blunt υποδύεται μια ανύπαντρη μητέρα που «τραβιέται σε αυτόν τον μεθυστικό κόσμο της πώλησης φαρμακευτικών προϊόντων, [εξερευνώντας] πόσο καιρό [μπορείτε] να χορεύετε με τον διάβολο για να προωθήσετε τις δικές σας ανάγκες. Δεν το είχα κάνει πραγματικά αυτό – να παίξω κάποιον τόσο σκιερό, τόσο σκοτεινό χαρακτήρα όσο αυτόν πιο πριν», λέει. «Ο ρυθμός του θα με κρατούσε ξύπνια τη νύχτα».
Ελπίζει να βοηθήσει τις κόρες της, οκτώ και πέντε ετών, να βρουν πράγματα που τους φέρνουν εξίσου χαρά και ζέση με όσα φέρνει η ηθοποιία σ’ εκείνη. «Θέλω να μεγαλώσουν θέλοντας κάτι, να νιώθουν πάθος για κάτι και να είναι περήφανες για αυτό που είναι. Και νομίζω ότι πολλά από αυτά είναι απλώς να βρεις κάτι που αγαπάς να κάνεις… Δεν μεγάλωσα με μια διακαή φιλοδοξία να γίνω ηθοποιός, απλώς μου αποκαλύφθηκε – και νομίζω ότι είναι υπέροχο όταν συμβαίνει έτσι».
Είναι ενδιαφέρον ότι είναι οι ΓΥΝΑΙΚΕΣ που εξακολουθούν να αισθάνονται αμυνόμενες των επιλογών τους να εργαστούν, και οι άντρες όχι. Όταν ήμουν στα γυρίσματα στην Ατλάντα, κάτι που ήταν μια πρόκληση γιατί έτρεχα πίσω στο σπίτι κάθε Σαββατοκύριακο – και μετά τα παιδιά έρχονταν σε μένα για πέντε, έξι ημέρες – ήταν εκπληκτικό πόσοι άνθρωποι ρωτούσαν πού ήταν τα παιδιά μου. Σκεφτόμουν, «Στοιχηματίζω ότι δεν γίνεται αυτή η ερώτηση στον Chris Evans ή στον Andy Garcia ή στον Jay Duplass
Αναρωτιέται κανείς αν η εργασία στον ίδιο κλάδο με τον σύζυγό της – περιστασιακά στα ίδια έργα – φέρνει πιο έντονα στο φως τις ανισότητες μεταξύ των φύλων, εντός του τομέα τους και πέρα από αυτό. «Ω, πάρα πολύ», προσθέτει.
«Μιλάω για αυτό εκτενώς με τις φίλες μου, με τον άντρα μου, με όλους τους φίλους μου… Πόσο είναι γενετικό, πόσο κοινωνικό, πόσο ιστορικό, πόσο βιολογικό». Και προσθέτει κάτι με το οποίο μπορούν να ταυτιστούν όλες οι μανάδες του κόσμου. «Δεν ξέρω γιατί, όταν τα παιδιά σας φωνάζουν τη νύχτα, συνήθως ζητούν τη μαμά», συλλογίζεται. “Και το ξέρεις. Αυτό είναι συμβολικό, όπως, για όλα όσα αισθάνεται μια μητέρα όταν θέλει να κάνει καριέρα, καθώς και να είναι εκεί και να είναι διαθέσιμη. Και αυτό είναι που σε βαραίνει με ενοχές μερικές φορές».
Πάντως είναι η άποψή της Blunt για το πώς κινούνται οι φιλοδοξίες μας που αποτελεί ίσως την κατάλληλη κατακλείδα που δείχνει πόσο δεν έχουμε απομακρυνθεί πολύ μακριά από τις παλιότερες αντιλήψεις, ακόμη και σε έναν θεωρητικά απελευθερωμένο χώρο όπως τα καλλιτεχνικά.
«Είναι ενδιαφέρον ότι είναι οι ΓΥΝΑΙΚΕΣ που εξακολουθούν να αισθάνονται αμυνόμενες των επιλογών τους να εργαστούν, και οι άντρες όχι. Όταν ήμουν στα γυρίσματα στην Ατλάντα, κάτι που ήταν μια πρόκληση γιατί έτρεχα πίσω στο σπίτι κάθε Σαββατοκύριακο – και μετά τα παιδιά έρχονταν σε μένα για πέντε, έξι ημέρες – ήταν εκπληκτικό πόσοι άνθρωποι ρωτούσαν πού ήταν τα παιδιά μου. Σκεφτόμουν: «Στοιχηματίζω ότι δεν γίνεται αυτή η ερώτηση στον Chris Evans ή στον Andy Garcia ή στον Jay Duplass». Και απλά το κανονικοποιείς… αλλά κατόπιν βρίσκω τον εαυτό μου να υπερεξηγεί ή να αποζημιώνει σε πράξεις για να φανεί ότι «μπορώ ακόμα να κάνω τα πάντα και μπορώ ακόμα να είμαι διαθέσιμη [για την οικογένεια]».
Κι αυτό, αυτό είναι έμφυλο…
Με στοιχεία από net a porter
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
