Oι δημιουργίες της Elif Varol Ergen από την Άγκυρα δεν περνούν απαρατήρητες. Η τέχνη της θέλει να γκρεμίσει τα στερεότυπα γύρω από τις γυναίκες σε μια χώρα που οι γυναικοκτονίες εκπλήσσουν με την συχνότητα και αγριότητά τους. Ο βίαιος κόσμος των manga είναι εδώ, όπως και οι μυθολογίες του αποκρυφισμού ή ακόμη η Ελληνική μυθολογία. Οι ηρωίδες της πρωταγωνιστούν σε ένα ανατριχιαστικό σπλάτερ και της επιτρέπουν να μιλήσει για το δυστοπικό περιβάλλον που τυλίγει τις καταπιεσμένες γυναίκες της χώρας της.
Σήμερα τα πράγματα που με ενοχλούν περισσότερο είναι η συστηματική παραβίαση των δικαιωμάτων των γυναικών και η κατανόηση που δείχνουμε στην πατριαρχική κοινωνία. Δυστυχώς κάθε μέρα οι φόνοι των γυναικών αυξάνονται στην Τουρκία και οι φωνές τους δεν μπορούν να ακουστούν.
— Πες μας λίγα πράγματα για εσένα και το οικογενειακό σου background.
Είμαι καλλιτέχνις και ακαδημαϊκός που ζει στην Άγκυρα. Έχω το δικό μου στούντιο και διδάσκω εικονογράφηση στο Hacettepe University Faculty of Fine Arts, επίσης έχω κάνει ένα διδακτορικό για την ιαπωνική κουλτούρα των κόμικ και της εικονογράφησης. Μου αρέσουν οι σύγχρονες εικονογραφήσεις που έχουν να κάνουν με φεμινιστικά κόνσεπτ. Επίσης μου αρέσουν οι ιαπωνικές ταινίες τρόμου, η μυθολογία των αρχαίων και οι χειρόγραφες εικονογραφήσεις αποτελούν για εμένα μια ατέλειωτη σουρεαλιστική πηγή έμπνευσης.
Όλοι οι πρόγονοί μου είναι από την Ελλάδα, τα Γιάννενα και τη Δράμα, ήρθαν στην Τουρκία με την ανταλλαγή του πληθυσμού τη δεκαετία του τριάντα. Ανακάλυψα ότι το οικογενειακό μου δέντρο βρισκόταν πριν 280 χρόνια στην Ελλάδα και ήταν μια από τις πιο συναρπαστικές στιγμές της ζωής μου. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος τρέφω αισθήματα συμπάθειας για την Ελλάδα και τους Έλληνες.
— Ποιες είναι οι πιο έντονες αναμνήσεις που έχεις από την παιδική σου ηλικία;
Υπάρχουν εκατομμύρια, όμως εάν έλεγα μια θα αναφερόμουν στα πρώτα ζώα που απέκτησα (χελωνάκια και κουνέλια), το πρώτο σετ κραγιόν και τις στιγμές που έκανα skate στον πάγο.
— Νομίζω ότι η τέχνη σου εκφράζει θυμό περισσότερο από καθετί. Τι σε θυμώνει στις μέρες μας;
Δεν θα έλεγα ότι είναι θυμός, είναι περισσότερο η σκοτεινή πλευρά του φεμινισμού. Όμως, θα συμφωνήσω με το ότι οι προηγούμενες δουλειές μου μπορούσαν να σε κάνουν να αισθανθείς θυμό, θυμό ενάντια στην κακομεταχείριση, τη βία και τις νοσηρές σχέσεις της μητέρας με τα παιδιά.
Η ιδέα για αυτήν τη δουλειά προήλθε από την τρίτη σελίδα μιας εφημερίδας και την είδηση της δολοφονίας μιας μητέρας από τη μικρή της κόρη. Αυτό το ανατριχιαστικό γεγονός με έκανε να σκεφτώ σχετικά με το σκοτεινό υπόβαθρο αυτού του ψυχρού φόνου. Αυτό το είδος της ειδησεογραφίας έδωσε αυτές τις γκροτέσκο φόρμες στις προηγούμενες δουλειές μου, οι οποίες έχουν να κάνουν με κρυμμένη παιδική κακοποίηση και οικογενειακή βία
Σήμερα, τα πράγματα που με ενοχλούν περισσότερο είναι η επαναλαμβανόμενη καταπάτηση των δικαιωμάτων της γυναίκας και η κατανόηση που δείχνουμε στην πατριαρχική κοινωνία. Δυστυχώς κάθε μέρα οι φόνοι των γυναικών αυξάνονται στην Τουρκία και οι φωνές τους δεν μπορούν να ακουστούν.
Πηγή: LIFO
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
