Μετά από λίγους μήνες επανερχόμαστε στο Ampa Book Club, τη λέσχη ανάγνωσης που συζητά βιβλία γυναικείας οπτικής και θεμάτων, ελεύθερα χωρίς ειδική διαδικασία, ανώνυμα με το Αμπα προφίλ σας. Το προηγούμενο βιβλίο του Ampa Book Club, της λέσχη ανάγνωσης των αναγνωστριών κι αναγνωστών του Αμπα, ήταν ένα έργο της Μαργαρίτας Καραπάνου, το Rien ne va plus.
Τώρα που το καλοκαίρι έρχεται και μαζί περισσότερες ώρες προσωπικού χρόνου διαβάζουμε παρέα το επόμενο βιβλίο που θα αναλύσουμε τον Ιούνιο. Πρόκειται για ένα μικρό σε μέγεθος αλλά χορταστικό σύγγραμμα σε ουσία κι ένταση: ο Φεμινιστικός Τρόμος της Irene.
Υπότιτλος; Μικρό Εγκώμιο του Εξτρεμιστικού Φεμινισμού.
Ακούγεται προκλητικό, έτσι δεν είναι;
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
“Ο φεμινισμός δεν σκότωσε ποτέ κανέναν”. Αυτή η φράση έχει διατυπωθεί εδώ και δεκαετίες από την πλειοψηφία του φεμινιστικού λόγου. Λες και οι φεμινίστριες προσπαθούσαν να καθησυχάσουν μια αγχωμένη πατριαρχία ή να υποστηρίξουν την ιδέα -που είναι ήδη ευρέως διαδεδομένη- ότι μια γυναίκα δεν μπορεί να είναι τρομακτική, ότι μια γυναίκα δεν μπορεί να είναι επικίνδυνη. Αλλά είναι αλήθεια ότι ο φεμινισμός δεν έχει σκοτώσει ποτέ κανέναν; Τα ονόματά τους είναι Μαρία, Νούρα, Ιουδήθ, Ντιάνα, Κρίσταμπελ. Έχουν χρησιμοποιήσει βία κατά της πατριαρχίας. Έχουν αγγίξει το μεγάλο ταμπού. Για να θρέψει έναν προβληματισμό σχετικά με τη θέση της βίας στον αγώνα κατά της πατριαρχίας, η IRENE μας διηγείται την ιστορία αυτών των βίαιων γυναικών.
Συγγραφέας: Irene
Εκδόσεις: Εκδόσεις των Συναδέλφων
Μετάφραση: Νίκος Μαρούπας
Σελίδες: 120
Το βιβλίο είναι διαθέσιμο στο Lifo Shop ΕΔΩ.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Σ αυτό το σημείο να ευχαριστήσω τις εκδόσεις των συναδέλφων, και νομίζω ότι είναι ωραία και η μετάφραση
Όσον αφορά το δεύτερο βιβλίο, όχι τόσο με βάση τον αυτοπροσδιορισμό της συγγραφέως, που είναι ..ευρύτερος (φεμινίστρια, αναρχική, αντικαπιταλίστρια), όσο με την απόφασή της να προκρίνει το «φεμινιστικό» στη φυσιογνωμία του βιβλίου της, μοιάζει λογικό το γεγονός ότι το προτείνετε (;;;) ως φεμινιστικό έργο. Όμως, κατά τη γνώμη μου, το κύριο προς προβληματισμό δεν είναι το ειδικό (φεμινισμός), αλλά το γενικό. Δηλαδή το αν μπορεί (η πρέπει) να θεωρείται η συνειδητή πρόκληση τρόμου δόκιμο εργαλείο για την προώθηση των στόχων πολιτικών κινημάτων ή υποκειμένων. Μπορούμε να δεχθούμε ότι το δίκαιο του αιτήματος ξεπλένει το μέσο (εκτός αν κάποιος θεωρεί ότι η πρόκληση… Διαβάστε περισσότερα »
Τώρα είδα το σχόλιό σου. Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο. Αλλά επειδή συμφωνώ σχεδόν απολύτως σε ό,τι λες, ήθελα να σε ρωτήσω (που σιγά μη δεις το σχόλιο τόσες μέρες μετά): Θεωρείς ότι η βία εδώ ξεφεύγει από το συμβολικό επίπεδο; Δεν εννοώ η βία που προτείνεται (αυτή σαφώς ξεφεύγει). Εξακολουθούμε όμως να μιλάμε για βιβλίο. Για λόγο επομένως. Ποια θεωρείς ότι είναι η εστία συνάφειας της (επιχειρούμενης) αναμόχλευσης; Η βία καθαυτή; Ή η απειλή της βίας; Ή η σαδιστική αξίωσή της; Θα σου πω 2-3 σκόρπια που μου έρχονται με αφορμή όσα επισημαίνεις: όσο μένουμε στο συμβολικό επίπεδο (στην… Διαβάστε περισσότερα »
Καταρχήν, νάσαι καλά, με γύρισες πίσω σε θέματα και νοητικές επεξεργασίες, έως και ακροβασίες, της (πρώιμης – έχει σημασία 🙂 ) νεότητάς μου! Κοίτα, βάζεις ένα σωρό θέματα και αν τα ανοίξουμε όλα (ακόμη και τα περισσότερα) θα πρέπει να συζητάμε για ώρες, όχι για να καταλήξουμε, απλώς για ορίσουμε τα επίπεδα ου μην και το πλήθος των ..ατζεντών της συζήτησης. Βέβαια, θα μου πεις, ότι “..εσύ ξεκίνησες πρώτος, τι πέταξες έναν Ντοστογιέφσκι, ομού με τον Παζολίνι ως πρόταση για διάβασμα μαζί με το προτεινόμενο στην …κατακλείδα σου” και θα σου απαντήσω “σωστό και αυτό” (δηλαδή δεν έχεις και άδικο).… Διαβάστε περισσότερα »
Γι αυτό σε ρώτησα, φαινότανε το πράγμα. Πολύ σ ευχαριστώ για την απάντηση. Χαζολογούσα το σαββατοκύριακο και έπεσα πάνω στο σχόλιό σου και με κίνησες κατά εκεί που κινήθηκα. Δεν κατέχω τον ντεριντά προφανώς. Αλλά συμφωνώ -όσο μπορώ- στο κυνήγι της ουράς. Πας να πιάσεις και αντί να πιάνεις σπρώχνεις, κι όσο πιανο-αφήνεις γυρίζετε παρέα. Η σχέση μου με τη βία είναι σαφώς -και αβίαστα- ΑΝισόρροπη (θα μου ξέφυγε η αρχική διατύπωση). Και συμφωνώ στο ότι η βία έρχεται να ‘καθαρίσει’, ολοκληρώνει δηλ, κλείνει -ή ακριβέστερα συνθλίβει. Συμφωνώ και στο ότι χρειάζονται όσο γίνεται σαφείς πολιτικές απαντήσεις. Δεν είμαι τόσο… Διαβάστε περισσότερα »
“Μπορούμε να δεχθούμε ότι το δίκαιο του αιτήματος ξεπλένει το μέσο (εκτός αν κάποιος θεωρεί ότι η πρόκληση τρόμου είναι κάτι ..καλό, οπότε δεν έχει νόημα, μιλάμε για διαστροφή)“;;;;;
Με ερωτηματικό (δεν το είχα βάλει στο κυρίως ….σώμα)