«Έχω μια κακία μέσα μου, αληθινή σαν όργανο. Κόψτε με στην κοιλιά μου και μπορεί να γλιστρήσει έξω, σαρκώδης και σκοτεινή, να πέσει στο πάτωμα για να μπορέσετε να την πατήσετε».
Από τα μέσα του Ιούλη κι ως αρχές Αυγούστου διαβάσαμε Gillian Flynn (τη συγγραφέα του αυθεντικού μονολόγου του cool girl) και συγκεκριμένα το αστυνομικό της νουάρ μυθιστόρημα Σκοτεινός Τόπος, που κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
Με μια υπνωτιστική τάση προς το μακάβριο (όπως είπε ο φανατικός αναγνώστης της Στίβεν Κινγκ) η Τζίλιαν Φλυν, στο δεύτερο μυθιστόρημά της «Σκοτεινός Τόπος», κατορθώνει να κατοχυρώσει τον τίτλο της πιο «καυτής» και ενδιαφέρουσας νέας συγγραφέως μυστηρίου. Λογική εξέλιξη, αφού, όπως λέει η συγγραφέας στην Κατερίνα Ανέστη σε μια συνέντευξη στη Lifo, πάντα αγαπούσε τα παραμύθια, χάρη στις υπέροχες κακές γυναίκες που πρωταγωνιστούσαν!
ΤΖΙΛΙΑΝ ΦΛΥΝ, ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΤΟΠΟΣ, Μτφρ.: Γωγώ Αρβανίτη, Εκδ. Μεταίχμιο, Σελ.: 475
Κακές ηρωίδες λοιπόν ή μήπως ανεξάρτητες, εγωίστριες και ανυπότακτες γυναίκες;
Ο Σκοτεινός Τόπος (τίτλος πρωτότυπου Dark Places) εναλλάσσεται μεταξύ του παρόντος και του 1985 σε μια αφήγηση που κάνει χρονικά άλματα όσο και άλματα αφηγητή από κεφάλαιο σε κεφάλαιο. Η Λίμπι Ντέι είναι η μοναδικός επιζώσα από μια φρικτή σφαγή στην αμερικανική επαρχία. Η μητέρα και οι δύο αδερφές της δολοφονήθηκαν βάναυσα μια χειμωνιάτικη νύχτα και, κυρίως χάρη στη μαρτυρία του Λίμπι, οι δολοφονίες αποδόθηκαν στον μεγαλύτερο αδερφό της Λίμπι, Μπεν, ένα υποτιθέμενο ενεργούμενο του Σατανά. Τώρα, σχεδόν 25 χρόνια αργότερα, η 32χρονη Λίμπι έχει ξεμείνει από χρήματα που της είχαν δωρίσει διάφοροι άνθρωποι που τη λυπόντουσαν όλα αυτά τα χρόνια και πρέπει να αναζητήσει μια νέα πηγή εισοδήματος. Αποφασίζει να πριμοδοτήσει το Kill Club (μια ομάδα εμμονικών γυναικών που πιστεύουν στην αθωότητα του Μπεν) ώστε να διερευνήσει εκ νέου τους φόνους, με το αζημίωτο φυσικά. Καθώς όμως η Λίμπι αρχίζει να μιλάει με διάφορους ανθρώπους που εμπλέκονται στην αρχική έρευνα κατόπιν αιτήματος του Kill Club, η ισχυρή της πίστη στην ενοχή του Μπεν αρχίζει να αμφιταλαντεύεται.
Στην αρχή, η Λίμπι είναι πρόθυμη να τους ξεγράψει ως τρελούς φανατικούς με μια μακάβρια εμμονή σε φονικά και συνωμοσίες, αλλά καθώς της παρουσιάζονται περισσότερες πληροφορίες, οι κινήσεις του πατέρα της, τα αλληλοσυγκτουόμενα τεκμήρια, οι παραλείψεις της αστυνομικής έρευνας… αρχίζει να αμφισβητεί τι πραγματικά συνέβη πριν από τόσα χρόνια.
Η συγγραφέας αφηγείται από τρεις βασικές οπτικές και η τεχνική αυτή επιλέχθηκε απολύτως στοχευμένα κι επιτυχημένα.
Η Πάτι Ντέι είναι μια εξουθενωμένη μητέρα τεσσάρων παιδιών που αρχίζει να φοβάται ότι ο γιος της έχει εμπλακεί σε σατανικές τελετουργίες. Η ζωή της ως πολύτεκνη, με ένα σύζυγο που την εγκαταλείπει ουσιαστικά να μεγαλώσει μόνη τα παιδιά σε ένα καταχρεωμένο αγρόκτημα, είναι πατριαρχία με την αμερικάνικη βούλα. Ο σύμβουλος που έρχεται να ενημερώσει για τις πληρωμές και τα χρέη σχεδόν ζητά εκδουλεύσεις που ξεφεύγουν του πρέποντος. Είναι σαν ν μυρίζω την οσμή του white trash με το φθηνό ποτό που ποτίζει το καθετί τις ώρες που οι ήρωες είναι ματαιωμένοι στις απέλπιδες ζωές τους. Και τότε, ξαφνικά! ένα τσεκούρι…ένα μαχαίρι… ένα πιστόλι… τρέξιμο στο χιόνι και κρυοπαγήματα που θα στοιχίσουν σε ακρωτηριασμούς. Όμως το έκανε ο Μπεν; Πρόλαβε όντως να τον δει;
Ως αναγνώστες βρισκόμαστε διχασμένοι ανάμεσα στο να θέλουμε να τον προστατέψουμε και να φοβόμαστε για το τι μπορεί να σημαίνει η συμπεριφορά του ως τη μοιραία βραδιά. Είναι ο εκκολαπτόμενος έφηβος σατανιστής, με τον θυμό του ματαιωμένου macho ανάμεσα στους συνομηλίκους του, ή είναι η ταξική κι οικογενειακή απόγνωση που οπλίζει το χέρι του; Κι αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε μέσα από τα μάτια της κεντρικής ηρωίδας αν ο μοναχικός έφηβος που αγαπούσε το heavy metal θα μπορούσε πραγματικά να το έχει μέσα του να γίνει δολοφόνος. Διασκέδασα με την αναφορά στην metal σκηνή, που στην δεκαετία του Ρήγκαν εκπροσωπούσε “το απόλυτο κακό”, και θυμήθηκα με κάποιο τρόμο τους δικούς μας “σατανιστές της Παλλήνης” και τις θηλυκές ανθρωποθυσίες τους. Τι να σκέφτονταν άραγε τότε και πώς τα πλέγματα εξουσίας με τους έμφυλους ρόλους έδρασαν στην περίπτωσή τους;
Η Φλυν εκθέτει και την οπτική του Μπεν Ντέι, ώστε να απαντήσει στο ερώτημα. Το να είναι μέσα στο μυαλό του είναι λίγο τρομακτικό. Καθόλου τυχαία βλέπουμε πώς οι σκέψεις του γίνονται όλο και πιο σκοτεινές, πώς το να θέλει να έχει κάτι φυσιολογικό όπως όλοι οι έφηβοι μπορεί να οδηγήσει στην πιο ανώμαλη συμπεριφορά, αλλά στ’ αλήθεια θα σκότωνε πραγματικά την οικογένειά του;
Και στο κέντρο υπάρχει η επιζώσα, η Λίμπι Ντέι, Η κοπέλα που είναι τόσο ατελής, κομπλεξική, εγωίστρια, βίαιη όσο μια εντελώς ανθρώπινη και (ναι τελικά) κακή γυναίκα, αλλά που κατορθώνει να κρατήσει τον αναγνώστη στο πλευρό της. Αυτό οφείλεται τόσο στην ικανότητα της Φλυνν να επεξεργάζεται θέματα οικογενειακά αλλά και έμφυλα, καθώς η γυναικεία υπόσταση της Λίμπι την φέρνει στην θέση που πρέπει να αναδείξει την αντοχή και την καρτερία που το σύστημα προσδοκά από τις γυναίκες. Είναι το είδος των θεμάτων που κάνουν την ηρωίδα να ξεσπά με τρόπους που θα σε έκαναν να την μισήσεις, αν ταυτόχρονα δεν ήσουν μέσα στο κεφάλι της χάρις στην επιμελή χαρακτηρολογία, ώστε να τους καταλαβαίνεις. Η Λίμπι με τη σειρά της προβαίνει κι αυτή σε μερικές φρικτές πράξεις και, αν και δεν τη συγχωρείς απαραίτητα γι’ αυτά, μπορείς να καταλάβεις τελικά το γιατί. Κι αυτό είναι πολύ αληθινό.
Ακολουθήστε μας και για το επόμενο βιβλίο που θα διαβάσουμε: Από τη Μήδεια στη Σταχτοπούτα της Λιλής Ζωγράφου, όπως ζητήθηκε από τις αναγνώστριες του Ampa και θα συζητήσουμε το Σεπτέμβριο.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το είχα διαβάσει πριν καμιά δεκαετία. Πολύ μου άρεσε, το συνιστώ!
Διάβασα πριν χρόνια το βιβλίο και μου άρεσε πολύ, μου φάνηκε πολύ ατμοσφαιρικο. Την ταινία δεν την είδα τελικά, μου φάνηκε βαρετή σε σύγκριση με το βιβλίο.