Το βιβλίο που διαβάζουμε τώρα είναι τα Χαμένα Κορμιά (Poor Things) του Άλασνταιρ Γκρέι, στο οποίο βασίστηκε η ομώνυμη ταινία του Γιώργου Λάνθιμου που έχει ξεσηκώσει τόσες συζητήσεις. Μπορείτε να το αγοράσετε στο Lifoshop ΕΔΩ ή πατώντας πάνω στην εικόνα.
Μετάφραση: Δημήτρης Βαρδουλάκης
Σελίδες: 344
__________
Ο φοιτητής Ιατρικής Άρτσιμπαλντ ΜακΚέρι μας συστήνεται ως αφηγητής ήδη από το πρώτο κεφάλαιο, σημειώνοντας την φτωχική του καταγωγή και την γνωριμία του με τον Θεόνικο Μπάξτερ (τον μετέπειτα “δόκτορα Φράνκενστάϊν”). Η κατάβαση στην προσωπικότητα που θα ασχοληθεί με την δημιουργία της Μπέλλα είναι αναγκαία. Παρουσιάζει λοιπόν τον χειρουργό ως ” [τον μόνο] που μιλούσα σαν ίσος προς ίσο, διότι, όπως ακόμα και σήμερα πιστεύω, ήμασταν οι δυο πιο προικισμένοι και λιγότερο κοινωνικοί φοιτητές ιατρικής στη Γλασκώβη.” [σελ.29] Πολύ γρήγορα ανακαλύπτουμε το κοινωνικό υπόβαθρο του Μπάξτερ και την καίρια ίσως παρατήρηση (που θα γκρεμίσει η Μπέλλα, που κυριολεκτικά σημαίνει όμορφη) ότι “το βλαστάρι του [του πατέρα του Θεόνικου Μπάξτερ] όμως αποδεικνύει ότι τον ελκύει η γυναικεία ασχήμια.” [σελ.33]
Πιθανώς όμως είναι άλλη περικοπή που επεξηγεί το πώς σκέπτεται ο Θεόνικος Μπάξτερ για τις γυναίκες, εκεί που αναφέρεται η νοσοκόμα που εκπαίδευσε ο επίσης γιατρός πατέρας του ως αναισθησιολόγο κι υπήρξε η μητέρα του: “έμαθα τι σημαίνει μητέρα όταν ήμουν δώδεκα χρονών. Ήξερα τη διάκριση μεταξύ γιατρού και νοοκόμας, νόμιζα λοιπόν ότι οι μητέρες ήταν ένα κατώτερο είδος νοσοκόμας ειδικευμένης στους μικρούς ανθρώπους. Νόμιζα ότι δεν χρειάστηκα μια τέτοια νοσοκόμα επειδή ήμουν μεγάλος απ’την αρχή.”
Με μια τέτοια τοποθέτηση, ήδη από τις αρχές, διαπιστώνουμε την φυλάκιση της έννοιας της γυναίκας σε ένα πλαίσιο κομμένο και ραμμένο σε πατριαρχικές απαιτήσεις: η κατώτερη επαγγελματικά και μορφωτικά, σε σχέση με τους άντρες, αλλά και κατώτερη σε σχέση με άλλες γυναίκες (!), η κατεξοχήν φροντίστρια, η άνευ αυτής πιθανώς όλα κουλ αν διαθέτεις την νοητική ισχύ να πλοηγηθείς στην ζωή χωρίς εξωτερικές βοήθειες και νουθεσίες. Ταυτόχρονα η συνειδητοποίηση αυτή έρχεται σε συνδυασμό με τις σοσιαλιστικές απόψεις που εκφέρει -αρκετά διασκεδαστικά ομολογουμένως!- στον ΜακΚέρι, ώστε να υποστηρίξει καλύτερα την προμετωπίδα του βιβλίου Επεισόδια από τη νεανική ζωή ενός γιατρού του Δημόσιου Οργανισμού Υγείας της Σκωτίας.
Ήδη από τη σελίδα 46 η γνωριμία με την Μπέλλα, κι επομένως η επαφή του ΜακΚέρι με τα πειράματα του Μπάξτερ θα ξεκινήσει.
Ο Θεόνικος θα της δώσει τον εγκέφαλο ενός νεογέννητου και μαζί θα μάθουν από την αρχή τι εστί να είσαι γυναίκα.
Κι είναι τότε που μαθαίνουμε ότι η Μπέλλα υπήρξε ένα πτώμα, μια νεαρή έγκυος κοπέλα καλής κοινωνικής τάξης και με τα ίχνης βέρας στο δάχτυλο που θέλησε να αυτοκτονήσει πέφτοντας από τη γέφυρα του Τάμεση, εκπνέοντας και με ένα πουγκί με πέτρες δεμένο στον καρπό της. Και που το πέτυχε, προφανώς παρασυρμένη από το φόβο κοινωνικής κατακραυγής για ένα εξωσυζυγικό έμβρυο ή από μίσος για το σύζυγο. Αντίθετα από τα ρομαντικά και τα βικτωριανά μυθιστορήματα κατατρεγμένων ηρωΐδων που λόγω ανυπέρβλητων κοινωνικών εμποδίων ή ερωτικών απογοητεύσεων δεν μπορούν να συνεχίσουν την καθιερωμένη ζωή τους κι αναγκάζονται είτε να αυτοκτονήσουν (Μποβαρύ, Καρένινα) ή αποχωρούν για πάντα, απαρνούμενες την πρότερη ζωή τους (Νόρα Χέλμερ), η Μπέλλα ξεκινά ως ήδη στο τέλος αυτής της στεροτυπικής πορείας. Είναι ήδη νεκρή. Ο Θεόνικος θα της δώσει τον εγκέφαλο ενός νεογέννητου και μαζί θα μάθουν από την αρχή τι εστί να είσαι γυναίκα.
“Στο Βιομηχανικό Εργαστήρο του Κόσμου, η λήθη είναι η κατ’εξοχήν ιατρική θεραπεία. Χρόνια τώρα σχεδίαζα να πάρω ένα παραπεταμένο σώμα κι έναν παραπεταμένο εγκέφαλο από τα κοινωνικά μας σκουπίδια και να τα ενώσω δίνοντάς τους πνοή ζωής. Το σχέδιό μου πραγματώθηκε, δημιούργησα τη Μπέλλα.” [σελ.53]
…………….
Όλα αυτά κι άλλα πολλά θα συζητήσουμε στο τρίτο μέρος της ανάγνωσής μας του εξαιρετικού Χαμένα Κορμιά/Poor Things την προσεχή Τετάρτη 14 Φεβρουαρίου στο Ampa Book Club. Βάλτε το tag μας στους σελιδοδείκτες σας για άμεση ενημέρωση!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Τον ξένο του Αλμπέρ Καμύ; Αυτό είναι το επόμενο; Θα πεθανω… είναι τόσο μέσα στα διαβάσματά μου η λέσχη ανάγνωσης και δεν εχω κουράγιο φέτος με πολλαπλές δουλειές να συμμετέχω 😭
Τον Ξένο τον συζητήσαμε σε ένα σχόλιο με τη Μαρία (της το πρότεινα λέγοντας ότι είναι το ακριβώς αντίθετο των πολυπεριγραφικών βιβλίων με τις χιλιάδες λεπτομέρειες που κουράζουν κάποιους αναγνώστες). Aπέφυγα να το βάλω στη λέσχη ανάγνωσης λόγω έλλειψης γυναικείου θέματος, αλλά αν θέλετε να προτείνετε κάτι πιο κλασσικό πχ. Μποβαρύ που είναι σούπερ κατάλληλο, πολύ ευχαρίστως! Ελπίζω να μπορέσεις λιγουλάκι να βρεις λίγο χρόνο κάποια στιγμή, τουλάχιστον να ξαλαφρώσεις από τις πολλές δουλειές.
Σ’ευχαριστω για τη διευκρίνιση και την ανανέωση της πρόσκλησης συμμετοχής Έλενα… Όντως ο Ξένος δεν έχει(κεντρική) αναφορά σε γυναίκα και δε θα το περίμενα να μπορεί να το κάνει και ο Καμύ. Όσο και αν μ’αρεσει η καθαρή και μετρημένη γραφή του παρακολουθώντας ένα ντοκυμαντέρ πριν 4-5 χρονια κατάλαβα πως ήταν αλλος ενας τύπος ‘παλαιάς κοπης’ -ποοοοολυ παλαιας κοπης- ακόμα και αν η γραφή του μοιάζει φρέσκια και μοντέρνα, ακόμα και αν η Γαλλία ‘έβραζε’ εκεινο τον καιρο κοινωνικα, ακόμα και με μία γαλλική ψυχαναλυση (ως επιστήμη) με πολλες ενδιαφερουσες τοποθετησεισ που από δονούσαν (σιγά σιγά τουλάχιστον) την πρωτοκαθεδρία του… Διαβάστε περισσότερα »