To μυθικό καλοκαίρι του 1969

Ο Ιούλιος και ο Αύγουστος του 1969 έχουν μείνει στην ιστορία της ποπ κουλτούρας ως μια κομβική περίοδος, εκείνη που είδε το όνειρο των χίπις να πεθαίνει, αφιερώθηκε στους μεγαλύτερους μουσικούς της εποχής και ώθησε τον άνθρωπο στο φεγγάρι. Πίσω, 50 χρόνια μετά, σε ένα μυθικό καλοκαίρι.

«Κύμα καύσωνα πάνω από τη Γαλλία» Την άνοιξη του 1969, ο καιρός έγινε πρωτοσέλιδο, το Παρίσι έσπασε το ρεκόρ καύσωνα από το 1873. Ο Serge Gainsbourg το είχε δει να έρχεται. Τρεις μήνες νωρίτερα κυκλοφόρησε το άλμπουμ που γεννήθηκε από τη συνάντησή του με την Jane Birkin, ένας κατάλογος επιτυχιών που αποπνέουν ζεστασιά και ερωτισμό: “L’anamour”, “Sous le soleil exact”, “69 erotic year” και το απρεπές “Je t «aime… moi non plus», που ανοίγει το άλμπουμ και την αντιπαράθεση. Και ξεχωρίζει ως το πιο hot hit αυτής της κομβικής περιόδου, όπου ο κόσμος ταλαντεύεται μεταξύ χαράς και τρόμου, αγάπης και τραγωδίας, για δύο μήνες, Ιούλιο κι Αύγουστο που θα σημαδέψουν την ιστορία της ποπ κουλτούρας.

Στη Γαλλία, ο ανοιξιάτικος καύσωνας δίνει τη θέση του σε ένα παγωμένο καλοκαίρι, μακριά από αυτό του φιλμ La Piscine (με Αlain Delon και Romy Schneider), που κυκλοφόρησε λίγους μήνες νωρίτερα στους κινηματογράφους. Μια καταιγίδα προκαλεί 30 θανάτους στα βορειοδυτικά της χώρας. Την ίδια ώρα, οι Beatles ηχογραφούν το τελευταίο τους άλμπουμ στο Abbey Road και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, οι αστροναύτες του Apollo 11 ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους για το φεγγάρι, ο Charles Manson ολοκληρώνει το μακάβριο σχέδιο που θα επιφέρει θανατηφόρο πλήγμα. Στη δεκαετία του εξήντα, ο Μπράιαν Τζόουνς βρίσκεται νεκρός στον πάτο της πισίνας του και το φεστιβάλ του Γούντστοκ ετοιμάζεται.

Σ’αγαπώ…ούτε κι εγώ.

«Πηγαίνω και έρχομαι, ανάμεσα στις λαγόνες σου». Η λυσσασμένη φωνή του Gainbourg και οι στεναγμοί της Jane Birkin αντηχούν μέχρι το Βατικανό, όπου ο πάπας καλεί σε μποϊκοτάζ. Το άλμπουμ απαγορεύεται για άτομα κάτω των 18 ετών, λογοκριμένο από το BBC, η βασίλισσα της Ολλανδίας ζητά να αφαιρεθεί από τις πωλήσεις. Αν ο θρύλος της Τζέιν και του Σερζ γεννήθηκε με τον εμβληματικό του τίτλο, είναι ωστόσο για την Brigitte Bardot που ο συνθέτης είχε συνθέσει το “Je t’aime… moi non plus”, κατά τη διάρκεια της σύντομης σχέσης που είχαν το 1967. είναι η φωνή του που ακούμε στην αρχική έκδοση, πιο βαθιά και πιο αισθησιακή από αυτή της Birkin. Στη Γαλλία, το τραγούδι απαγορεύεται από τα ερτζιανά μέχρι τη δύση του ηλίου. Το βράδυ αντηχεί σε όλα τα νυχτερινά μαγαζιά, γεννιέται ένας ύμνος στον έρωτα.

Abbey Road

Ιούλιος 1969. Έξι χρόνια μετά την κυκλοφορία του πρώτου τους άλμπουμ, οι Beatles ολοκλήρωσαν την κατάκτηση του κόσμου, επινόησαν την ποπ μουσική, έκαναν δημοφιλή το “mop top”, το διάσημο bowl cut τους δηλαδή, και έλαβαν τιμές από τη βασίλισσα της Αγγλίας. Η ηχογράφηση του τελευταίου τους άλμπουμ, του περίφημου “White album”, αποκρυστάλλωσε τις εντάσεις που υπήρχαν ήδη μέσα στο γκρουπ, με τον John Lennon να έχει επιβάλει την παρουσία της Yoko Ono στα στούντιο παρά τις γενικές συμβουλές του μάνατζμεντ. Μετά από περαιτέρω τεταμένες ηχογραφήσεις τον χειμώνα του 1968, ο Paul McCartney κατάφερε να πείσει το συγκρότημα να επανενωθεί στα στούντιο της EMI στο Λονδίνο για ένα νέο άλμπουμ. Ο John Lennon χάνει τις πρώτες μέρες, θύμα ενός τρακαρίσματος. Όταν πλέον μπήκε στα στούντιο, είχε τοποθετήσει ένα κρεβάτι εκεί για να επιτρέψει στη Yoko, που ακόμα αναρρώνει, να παρακολουθήσει τις ηχογραφήσεις. Σε αυτή τη σουρεαλιστική ατμόσφαιρα γεννήθηκε το άλμπουμ που θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα των Beatles, το οποίο πήρε το όνομά του από τον δρόμο όπου ηχογραφήθηκε: Abbey Road.

Helter Skelter

Οι δολοφονίες που διέταξε ο Τσαρλς Μάνσον σε μέλη της «οικογένειάς» του το καλοκαίρι του 1969 έχουν εμπνεύσει εκατοντάδες ταινίες, τραγούδια, βιβλία και ντοκιμαντέρ. Μόνο φέτος, αποτελούν το σκηνικό της επερχόμενης ταινίας του Quentin Tarantino Once upon a time…in Hollywood, της δεύτερης σεζόν της σειράς Mind Hunter, και του Charlie Says, μιας ταινίας της Mary Harron που θα βγει σύντομα στους κινηματογράφους. Μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Séguier το βιβλίο του Charles Manson από τον ίδιο, με πρόλογο του Simon Liberati. Πενήντα χρόνια μετά τη σειρά δολοφονιών που στοίχισαν τις ζωές οκτώ ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένης της Σάρον Τέιτ, της συζύγου του Ρομάν Πολάνσκι, τότε οκτώ μηνών έγκυος, ο Τσαρλς Μάνσον έχει γίνει μύθος, αυτός ενός χίπη που έγινε γκουρού, απογοητευμένος μουσικός πεπεισμένος ότι ακούει κλήσεις για φόνο στα τραγούδια των Beatles. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, έχει ενώσει σχεδόν εκατό ανθρώπους γύρω από τις ρατσιστικές και αντι-συστημικές πολιτικο-πνευματικές εμμονές του. Στο βιβλίο Helter Skelter, που δημοσιεύθηκε το 1974, ο Vincent Bugliosi, εισαγγελέας που είναι υπεύθυνος για τη δίκη της υπόθεσης Manson, ανατρέχει στην καριέρα του, την περίπλοκη ιδεολογία του και τα γεγονότα που προηγήθηκαν και ακολούθησαν τα εγκλήματά του, τα οποία σημάδεψαν το τέλος της περιόδου. της αθωότητας των swinging sixties. Μια εξαιρετικά λεπτομερής Βίβλος πληροφοριών, από την παιδική ηλικία των μελών της «Οικογένειας» μέχρι τα απομαγνητοφωνημένα αρχεία των ανακρίσεών τους, για όσους θα ήθελαν να προσπαθήσουν να κατανοήσουν την υπόθεση Μάνσον.

Woodstock

Στις 15 Αυγούστου 1969 αγνοούνται οι μουσικοί του γκρουπ Sweetwater. Η Sensible εγκαινίασε το φεστιβάλ που υπόσχεται «τρεις μέρες ειρήνης, μουσικής και αγάπης», μπλοκάρονται σε μποτιλιαρίσματα, στο δρόμο που οδηγεί στο Μπέθελ, ένα μικρό χωριό 60 χιλιόμετρα από το Γούντστοκ. Οι διοργανωτές του, οι παραγωγοί Michael Lang, Joel Rosenman και Artie Kornfeld και ο επιχειρηματίας John Roberts, περίμεναν 50.000 άτομα. Θα έρθουν σχεδόν 500.000, που θα επενδύσουν και θα καταστρέψουν τις εκτάσεις που ο αγρότης Max Yasgur είχε συμφωνήσει να δανείσει, πολύ μακριά από το να φαντάζονται το μέγεθος αυτού που θα γινόταν ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα στην ιστορία της μουσικής. Αυτές οι τρεισήμισι μέρες θρυλικών συναυλιών, που συγκέντρωσαν τους σπουδαιότερους, από τον Τζο Κόκερ μέχρι τον Κάρλος Σαντάνα μέσω του Sly & The Family Stone, των Jefferson Airplane, του Ten Years After και του Jimi Hendrix, τεκμηριώθηκαν από τον Michael Wadleigh στην ταινία Woodstock. που κυκλοφόρησε το 1970, που μαρτυρεί τις καλύτερες ώρες, αλλά και τις τελευταίες, της αμερικανικής αντικουλτούρας της δεκαετίας του 1960.

Μετάφραση από τα γαλλικά από άρθρο της Marie Legér στην γαλλική Vogue

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News