Γεια σας!
Ειμαι σχεδόν 24, τελείωσα στα 22 τη σχολή μου κι έφυγα αμέσως εξω για δουλεια που υπήρχαν καλυτερες προοπτικές.
Με τρελη οικονομια ολα τα χρονια, ακομα και απο οταν ημουν φοιτητρια και πιο πριν μη σας πω, κοιτουσα να μην επιβαρυνω τους γονεις μου οικονομικα, σε σημειο που ουσιαστικα παντα μου προσφεραν στεγη και τροφη και τιποτα αλλο, πχ ρουχα που χρειαζομουν ή κατι αλλο. Φυσικα ειναι κι αυτα πολυ βασικα, αλλα δεν ειναι ότι δεν ειχαν λεφτα για κατι παραπανω. Πάντα για τον εαυτο τους επαιρναν το καλυτερο που μπορουσαν, κινητο, αυτοκινητο, πηγαιναν διακοπες, εξοδους, χωρις να κανουν τσιγκουνιες.
Απο την αλλη η αδερφη μου, καποια χρονια μεγαλυτερη απο εμενα, σπουδαζει ακομα και επειδη αν δεν τις κανουν καποια χατιρια κραταει μουτρα ( απο μικρη) στο τελος υποκυπτουν και τη βοηθουν. Καλα κανουν θα μου πειτε, παιδι τους ειναι, και συμφωνω εν μερει. Αλλα καπου νιωθω ο μ@*9#@ς της υποθεσης, που απο μικρη τα κανω ολα μονη μου χωρις λογο.
Ειναι σαν να μου λενε ας εκανες κι εσυ σκηνες και φασαριες, ας μας ελεγες δε μπορω με τη σχολη και θα σε αφηναμε να σπουδαζεις μεχρι τα 30. Παραλληλα, μου ζητανε και λεφτα, γιατι πλεον με τα εξοδα που κανουν δε τα βγαζουν περα, αλλα δε μιλαμε για βασικες αναγκες.
Αν πω οχι ομως αισθανομαι σαν να μη τους βοηθαω, αλλα απο την αλλη ουτε εκεινοι μου προσφεραν ποτε ανεμελια, οικονομικες εγνοιες ειχα απο πολυ μικρη… σαν να με ειχαν πεισει οτι δεν εχουμε, ενω ποτέ για τον εαυτο τους δεν εκαναν σκόντο. Με βοήθησαν με τις σπουδές μου και ειναι το μονο καλο που εκαναν. Γιατι ομως? Για να μπορω να ειμαι τωρα εξω με ενα πτυχιο και να εχουν την ” επιλογη” να μου ζητανε? Αν δεν επαιρνα την αποφαση να φυγω? Λες και καλοπερναω για να τα βγαζω, και ποτε δεν κοιτανε ποσο κουραζομαι.
Σαν να ειναι δεδομενο ότι εγω μπορω. Δε μπορω αλλο. Εχω παραμελησει πολλα αλλα πραγματα για να εχω σταθεροτητα οικονομικη και δεν ξερω αν αξιζει τοσο. Όχι οτι μου τρεχουν και απο τα μπατζακια, απλως δεν εχω φοβο ότι θα ξεμεινω τελειως. Νιωθω ότι αφου δε με στηριζει η οικογενεια μου πρεπει να ειμαι μονιμως σε μια σταση επιβιωσης. Δεν εχω φιλους, δεν εχω σχεση, δε μου εμενε χρονος για τιποτα ως τωρα.
Τωρα δε με νοιαζει πια τιποτα. Θελω να περναω μονο καλα, αλλα δε μου εχει μεινει κανεις. Για να φυγω απο την κατασταση στο σπιτι, επρεπε να τελειωνω γρηγορα με τη σχολη και να κανω και οικονομια απο αυτα που μου εστελναν τοτε.
Οι λιγες επαφες που ειχα, χαθηκαν, αφου εφυγα εξω… και πλεον μου ειναι και πολυ δυσκολο να εμπιστευομαι ανθρωπους. Τι να αλλαξω στη ζωη μου… νομιζα οτι αν εχω τη σταθεροτητα της δουλειας, θα ηρεμουσα καπως.
Αλλα και στη δουλεια τα πραγματα δυσκολα ειναι και αν εισαι και μονος ειναι ακομα πιο δυσκολα. Δεν ειμαι ακομα 24 και ηδη νιωθω κουρασμενη απο τη ζωη και πολυ μονη…
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μπετίνα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μπορείς να ξεκινήσεις λέγοντας ένα μεγάλο μπράβο στον εαυτό σου, για την τόλμη σου και την εργατικότητα σου. Γιατί κατάφερες σε τόσο νεαρή ηλικία να δημιουργήσεις μια οικονομική ασφάλεια που είναι αναγκαία για κάθε επόμενο βήμα στη ζωή. Εν συνεχεία να αποφασίσεις να κόψεις οποιαδήποτε οικονομική συναλλαγή με την οικογένεια δεν τους οφείλεις. Ως μητέρα, σου λέω πως αφενός σου δόθηκε το ελάχιστο δυνατό αφετέρου ότι δίνουμε οι γονείς είναι υποχρέωση και χαρά μας όχι δάνειο για να το ζητάμε πίσω στο μέλλον. Έτσι κι αλλιώς κάθε βοήθεια πέφτει σε τρύπιο πιθάρι, πάντα θα σου ζητάνε κάτι παραπάνω και θα… Διαβάστε περισσότερα »
Η αδερφή σου τους εκβιάζει συναισθηματικά και υποκύπτουν.
Περιμενε ακόμα μερικά χρονάκια,να τους γίνει η αδερφή σου βραχνάς και θα δεις πόσο τυχερή ησουν που έφυγες απ το αλκατραζ!
Απλά υπομονή😉
Αρχικά να σου πω οτι η ζωή σου τώρα ξεκινά, έχεις χρόνο να κάνεις φίλους, να βρεις σχέση και να ζήσεις. Πλέον είσαι οικονομικά ανεξάρτητη και για την ηλικία σου στις μέρες μας είναι ένα επίτευγμα. Μην ζηλεύεις την αδερφή σου που της τα δίνουν όλα οι γονείς σου γιατί της λείπει κάτι βασικό, η ανεξαρτησία της. Οι γονείς σου σε βοήθησαν στις σπουδές σου και καλά έκαναν αλλά δεν θα έπρεπε να το κάνουν με αντάλλαγμα τα χρήματά σου τώρα που δουλεύεις. Μπορείς να τους δανείσεις κάποια χρήματα αν τα έχουν ανάγκη (και εννοώ βασικές ανάγκες όχι διακοπές και… Διαβάστε περισσότερα »
Το προβλημα σου δεν ειναι η αδερφούλα σου δυστυχως (ή ευτυχώς).
Είναι η μοναξια σου.
Εκεί επικεντρώσου. Το άλλο θεμα, λυθει δεν λυθεί, είναι περα από την σφαίρα των καταστασεων που θα επρεπε να σε απασχολουν.
Αυτά τα λύνει ο χρόνος μονος του.
Φιλικά πάντα
Θα σου πω οτι αντί να ζηλέυεις την αδερφή σου να πεις ένα μεγάλο μπράβο στον εαυτό σου για όλα όσα κατάφερες. Υπήρξα στη θέση σου κάπως, και οι συμπεριφορές αυτές με εκπαιδευσαν να βγάζω πάντα το καλύτερο απο κάθε κατάσταση καινα καταξιωθώ επαγγελματικά και οικονομικά. Απο την άλλη το αδέρφι ακόμη ζητάει λεφτά για να ξελασπώσει το μήνα και βοήθεια σε κάθε περίσταση, νιώθω ριγμένος νομίζεις η υπεράνω? Προσωπικά, ίσως να έιμαι και ευγνώμων που άθελά τους με έβαλαν απο μικρό σε αυτή τη κατάσταση. Για το δέυτερο σκέλος, είσαι λίγο μικ΄ρη ακόμη αλλα θέλει θάρρος και διάθεση να… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν βλέπεις τα πράγματα από τη σωστή γωνία. Πρέπει να δεις γιατί εσύ δεν ζητούσες χρήματα και τι σου πρόσφερε αυτό. Είναι γιατί ήθελες να είσαι ανεξάρτητη και να κάνεις κουμάντο στον εαυτό σου. Σου έδωσε φοβερά εφόδια δυναμισμού, αποδοτικότητας, ικανότητας και ένα σωρό άλλα που μπορεί να μη τα βλέπεις αυτή τη στιγμή, γιατί τα έχει σκιάσει λίγο η απογοήτευση και το παράπονο. Οι γονείς σου φαντάζομαι είναι πολύ υπερήφανοι για σένα, σε βλέπουν από άλλο πρίσμα σε σχέση με την αδελφή σου. Θα ήθελες πράγματι να είσαι στη θέση της αδελφή σου; Δε νομίζω. Σταμάτα τις σκέψεις θύματος… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ νιώθω ότι το βλέπεις το δέντρο και χάνεις το δάσος. Το πρόβλημα σου δεν είναι η αδερφή σου, ούτε καν η οικογένεια σου την οποία κατηγορείς εμμέσως γιατί δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να σε στηρίξουν και να ζεις ανέμελα στην Ελλάδα με τους φίλους σου και τις παρέες. Σε κάποια ανύποπτη στιγμή και χωρίς να έχει σχέση με την υπόλοιπη ιστορια λες τη φράση “δεν εμπιστεύομαι τους ανθρώπους”. Από εκεί ξεκινά την εσωτερική αναζήτηση για να καταλήξεις και στους γονείς σου ή την αδερφή σου, την οποία ενδομυχα ζηλεύεις γιατί αν έπρεπε να μαντέψω είναι ανέμελη και κοινωνικά… Διαβάστε περισσότερα »
Ανέμελη και κοινωνικά πετυχημένη, σπουδάζοντας στα 30 και μένοντας με τους γονείς της; Κάτι έχω χάσει, μάλλον άλλαξε η έννοια της κοινωνικής επιτυχίας ενώ κοιμόμουν.
Για να μην κάνω επανάληψη τα όσα προανάφεραν οι προλαλήσαντες θα σου πω ότι συμφωνώ με όσα έχουν ειπωθεί, ότι είναι κακομαθημένο παιδί η αδελφή σου. Όμως, εγώ θα επικεντρωθώ στο ακόμα σπουδάζει και θα φτάσει 30 και θα σπουδάζει. Τα 30 δεν είναι καμία μεγάλη και φοβερή ηλικία, μην νομίζεις. Μια μέρα σαν είσαι 20, έρχεται και σου βαρά την πόρτα το 30. Μην νομίζεις και εσύ μπορεί να ξυπνήσεις κάπου εκεί στα 30 κι αυτό που σπούδασες στα 20 κάτι, να μην σε γεμίζει πια, οπότε μην κρίνεις σε αυτόν τον τομέα, ποτέ δεν ξέρεις πως τα φέρνει… Διαβάστε περισσότερα »
Τα μεγαλα αδερφια πολλες φορες “βγαινουν” πιο διεκδητικα. Απλα ισως θα πρεπει να αναρωτηθεις μηπως προσπαθεις να εισαι “υποδειγμα” κορης ετσι ωστε να ακουσεις καποια καλη κουβεντα… σε παραμελουσαν καθολου οι γονεις σου? Νιωθεις οτι οι δικες σου αναγκες δεν ειναι τοσο σημαντικες?Νιωθεις να σε αγαπουν γι’αυτο που εισαι?
Μπετίνα, πρέπει να πας σε ψυχολόγο για να καταλάβεις, πρώτα από όλα, πόσο περήφανη πρέπει να είσαι για την εαυτή σου. Έχεις καταφέρει πάρα πολλά μόνη σου σε μια εποχή πάρα πολύ δύσκολη. Όταν κατανοήσεις αυτό που σου γράφουμε όλες εδώ, θα πρέπει να κάνεις τη δύσκολη δουλειά και να βάλεις όρια στην οικογένειά σου. Χωρίς κακίες, χωρίς εκδικητικότητα, να τους εξηγήσεις ότι, όπως σου δίνανε με το σταγονόμετρο, σου μάθανε να κάνεις το ίδιο. Κάνεις οικονομία για μια δύσκολη στιγμή, για να χαρείς τη ζωή σου, για να περνάς καλά ΕΣΥ. Είσαι πολύ νέα, έχεις όλα τα καλά της… Διαβάστε περισσότερα »