Απογοήτευση από τον άντρα μου ως προς τον πατρικό του ρόλο…
Σας γράφω για ένα θέμα πολύ προσωπικό, προσπαθώντας να δω αν εγώ είμαι τρελή ή υπερβολική, ή όντως τα πράγματα στην οικογένειά μου δεν πάνε καλά.
Με τον άντρα μου είμαστε 2 χρόνια και κάτι μαζί, κι έχουμε ένα μωρό 5,5 μηνών. Σαν σύντροφος και εραστής είναι εντάξει απέναντί μου, τον αγαπώ , είμαι ερωτευμένη μαζί του και δεν έχω κανένα παράπονο από αυτόν ως προς αυτόν το κομμάτι. Μάλιστα, έχω και ένα παιδί από τον πρώτο μου γάμο, 9 ετών, το οποίο έχει αγκαλιάσει. Επίσης, με βοηθάει αρκετά στις δουλειές του σπιτιού.
Όλα τέλεια, θα μου πείτε. Κι εγώ έτσι νόμιζα, και περίμενα με ανυπομονησία να έρθει το παιδί μας. Με βάση όλα όσα έχει κάνει για μένα, ήμουν σίγουρη ότι θα ήταν πολύ ενεργός και τρυφερός πατέρας και θα περνούσαμε τέλεια όλοι μαζί.
Από τότε που γεννήθηκε το μωρό, όμως, βλέπω μια τελείως διαφορετική συμπεριφορά ως προς τον καινούριο του αυτό ρόλο. Το μωρό σχεδόν δεν το ακουμπάει. Δεν του αλλάζει ούτε μια πάνα, δεν το ταίζει ποτέ, δεν το κοιμίζει, δεν το κάνει μπάνιο και δεν έχει ξυπνήσει ούτε μια φορά βράδυ γι αυτό. Τίποτα.
Στην αρχή πίστευα ότι ήταν το αρχικό σοκ, μιας και για εκείνον είναι το πρώτο του παιδί και όσο να ναι, δεν ήξερε πώς να φερθεί. Οι μήνες όμως περνάνε, και δε δείχνει κανένα ενδιαφέρον να μάθει. Σαν να θεωρεί το μωρό αποκλειστικά δική μου ευθύνη.
Έχω προσπαθήσει να του κάνω κουβέντα, και παραδέχεται ότι όντως δεν είναι ενεργός σ αυτόν τον ρόλο, αλλά κάνει όλα τα υπόλοιπα. Ασχολείται με τον μεγάλο και με το σπίτι, όπως κι εγώ άλλωστε. Δεν αμφισβητώ αυτό το γεγονός. Νιώθω όμως ότι το όλο θέμα “μωρό” το έχει παρατήσει, πράγμα που θεωρώ άδικο, και για μένα, και για το μωρό.
Μου λέει ότι πρέπει να είμαι ευχαριστημένη που κάνει αυτά, κι ότι θα μπορούσε να μην κάνει τίποτα. Εγώ, όμως, δεν το δέχομαι αυτό. Έχοντας μεγαλώσει με έναν πολύ ενεργό πατέρα η ίδια , αλλά και έναν πρώην άντρα που συμμετείχε πολύ στο μεγάλωμα του μωρού μας (όσο κι αν υπήρχαν προφανώς άλλα θέματα, γι αυτό άλλωστε και χωρίσαμε), η όλη εικόνα με ξενίζει. Και όχι μόνο ως προς τα βιώματά μου, αλλά και ως προς τις προσδοκίες που ο ίδιος δημιούργησε πριν τον ερχομό του μωρού μας.
Σκέφτηκα μήπως εγώ τον μπλοκάρω από το να ασχοληθεί, μιας και στην αρχή ένα ενδιαφέρον το ψιλοέδειχνε. Όταν όμως πήγαινα να τον καθοδηγήσω, ως πιο έμπειρη, η απάντηση που έπαιρνα ήταν “έτσι το κάνω, κι αν σ αρέσει”. Όχι λοιπόν, δε μ αρέσει. Δε μ αρέσει μια αλλαγή πάνας να γίνεται ολόκληρη ιεροτελεστία και να δημιουργείται ένα χάος που θέλει ένα μισάωρο να μαζευτεί. Και δε μιλάμε για έναν άνθρωπο που θέλει το χρόνο του να συνηθίσει, ή απλά έχει τον τρόπο του, που τυχαίνει να είναι διαφορετικός από τον δικό μου. Μιλάμε για κάποιον που αρνείται πεισματικά να ακούσει έστω τι του λέω. Πιστεύω μάλιστα ότι τα κάνει συνειδητά όλα άνω κάτω, όταν με τα χίλια ζόρια πιεστεί να κάνει το παραμικρό, ώστε να απηυδήσω και να τον απαλλάξω από την αγγαρεία.
Έχω απογοητευτεί μαζί του και δεν τον αναγνωρίζω. Υποτίθεται ότι ήθελε πολύ ένα παιδί. Εγώ είχα ήδη ένα, το είχα μεγαλώσει μόνη μου και δεν καιγόμουν να αποκτήσω δεύτερο. Βρίσκομαι τώρα λοιπόν στη θέση να μεγαλώνω άλλο ένα τελείως μόνη, και νιώθω εξαπατημένη και μπερδεμένη.
Δε με νοιάζει τι άντρες υπάρχουν εκεί έξω. Δεν επέλεξα αυτούς για να είμαστε μαζί. Ο δικός μου ο άντρας με νοιάζει, ο οποίος δεν έχει καμία επαφή με το παιδί του. Πόσο μάλλον όταν περνάει και πολύ χρόνο στο σπίτι, ενώ πριν ήταν όλη μέρα έξω, και μου το χτυπάει κι αυτό. Μα το να είναι μπροστά σε μια τηλεόραση όλο το απόγευμα δε με βοηθάει εμένα κάπου!
Υποτίθεται ότι παντρεύτηκα έναν ώριμο άνθρωπο, που συνειδητά ήθελε παιδί και οικογένεια. Πού έχει πάει όμως αυτός ο άνθρωπος τον τελευταίο καιρό;
Έχω βαρεθεί να λέω στον εαυτό μου “μην είσαι άπληστη, υπάρχουν και χειρότερα”. Θέλω το μωρό μου να έχει αλληλεπίδραση με τον μπαμπά του. Τόσα πολλά ζητάω;
ΥΓ: Έχω προσπαθήσει να τον κάνω “αναγκαστικά” να ασχοληθεί με το μωρό, αφήνοντάς του το για 1-2 ώρες το μήνα, έτσι, για να δω τι θα κάνει. Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, στρατολογεί την πεθερά μου. Μα εγώ δεν έκανα παιδί με την πεθερά μου! Μαζί του έκανα, και υπάρχουν φορές που χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο γι αυτό (όσο κι αν λατρεύω το μωρό όσο δεν πάει)…
ΑΠΟ ΤΗΝ – mommyof2
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αυτό που κάνουν τις δουλειές του σπιτιού σκ@τ@ και πρέπει μετά εσύ να τις ξανακάνεις λέγεται weaponized mediocrity. Και ναι,είναι μορφή βίας. Δεύτερον,αυτο το περίφημο ” πρέπει να σαι και ευχαριστημένη” που σου πέταξε είναι μια πολύ ωραία κόκκινη σημαιουλα που δεν πρέπει να αγνοήσεις. Τρίτον,σου χτυπάει ότι είναι όλη μέρα σπίτι ενώ πριν ολη μέρα εξω ε??? Εμ τι να κάνουμε αυτά έχουν οι ευθύνες! Εν κατακλείδι, και επειδή του έπεσε βαριά η καλογερικη ,προφανώς δεν ήξερε τι εστι ευθύνες δικού του παιδιού και ιδίως μωρού. Ναι τα μωρά είναι παίδεμα, ολοι το ξέρουν αυτό! Και πίσω από τον… Διαβάστε περισσότερα »
Ρε κορίτσια, είστε με τα καλα σας; Πώς κατηγορείτε τόσο εύκολα έναν ανθρωπο που μόλις εγινε πατέρας και δεν ξερει ακόμα ούτε πως να φροντίσει ενα νεογέννητο; Weaponized mediocrity, σοβαρά μιλάτε; Έχετε ιδέα τι ακριβως σημαίνει αυτο ή έτσι το πετάτε για να το παίξετε επιστήμονες (για να μην σχολιασω οτι εκτοξεύετε και όρους στα αγγλικά, ενω δεν ξέρετε καν τις εννοιες). Ο άνθρωπος προσπάθησε να συμμετάσχει στη φροντίδα του μωρού του απ’οτι συμπεραίνω, αλλά η γράφουσα φρόντισε να τον αποπάρει και να του δείξει πως να το κανει “με το σωστο τρόπο” και διαμαρτύρεται επειδή ο σύντροφός της δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Μα το ζητούμενο δεν είναι ότι “προσπάθησε να συμμετάσχει στη φροντίδα του μωρού” ή αντίστοιχα ότι “βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού” , που ναι, μας λέει ότι τα κάνει. Αλλά το ότι δεν συμμετέχει ισομερώς (ή βάζει την μάνα του). Διαμαρτύρεται όχι γιατί δεν ξέρει να αλλάζει πάνες αλλά γιατί δεν ασχολείται/δήθεν ασχολείται. Ας πούμε, έρχεται μια καινούρια συνάδελφος στη δουλειά σου. Κάνει κάτι λάθος και όταν της το επισημαίνεις σου λέει “Έτσι θέλω εγώ” . Και είτε δεν το κάνει καθόλου, είτε το κάνει με δικούς της όρους. Πως θα σου φαινόταν; Στα άλλα με τις υπερβολές και τους… Διαβάστε περισσότερα »
Αγαπητή Sofia,ως καθηγήτρια αγγλικων με διδακτορικό από πανεπιστήμιο του εξωτερικού σε ενημερώνω ότι γνωρίζω πάρα πολύ καλά τους όρους που χρησιμοποιώ στα σχόλια μου-κατι που αποτι φαίνεται δεν ισχύει και για εσένα. Ναι,θα τον κατηγορήσω που κοκαλωσε μπροστά στις ευθύνες ως άλλο ελάφι μπροστά σε προβολείς και έχει αφήσει την γραφουσα να βγάλει το φίδι από την τρύπα μόνη της με 2 παιδιά. Το 2023 δεν δεχόμαστε πια το bare minimum. Το ότι δεν είναι τόσο σκάρτος όσο άλλοι,δεν τον κάνει αυτόματα καλό. Ένα ακόμα ντουγανι είναι που δεν θελει την ευθύνη των πράξεων του. Δεν έρχεται το παιδί ουρανοκατεβατο,… Διαβάστε περισσότερα »
Βγάζεις τόσο πολύ μίσος και απαξίωση, είναι λυπηρό πρώτα απ΄όλα για σένα. Δε νομίζω ότι μπορείς να βοηθήσεις κανένα με τόση εχθρότητα και μπερδεμένα επιχειρήματα, σιγά που βρέθηκε παιδίατρος να συντάξει χρονοδιάγραμμα αλλαγής πάνας μωρού. Πουθενά δε λέει η γράφουσα ότι έχει απομείνει μόνη με δύο παιδιά, μόνη της σημειώνει ότι έχει βοήθεια με τις εργασίες στο σπίτι και με το μεγαλύτερο παιδί. Από εκεί και πέρα, μπορούν να ακουστούν διάφορες γνώμες για την συμμετοχή του συζύγου στη φροντίδα του μωρού, αλλά ντουγάνι, εκμεταλλευτής και να τον στείλουμε φυλακή γιατί φωνάζει τη μάνα του να τον συντρέξει με το βρέφος… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν οφειλω να γνωριζω ουτε την ηλικια σας ουτε το επαγγελμα σας και προς ενημέρωσή σας (αν αυτο εχει καποια σημασία), ειμαι νομικος και κατοικος εξωτερικου και γνωριζω πολυ καλα ποτε ειναι δοκιμος ορος το weaponized mediocrity. Επισης σπεύσατε απ οτι βλεπω σε παρακάτω σχολιο να μιλήσετε για παραμέληση, εκμεταλλευση, και αμελεια ανηλικου! Αν ποτε ερθετε σε επαφη με κυριολεκτική αμελεια ανηλίκου, θα συνειδητοποιήσετε οτι δεν εχει καμια σχεση με αυτο που περιγραφει η γραφουσα. Ο ποινικος κωδικας δεν ειναι γκουγκλαρισμα. Οι συμπεριφορες, οι δικες μας και των αλλων δεν ειναι νευριασμένα τσιτατα που τα πεταω σε μια στηλη για… Διαβάστε περισσότερα »
θεωρήσαι -δε θα το σχολίαζα, αλλά το φιλολογικό διδακτορικό με ανάγκασε.
Δεν γνωρίζω την ελληνική τόσο καλά,η καθημερινότητα μου αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από την αγγλική γλώσσα. Ο λόγος που χρησιμοποιώ πολλούς όρους στα αγγλικά είναι γιατί δεν γνωρίζω την ελληνική μετάφραση τους.
Θεωρείσαι
Ποσο συμφωνώ μαζί σου!!! Γιατί το οτι όλες ποια οι συμπεριφορές είναι μορφές βίας ή κακοποιητικές κατά ορισμένες συγκεκριμένες γραφουσες??? Έχει καταντήσει γραφικό πλέον, κάποιες νομίζω δεν διαβάζουν καν τις επιστολές, είναι τόσο θυμωμένες απο μόνες τους με το αντρικό φύλο που όλα είναι βία/κακοποίηση
Δεν καταλαβαίνω πραγματικά για ποιο λόγο σας τριγκαρε τόσο πολύ αυτό το σχόλιο. Μάλλον χτύπησε και κάποιο δικό σας ευαίσθητο σημείο. Η πραγματικότητα είναι ότι κανένας γονιός δεν είναι εξπερ στο να ανατρέφει παιδί ακόμα και να το έχει ξανακάνει. Αυτό δεν είναι δικαιολογία για να μην ασχοληθεί κανεις καθολου. Επίσης, ολοι μας κάνουμε λάθη και κάποιος θα μας δείξει πως μπορούμε να τα κάνουμε καλύτερα, εάν αυτό μας μπλοκάρει σίγουρα θα πρέπει να το δουλέψουμε. Η συμβουλή να πάει κανείς σε ψυχολόγο/ψυχιατρο ακόμα και αν είναι άτοπη δεν είναι ταμπού , δεν της είπε να τον ρίξει στον καιάδα.… Διαβάστε περισσότερα »
Μάλλον και εσένα σε τριγκαρε για να απαντησεις στη Σοφια. Η Marie εκανε ενα απαξιωτικο σχολιο, λογικο να υπαρχει πολεμος στα σχολια
Δεν βλέπω απαξίωση στο σχόλιο της. Γι αυτό ακριβώς εμενα δεν με ενόχλησε, όπως ούτε και το σχόλιο της Σοφίας. Αν εσυ είσαι κάποιος σύζυγος που αναθέτει σε άλλους άμεσα η έμμεσα το μερίδιο του στις υποχρεώσεις ειναι λογικό να σε ενοχλεί αυτό που λέει
Δε βλέπεις απαξίωση στο σχόλιο της επειδή προφανώς ταυτίζεσαι με τις απόψεις της απόλυτα και σου φαίνεται φυσιολογικό το να είναι κανείς τόσο απότομος και αυστηρός.
Αυθαίρετα τα συμπεράσματα σου. Είμαι single οπότε δεν με πείραξε τίποτε από ότι είπε.
Από το weaponised mediocrity στη βία. Όχι δεν είναι μια μορφή βίας αυτό, με το να υπερβάλεις σχετικά με το τι συνιστά βία αποδυναμωμένος τη λεξη
Η παραμεληση των καθηκόντων ως συζυγος και πατέρας δεν είναι μορφή βίας? Πληροφοριακα η αμέλεια ανηλίκου διώκεται και ποινικά στη χώρα μας. Η εκμετάλλευση της συζύγου? Ούτε αυτό? Μαααααλιστα.
Ο συζυγος αγκαλιασε ενα παιδι (μικρο μολις 9 χρονων οχι κανα ενηλικο 19) που δεν ειναι δικο του.Την βοηθαει στις δουλειες και σε αλλα πολλα που η ιδια παραδεχεται.Οντως μπορει να δυσκολευεται να συνδεθει με το δικο του παιδι αλλα αυτο απο το να θεωρειται αυτο βια και εκμεταλλευση ειναι οτι πιο τραβηγμενο εχω διαβασει.
Το ότι “τη βοηθάει” δεν είναι για παράσημο, αντίθετα δείχνει ποιος κάνει τις δουλειές.
Η παραμέληση δεν είναι βία. Εκτός και αν πας να ξαναγράψεις το λεξικό για το τι συνιστά βία! Μπορεί η παραμέληση να ειναι ένα σοβαρό ζήτημα, αλλα τι να κάνουμε, άλλο η βία, άλλο η έλλειψη φροντίδας. Το ότι η αμέλεια ανηλίκου διώκεται ποινικά τι σχέση έχει; Το ότι η συμπεριφορά του είναι για κράξιμο δεν συνιστά ποινικά κολάσιμη πράξη.
Μήπως να δούμε τα πράγματα με μία σχετική ψυχραιμία;Τον προηγούμενο τον χώρισε ενώ ήταν καλός σε αυτό το κομμάτι και μεγάλωσε ένα παιδί μόνη της γιατί δεν ήταν καλός σε άλλα,αυτόν για τον οποίο μόνη της λέει ότι είναι καλός σε όλα τα άλλα να τον χωρίσει επειδή δεν είναι καλός σε αυτό, να μεγαλώσει και δεύτερο μόνη της.Στου πόσους καίγεται; Αν δεν βρει τον τέλειο που θα είναι καλός σε όλα;Αυτή είναι σίγουρα σε όλα τέλεια;
Αν ο ψυχαναλυτής του πει ,μεγάλε για να προστατέψεις την ψυχική σου υγεία παράτα τα όλα να γλιτώσεις θα λυθεί το πρόβλημά της;
Όσο και να μην θέλω να σχολιάσω το weaponized mediocrity μου κάνει trigger που λένε και στο χωριό μου. Προφανώς μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον ίδιο όρο όταν μια γυναίκα θα φτιάξει μια βρύση, θα αλλάξει μια πρίζα ή ένα λάστιχο αυτοκινήτου. Είμαστε με τα καλά μας. Δυστυχώς επειδή ζούμε σε πατριαρχική κοινωνία και επειδή ο μέσος αντρας Έλληνας μένει συνήθως μόνος του μετά τα 30 δεν έχει εκπαιδευτεί να κάνει κάποιες οικιακές εργασίες, άρα δεν είναι εύκολο για αυτόν να τις φέρει εις πέρας με τον ίδιο τρόπο με μια γυναίκα που την αναγκάζουν από την προεφηβική ηλικία να εκπαιδευθεί… Διαβάστε περισσότερα »
Θες να σου βαρεσουμε παλαμάκια που εσύ εξελιχθηκες σε υπεύθυνο ενήλικα?
Αλήθεια τώρα? Τι είσαι 3χρονο?
Εσύ μπορεί να είχες εξέλιξη και πολυ καλά έκανες,οι άλλοι????
Δεν είναι όλοι σαν και εσένα δυστυχώς,που είναι και ο λόγος ότι το 70% των διαζυγίων στη χώρα μας βγαίνουν για τις δουλειές του σπιτιού.
Τα στατιστικά δεν λένε ψέματα.
Μήπως θα μπορούσατε να μας παραπέμψετε στις πηγές των αξιόπιστων , υποθέτω, στατιστικών στοιχείων;
Δεν εννοεί αυτό με τον όρο… εννοεί ότι κάνει τις δουλειές επίτηδες ό,τι να ναι για να το χρησιμοποιεί για “οπλο” του, για δικαιολογία, να μην κανει τίποτα. (Συμφωνω με τις υπερβολές για τη χρήση του όρου). Καταρχάς δεν λέμε ότι βάζουμε μια γυναίκα να αλλάξει μια βρύση και αυτή, καθότι άμαθη, τα κάνει σαλάτα, ενώ ο άνδρας έχει εκπαιδευτεί στην υδραυλική. Λέμε ότι υπάρχει μία ανάγκη, καθημερινή, όπως η φροντίδα του σπιτιού και η φροντίδα του μωρού και όχι μία ανάγκη που προκύπτει μια στις τόσο, όπως η αλλαγή βρύσης ή η πρίζα. Σκέψου λοιπόν το σπίτι καθημερινά να… Διαβάστε περισσότερα »
Marie πραγματικά από το λίγο που σε παρακολουθώ με τρομάζεις…Βία το να ασχολείται ένας άντρας με αλλαγή πάνας και να μην το κάνει σωστά; Μάλιστα, το ακούσαμε κι αυτό. Πραγματικά με όλα αυτά που γράφεις μου γεννιέται η απορία για το εάν έχεις σύντροφο και πως δέχεσαι τα ελαττώματα του. Θα υπέθετα ότι δεν έχεις και βγάζεις όλα σου τα απωθημένα και το μίσος στήνοντας όλους τους άντρες στον τοίχο. Η έχεις κι απλά είσαι αυστηρή με όλους, για τον δικό σου δεν ξέρω. Μου θυμίζεις τη μάνα μου, αλλά βλέπω ότι υπάρχουν και χειρότερα από αυτήν. Τι λες, δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Θύμισε μου εσύ δεν είσαι που είχες στείλει εδώ μια ερώτηση? Αν θυμάμαι καλά το σχόλιο που είχα αφησει από κάτω σου είχε φανεί χρήσιμο. Και ναι,είμαι πάρα πολύ αυστηρή με όλους όσους δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες που ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ. Είμαι ακόμα πιο αυστηρή με αυτούς που επίτηδες φορτώνουν τις ευθύνες τους σε άλλους,κάνοντας “σκαρτη” δουλειά όσες περισσότερες φορές μπορούν, ώστε να τους απαλλάξει ο έτερος συζυγος από αυτές. Και ναι ακόμα και με τον σύντροφο μου είμαι αυστηρή,όπως είμαι και με τον εαυτό μου. Η ανοχή προς την ανευθυνότητα από μια ηλικία και μετα σε εγκαταλείπει πληρως. Θα το δεις… Διαβάστε περισσότερα »
Άσχετο το ότι της άφησες ένα σχόλιο χρήσιμο για αυτήν, με την γενικότερη άποψη σου και οπτική των πραγμάτων… Μήπως να σε κάνει και αγκαλίτσα? Προφανώς δεν συμφωνεί μαζι σου κάνε ένα γκλουκ και κατάπιε το. Δεν χάθηκε κ ο κόσμος. Κοίτα κούλαρε λίγο .
Μαρι το διδακτορικό στα αγγλικα είναι εντελως άσχετο με αυτο που προσπαθεις εδω να περασεις σαν μυνημα. Δεν ξερω απο που προκύπτει αυτο το μισος που βγαζεις σε καθε απαντηση σου και η τάση σου να βλεπεις αιωνίως το χειροτερο σε ολα. Δες το λιγο αυτο με καποιον ειδικό
Κανείς μας δεν είχε άνεση από την 1η μέρα για το πώς θα διαχειριστεί ένα μωρό. Το μαθαίνουμε, όμως και στην πορεία είμαστε πολύ πιο άνετοι. Σε αυτό που θέλω να σταθώ, όμως, είναι το εξής: “Όχι λοιπόν, δε μ αρέσει. Δε μ αρέσει μια αλλαγή πάνας να γίνεται ολόκληρη ιεροτελεστία και να δημιουργείται ένα χάος που θέλει ένα μισάωρο να μαζευτεί.”. Άστον να το κάνει με τον τρόπο του, λοιπόν. Είναι τόσο λάθος; Κινδυνεύει το μωρό ή απλα γίνεται χάος, όπως είπες; Κι αν δημιουργείται χάος, άστον να το μαζέψει. Μια-δυο-τρεις φορές θα βρει τον τρόπο ώστε να αποφεύγει… Διαβάστε περισσότερα »
“Στην αρχή πίστευα ότι ήταν το αρχικό σοκ, μιας και για εκείνον είναι το πρώτο του παιδί και όσο να ναι, δεν ήξερε πώς να φερθεί. Οι μήνες όμως περνάνε, και δε δείχνει κανένα ενδιαφέρον να μάθει. Σαν να θεωρεί το μωρό αποκλειστικά δική μου ευθύνη.” Νομίζω ότι το αρχικό κομμάτι του μηνύματός σας, το έχει ήδη υπόψη της.
Αγαπητή mommyof2 προσωπικά σε βρίσκω κάπως υπερβολική. Απο αυτά που περιγράφεις ο άντρας σου συμμετέχει ενεργά σε διάφορες υποχρεώσεις του σπιτιού ή σε πράγματα που αφορούν το 1ο σου παιδί. Δεν σε έχει αφήσει να τα τρέχεις όλα εσύ έχοντας και ένα νεογέννητο στην αγκαλιά. Στους άντρες νομίζω το λεγόμενο πατρικό ένστικτο, η ανάγκη να συμμετέχουν ενεργά με τα βρέφη δημιουργείται σε λίγο μεγαλύτερη ηλικία. Όταν είναι μωρά συχνά δεν ξέρουν πως να συμπεριφερθούν απέναντί τους και συχνά μπορεί να αποφεύγουν την μεγάλη ενασχόληση γιατί νοιώθουν μια αμηχανία, μεγαλώνοντας το παιδί όταν θα είναι και πιο εύκολη η επικοινωνία μαζί… Διαβάστε περισσότερα »
Με τον όρο “ένστικτο” εννουμε την κλίση που έχει ένας οργανισμός προς κάποια συμπεριφορά, η οποία κλίση είναι βιολογικά προκαθορισμένη. Κάποια συμπεριφορά δηλαδή που δεν μαθαίνεται. Πχ ένα πουλί που φτιάχνει μια φωλιά χωρίς να του τη διδάξει κανεις. Δεν νομίζω ότι οι άνθρωποι διαθέτουν την ικανότητα να αλλάζουν πάνες από ένστικτο και δη δεν νομίζω ότι αυτό οφείλεται σε βιολογικές διαφορές ανάμεσα στα φύλα. Αλλά και οι βιολογικές διαφορές ανάμεσα στα φύλα δεν μας αφορούν. Θα μας αφορούσαν αν πχ ο άνδρας της αφήγησης ειχε κάποιο πρόβλημα νευρομυικου συντονισμού, οφειλόμενο στο φύλο του, που τον εμπόδιζε να αλλάζει πάνα.… Διαβάστε περισσότερα »
επιτελους καποιος εξηγησε τί ειναι το ενστικτο.
https://www.ygeiamou.gr/blogs/mitriko-enstikto-iparchi-i-ine-ena-mithos-pou-dieonizete-i-epistimi-apanta/
Μπορεί και να ήταν λάθος η λέξη ένστικτο που χρησιμοποίησα. Εννοούσα (για να το θέσω πιο σωστά) το οτι είναι περισσότερο φυσική τάση της γυναίκας η ενασχόληση με το βρέφος/παιδί της. Τονίζω τη λέξη “περισσότερο” . Και σίγουρα όχι για όλες, εννοείται υπάρχουν γυναίκες που δεν νοιώθουν απαραίτητα αυτή τη σύνδεση ή αυτή την διάθεση. Δεν μπορούμε να μην αποδεχτούμε όμως οτι στην πλειοψηφία των περιπτώσεων τόσο για το ανθρώπινο είδος όσο και για την υπόλοιπη φύση η γυναίκα/θηλυκό έχει μια φυσική ροπή στο να φροντίσει το νεογέννητο και νοιώθει ίσως και πιο άνετα στο να το κάνει
και οπως απαντησα παραπανω, δεν μας ενδιαφερει η βιολογία εν προκειμενω. εδω μιλάμε για μια κοινή αποφαση (να κανουν παιδι και να το μεγαλώσουν μαζι) και για δουλειες που απαιτεί αυτή η κοινή απόφαση. όπως λέει και κάποιος παρακάτω, αν είχαν πχ κατοικίδιο, δεν θα μοίραζαν τις δουλειές; δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε τη δικαιολογία “φυση” κατά το δοκούν και όπως μας βολεύει. δεν ξέρω αν νιώθει πιο άνετα η μαμά του να αλλάζει πάνες, αλλά δεν με νοιάζει κιολας -και με άλλα πραγματα δεν νιωθουμε άνετα. εγώ πχ δεν νιωθω καθόλου ανετα να πηγαίνω στη δουλειά, στη φύση τα ζώα… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω οτι αυτό που λες για τους άντρες έιναι μια γενίκευση που απέχει απο την αλήθεια. Εχοντας τελευταία 6-7 χρόνια μπει στο χορό των παιδιών ταυτόχρονα σχεδόν με φίλους και συγγενέις θα σου πω οτι όσοι έιχαν σημάδιι παρτακίασης παλαιότερα και χαρκτηριστικά πιο ‘Α αρσενικού”, με τα παιδιά τους φάινεται ξεκάθαρα πόσο δυσκολέυονται να αποδεχτούν τη νέα τους ζωή και πόσο λίγο συμμετέχουν στη καθημερινότητα των παιδιών τους. Μάλιστα σχεδόν οι μισοί θα έλεγα απο το περιβάλλον μας χωρίσανε ήδη στα 1με 2 χρόνια και το αφήγημα των μητεράδων ήταν το ίδιο, οτι ένιωθαν οτι μεγάλωναν μόνες τους το μωρό.… Διαβάστε περισσότερα »
Αφού “αγκάλιασε” και ασχολείται με το μεγάλο δεν νομίζω ότι αποφεύγει τις ευθύνες του σαν πατέρας. Θα σου πρότεινα κι εγώ, ναι , άφησε τον να κάνει τα πράματα “οπως θέλει” κι ας χαλάσει κι 10 μωρομάντηλα παραπάνω. Ακόμα κι “αν έχεις εμπειρία” δεν χρειάζεται να του παίρνεις τη χαρά της ανακάλυψης . ι πόσο θύμωνα με τη μάνα μου που όλα τα έκρινε όπως τα έκανα με το πρώτο μου μωρό! Και της έλεγα ακριβώς “εγώ έτσι τα κάνω” . Άφησέ τους να δεθούν, μην γίνεσαι κι εσύ ελικόπτερο…
Συγγνώμη, δηλαδή αν έχεις δύο παιδιά και ασχολείσαι μόνο με το ένα, τηρείς τις ευθύνες σου ως γονιός; Εάν μιλούσαμε για μητέρα που ασχολείται μόνο με το ένα της παιδί και το άλλο το παραμελεί τα ίδια θα γράφατε;
Σε ενα γηπεδο πηγαινουν 30,000 οπαδοι μιας ομαδας.Οι 29,900 ειναι πιστοι οπαδοι της ομαδας,θα την υποστηριξουν με παθος,θα φωναξουν,μπορει να βρισουν αλλα αν χασουν δικαια θα αποδεχθουν την ηττα και θα γυρισουν σπιτια τους.Οι 100 ειναι οι λεγομενοι χουλιγκανς.Αυτοι αντιλαμβανονται το ποδοσφαιρο ως πολεμο.Οι αντιπαλοι οπαδοι,η αντιπαλη ομαδα ειναι μισητοι εχθροι.Οι 100 χουλιγκανς δεν πανε για να δουνε ποδοσφαιρο αλλα για να κανουν μπαχαλα,ακομα κ αν κερδισει η ομαδα τους θα επιδιωξουν να επιτεθουν με μισος στους αντιπαλους.Οι αντιπαλοι εχουν χασει την ανθρωπινη υποσταση στα ματια τους και ειναι ο διαβολος προσωποιημενος.Διαπιστωσα πως υπαρχουν χουλιγκανς σε καθε κοινωνικη ομαδα.Ακομα και… Διαβάστε περισσότερα »
Mansplaing και σε φεμινιστικό σαιτ. Σας καταλαβαίνω βέβαια εσας τα μεσα αρσενικά,σεξιστουληδες περιοπης, που στέλνετε εδω σε μερη αμιγώς γυναικοκεντρικα. Έχει πλακα για σας να τη μπαίνετε σε φεμινίστριες. Γιατί αν τα πείτε σε κανα σαιτ τυπου νιτρο , αυτά είναι δεδομένα, δεν θα διαφωνήσει κανεις με το αφήγημα ανωτερότητας ανδρα, κατώτεροτητας γυναικα. Οπότε ποια η πλακα να πεις το αυτονόητο σε σαιτ τυπου νιτρο;
Δρόμο όμως τωρα.
Ωραιο χιουμορ και εχεις απολυτο δικιο!
Ωραίος
Γενικά μιλώντας, και ανεξαρτήτως φύλου, θεωρώ ότι όλοι όσοι σκοπεύουν να φέρουν παιδιά στον κόσμο, πρέπει να κάνουν για ένα διάστημα ψυχανάλυση, και να συνειδητοποιήσουν ποιοί είναι, γιατί είναι έτσι, και πόσο μεγάλη ευθύνη είναι να φέρεις έναν άνθρωπο στον κόσμο, ποιές υποχρεώσεις (υλικές, συναισθηματικές κλπ) συνεπάγονται και να λάβουν αποφάσεις ανάλογα με το αν μπορούν ή όχι να ανταπεξέλθουν. Πιέζει που πιέζει η κοινωνία, και ο οικογενειακός περίγυρος να γίνουν όλοι άρον-άρον γονείς, θεωρώντας ότι είναι αυτονόητα όλοι έτοιμοι ή κατάλληλοι, και πέφτουν όλοι στην παγίδα και μετά τα βρίσκουν μπαστούνια, και αναθρέφουν με τη σειρά τους προβληματικούς ανθρώπους.
αυτα τα περί “βοηθειας” (δουλειες, μωρο κλπ), δεν με εκφραζουν καθολου. Αν ησασταν πχ συγκατοικοι και συναποφασίζατε να παρετε κατοικιδιο, δεν θα ηταν defacto και δεδομένο οτι η φροντιδα του ανηκει κ στους δύο; Θα σε “βοηθούσε” λες και σε ξαλαφρώνει απο την υποχρεωση; Επομενως δεν σε βρισκω υπερβολικη. Θα ελεγα ομως οτι του εδωσες πατημα, οταν επεμεινες να αλλαζει πανα ετσι οπως θες εσυ. Πολυ αντρες κανουν τους χαζους, προκειμενου να σου σπασουν τα νευρα και να τους φερεσαι τελικα σα μωρο που δεν μπορει να κανει τιποτα μονο του. Μπορει εξαλλου, πραγματι να εχει τον τροπο του και… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν γινεται το δικο σου ε ; Και στον πρωτο γαμο ακριβως αυτο συνεβει. Μονο που τοτε το “δικο σου” ηταν αλλο και σε (και μας ) μπερδευει
Ισως (και το λεω χωρις να θελω να τον δικαιολογησω) ειναι απο τους ανθρωπους που δε συνδέονται ευκολα με ενα μικρο μωρο, κι αποφευγουν οσο μπορουν τη φροντιδα του. Το εχω δει να συμβαίνει και σε μαμαδες και σε μπαμπαδες, που αρχισαν να δένονται με το παιδι μετα τον χρονο. Το οτι εχει αναλαβει αρκετες αλλες ευθυνες ειναι θετικο, με την εννοια οτι δε φαίνεται αδιαφορος, αλλα οχι κι αξιοσημειωτο, υποχρεωση του ειναι στο κατω κατω. Επισης ξερω και περιπτωση πατερα που φοβαται να παρει αγκαλια το μωρο μεχρι 4-5 μηνων, για να μην το πληγωσει (εχει 2 παιδια και… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν ξέρω αν μπορώ να συγκρίνω την εμπειρία μου αλλά θα παραθέσω πως το βίωσα εγώ με τον σύζυγό μου μήπως σε βοηθήσει. Ο σύζυγος μου, στο πρώτο μας παιδί και για τους δύο, είχε την ίδια ακριβώς συμπεριφορά. Απ’ότι συμπέρασμα αργότερα δεν ήξερε πώς να το χειριστεί, και φοβόταν να κάνει το οτιδήποτε επειδή ακριβώς δεν μπορούσε να το κάνει καλά. Αυτό τού έβγαινε σε αντίδραση προς εμένα επειδή ήταν θυμωμένος με τον εαυτό του. Έκανα πολύ υπομονή και τόν άφηνα να κάνει αλλά πράγματα που τα έκανε καλά. Αργότερα όχι απλά ήταν καλός και ενεργός πατέρας, ήταν και… Διαβάστε περισσότερα »