Νιώθω συναισθηματικά ευνουχισμενη από τους γονείς μου.
Μεγάλωσαν σε οικογένειες με τα δικά της θέματα η κάθε μία και θέλησαν να κάνουν τη δικιά τους ενωμένη αγαπημένη και τα συναφή.
Ο πατέρας μου αρχικά πιο αυστηρός αλλά στην πορεία μαλάκωσε, αλλά έχει ένα δικό του μοτίβο χειριστικοτητας και συναισθηματικων εκβιασμών. Η μητέρα μου πιο ήρεμος άνθρωπος, με βαρύ αυτοάνοσο και μια μητέρα (τη γιαγιά μου) που δεν το αποδέχτηκε ποτέ.
Θέλουν αυτό το σφιχτό είδος οικογένειας και κατά κάποιο τρόπο το νιώθω σα μια φούσκα που δε γουστάρω καθόλου γιατί το έχω σιχαθεί. Φουλ κοινωνικοί άνθρωποι με φίλους παντού.
Από τα 22 μου έζησα σε άλλη πόλη και εκεί άρχισε να φαίνεται πιο πολύ η διαφορά των χαρακτήρων μας γιατί ίσως μου ήταν πιο εύκολο να εκφραζομαι από το τηλέφωνο ή αν δεν ήθελα να τους ακούσω να μην το σηκώνω καν.
Στα 28 μου γύρισα στο πατρικο μου λόγω δύσκολης προσωπικης περιόδου και ήταν εκεί για μένα. Μετά από κανένα εξάμηνο άρχισε να φαίνεται πάλι το προβλημα γιατί φεροταν λες και ήμουν ακόμα 15 χρόνων. Δεν έχω βρει ακόμα κάτι δικό μου σε σπίτι γιατί είναι δύσκολα αλλά το κυνηγάω. Οπότε για την ώρα μένω εκεί και έχουμε καθημερινή επαφή που προσπαθώ να αποφεύγω όσο γίνεται, μιλώντας μονολεκτικά κ περνώντας χρόνο είτε στο δωμάτιο μου είτε εκτός σε φίλους.
Κάνουν προσπάθειες προσέγγισης, πχ κάνε μας μια αγκαλιά, πάμε εδώ πάμε εκεί, κλπ. Όταν θέτω τα όρια μου σχετικά με τις αγκαλιές δεν το καταλαβαίνουν και μετά εγώ είμαι η κακια της υπόθεσης.
Έχουν μανία με τις τυπικότητες, φέρονται λες και είμαι παιδί και δεν ακούνε. Ακόμα κι αν πάω να πω μια κουβέντα πάλι δεν καταλαβαίνουν. Ο τρόπος τους είναι ένας μονόλογος για την οικογένεια και ότι οι γονείς δεν είναι τέλειοι και είναι εδώ για τα παιδιά τους κλπ κλπ, και όλα σε μορφή νουθεσίας.
Να έχω τον πατέρα μου να λέει αγκάλιασε τη μάνα σου που είναι άρρωστη, κάθε φορά αυτό ή να αγκαλιάσω τον ίδιο. Όσο ήμουν μικρότερη το έκανα είτε ηθελημένα είτε όχι, αλλά πλέον πολύ σπάνια.
Όταν με ρωτάνε τι έχω κλπ και γιατί είμαι ψυχρή μαζί τους τους λέω πως δε μου δίνουν χώρο ή κάνουν μονόλογο. Λένε πως καταλαβαίνουν αλλά εν τέλει τίποτα δεν αλλάζει.
Απόψε καυγάς για το τι έχω πάλι και γιατί είμαι απόμακρη αυτό το χρόνο. Ήθελε μετά τον μονόλογο να κάτσω να του ανοιχτω και να πω τι με ενοχλεί. Που ο τρόπος που τα λέει μου στραγγίζει το συναίσθημα και με μπλοκάρει. Του είπα πως “δε μου δίνουν περιθώριο και με κυνηγάνε για συναίσθημα και αγκαλιές”. Μου λέει μετά ” ε τι να σου λέω άντε γαμησου?”. Πώς να μιλήσεις με αυτούς τους ανθρώπους;; Η του ύψους η του βάθους. Μονόλογος, μονόλογος, και πάλι μονόλογος.
Ήρθε και η μάνα μου μετά και έδεσε το γλυκό. Να μου λέει ότι δε μπορώ να αντέξω πως είναι άρρωστη. Ναι, μάλλον δε μπορώ.
Τελικά έφυγα από το σαλόνι γιατί δεν αντεχα και είχα νεύρα. Άρχισαν οι φωνές και τα δράματα έλα πίσω και έλα πίσω. Με ακόλουθουσε η μάνα μου από το δωμάτιο στο μπάνιο και μετά στο δωμάτιο.
Πίεζε να μιλήσω και δε με άφηνε. Από τα νεύρα μου της φώναξα. Έφυγε, κλείδωσα την πόρτα και μετά την άκουγα στην κουζίνα να κλαίει. Αυτό ακριβώς που ήθελα να αποφύγω.
Ο πατέρας μου να επιμένει να έρθω, να βάζει την αδερφή μου να μου στέλνει μηνύματα και μετά να στέλνει εκείνος. Μου πήρε 10 λεπτά να βάλω τα κλαματα γιατι νιώθω αυτή τη διαρκή συναισθηματική πίεση από μεριά τους που έχω μάθει να τα καταπιεζω μέσα μου και να σηκώνω τοίχους όποτε πιέζομαι.
Μου είχαν πει μερικές φορές να πάω σε ψυχολόγο για να λύσω τα κολλήματα μου, ε ούτε αυτό πάει έτσι όμως!
Ξέρω πως ενδιαφέρονται και με αγαπάνε αλλά ο τρόπος τους προς εμένα δεν λειτουργεί και καταλήγουν να με διώχνουν συναισθηματικα και να γίνεται όλος αυτός ο φαύλος κύκλος ξανά και ξανά.
Δεν είναι όμορφο να έχει κάποιος φουλ αδιάφορους ή βίαιους γονείς, αλλά δεν είναι όμορφο και αυτό το πράγμα της πίεσης για συναίσθημα και να γίνω όπως με θέλουν.
Μου βγάζουν ένα σκοτεινό κομμάτι από μέσα μου που είναι τρόπος άμυνας σε όλο αυτό με ψυχρές αντιδράσεις. Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω και μέχρι στιγμής η ατομικη ψυχανάλυση δε με έχει βοηθήσει (έκανα για ένα χρόνο θέλοντας να ξεπεράσω φοβίες μου και μια ψυχολογικα κακοποιητικη σχέση).
Ίσως να πρέπει να ψάξω άλλου. Ίσως να πρέπει να πάω μαζί τους σε ψυχολόγο ( ουφ ). Δε θα ήταν αρνητικοί απλά φοβάμαι πως πάλι θα γίνεται το ίδιο πράγμα.
Συγγνώμη για το τεράστιο κείμενο αλλά δεν έχω ψυχραιμία τώρα.
ΑΠΟ ΤHΝ – Cold-hearted
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Οι γυναίκες που κάνουν κακοποιητικες σχέσεις συνήθως είναι εξοικειωμένες με την κακοποίηση από το οικογενειακό τους περιβάλλον. Η εντολή “κάνε μου μια αγκαλιά” δείχνει πολλά. Η αγκαλιά πες τους ή βγαίνει αυθόρμητα ή δεν βγαίνει, δεν μπορεί να εκβιαστεί. Αντί να απαιτούν την αγάπη σαν 5άχρονα, θα έπρεπε να αναλογιστούν τι ευθύνες έχουν για την ψυχρότητά σου.
Είναι αφύσικο σε αυτή την ηλικία να συμβιώνεις με τους γονείς σου. Και φυσικά ανυπόφορο. Οποιαδήποτε σχέση κι αν είχες μαζί τους. Όταν κάποιος ενηλικιωθεί οφείλει στον εαυτό του να ανεξαρτητοποιηθεί, να έχει το χώρο του και το χρόνο του. Είναι άρρωστο αυτό που συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία. Οι γονείς είναι άνθρωποι κι αυτοί, έχουν αδυναμίες, έχουν ψυχικά τραύματα, έχουν ξεχωριστές προσωπικότητες. Δε σημαίνει ότι μόλις έγιναν γονείς έπαψαν να είναι ο Κώστας και η Μαίρη και είναι μόνο πατέρας και μάνα, ούτε ότι αυτομάτως έλυσαν όλα τα θέματά τους και είναι απολύτως ισορροπημένοι άνθρωποι. Όλοι κάνουν λάθη, είναι απολύτως… Διαβάστε περισσότερα »
Από αυτά που γράφετε- και τα οποία βρίσκω πολύ σωστά- συμπεραίνω οτι έχετε ήδη παιδιά.Δεν ξέρω την ηλικία τους. Αν όμως είναι ενήλικα, έχουν ήδη δοκιμάσει να βριυν δική τους στέγη? Γιατί με 350 ευρώ αυτή την στιγμή βρίσκεις μόνο παλια ημιυπόγεια.
Είμαι νέα μαμά. Πιο πολύ έγραψα ως παιδί και όχι ως μαμά. Ως παιδί που αγαπάει, σέβεται και εκτιμάει τους γονείς του και τους κόπους τους. Προσωπικά, από τα 18 έφυγα από το σπίτι για σπουδές σε άλλη πόλη της Ελλάδας και στη συνέχεια στην Ευρώπη για να εργαστώ. Νομίζω λύσεις πάντα υπάρχουν, αρκεί να το θες. Η παθογένεια της ελληνικής οικογένειας ξεκινάει εννοείται από τους γονείς. Η υπερπροστασία πλέον θεωρείται κανονική παιδική κακοποίηση. Δεν εννοώ νομικά προφανώς. Όταν μεγαλώνεις παιδί που αύριο ως ενήλικας θα αδυνατεί να σταθεί μόνος του, ανεξάρτητος και αυτάρκης, έχεις αποτύχει σαν γονιός. Αυτή είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Ωραία τα λέτε. Τα έχουμε πει κι εμείς, τα έχουμε εμπεδώσει. Αλλά είστε νέα μαμά. Γύρω μου πολλοί συνομήλικοι που μεγάλωσαν τα παιδιά τους με τις αρχές που πρεσβεύετε – και που δεν έχουν ούτε οι ίδιοι όρεξη να συγκατοικούν με ενήλικες που έχουν σεξουαλική ζωή, άλλα ωράρια και δυσανεξία πλέον στους γονείς τους- τώρα πίνουν αυτό το πικρό ποτήρι. Μάλιστα αυτό συμβαίνει και σε ΄προηγμένες’ χώρες, όπως ΗΒ και Γαλλία, όπου τα ποσοστά ενηλίκων πτυχιούχων που μένουν με γονείς έχουν 10πλασιασθεί, ειιδκά μετά ΚΟΒΙΝΤ και με την ανεργία να καλπάζει. Ξαναγυρνάμε λοιπόν στο βασικό πρόβλημα. Οτι όσοι έχουν 4… Διαβάστε περισσότερα »
Υπάρχουν λύσεις όταν τα παιδιά θέλουν να βρουν το δρόμο τους και να ανεξαρτητοποιηθούν. Ξεκινούν να εργάζονται και μπορούν να συγκατοικήσουν για να μοιράζονται τα έξοδα. Ορισμένα παιδιά δε θέλουν να ξεβολευτούν ή να χάσουν τα προνόμια της οικογένειας. Ναι, οι γονείς να τους σταθούν στη δυσκολία όταν χρειαστεί αλλά δεν είναι υποχρεωμένοι να τα ζουν μέχρι τα 35+ όπως συνηθίζεται στην Ελλάδα. Είναι παράλογο και βλαπτικό και για τους γονείς και για τα παιδιά.
Αυτό που χρειάζεται η σχέση σας είναι απόσταση. Το είπες και μόνη σου ότι σου ήταν πιο εύκολο όταν έμενες μακριά, οπότε σου εύχομαι να βρεις σύντομα δικό σου χώρο. Μέχρι στιγμής αυτό που μπορείς να κάνεις είναι να προσπαθείς να δεις τα πράγματα και από τη δική τους πλευρά και με περισσότερη υπομονή, τηρώντας ταυτόχρονα τα όριά σου. Οι γονείς σου προφανώς έχουν ανεκπλήρωτες συναισθηματικές ανάγκες και θέλουν τα παιδιά τους να τους τις καλύψουν. Αυτό είναι άδικο προς εσένα που χρειάζεσαι το χώρο σου, αλλά αν τους δεις απλώς ως ανθρώπους που θέλουν επιβεβαίωση και αγάπη κι όχι… Διαβάστε περισσότερα »
Σε καταλαβαίνω όσο δε μπορείς να φανταστείς. Εκτός από τις φριχτές αγκαλιές σε θείους, θείες, παππούδες, γιαγιάδες, και όποιο συγγενή δεν είχα δει ξανά στη ζωή μου μέχρι εκείνη την ώρα, είχα μια μάνα που εκβίαζε τρυφερότητα με υστερίες, κλάμματα και μεμψιμοιρία. Ο πατέρας μου ήταν αρκετά πιο κρυόκωλος (μάλλον από κει πήρα) και με άπειρα ψυχολογικά αλλά πέθανε νέος. Γενικά με τις αγκαλίτσες και τα συναφή δεν το χω, κουτί μου ήρθε ο κόβιντ. Δεν ξέρω αν μπορώ να σε βοηθήσω, εγώ σηκώθηκα κι έφυγα στα 22 κι από τότε ζω σε άλλη πόλη ή χώρα. Κάνε ό,τι μπορείς… Διαβάστε περισσότερα »
Νιώθω πως όπως οι γονείς σου σου φέρονται σαν 15 χρόνων, ίσως έχεις κ εσύ καταλήξει μπροστά τους να λαμβάνεις αυτό το ρόλο:της εφηβης που δεν μπορεί να μιλήσει για όσα νιώθει με λόγια ενήλικα, που δεν μπορεί να βάλει όρια σε λέξεις και να τα κρατήσει ή έστω να συζητήσει όταν μιλάνε κ διεκδικούν οι “παντοδύναμοι” γονείς και κλείνεται σε δωμάτια. Δεν ξέρω αν η κότα έκανε το αυγο ή το αυγο την κότα αλλά μόνο εάν περάσεις στην ουσιαστική ενηλικίωση θα αλλάξει η σχέση με τους γονείς σου. Εάν θέλεις την ενηλικίωση είμαι βέβαιη ότι η ψυχοθεραπεία θα… Διαβάστε περισσότερα »
Βρες έναν τρόπο να δημιουργήσεις φυσική απόσταση μεταξύ σας – να μετακομίσεις σε διαφορετικό σπίτι, γειτονιά, πόλη, χώρα. Ενδεχομένως με την βοήθεια ψυχολόγου να θωρακίσεις και την συναισθηματική απόσταση από όποιους ανθρώπους αισθάνεσαι ότι σε πνίγουν στην μεταξύ σας σχέση.
Απορία: η σχέση της αδερφής σου με τους γονείς, είναι αντίστοιχη της δικής σου? πώς είστε μεταξύ σας? είστε κοντά? μιλάτε? συμμερίζεστε η μία τις σκέψεις και τα συναισθήματα της άλλης?
Αφου δεν ειναι αντιθετοι στο να πατε σε εναν mediator ολοι μαζι, δοκιμαστε το, μου φαινεται καταπληκτικη ιδεα!
Να προσπαθήσεις να απομακρυνθείς
Διαβάζοντας το κείμενο σου, 2 πράγματα μου ήρθαν στο μυαλό: ή να πάτε όπως λες κ εσύ στο τέλος όλοι μαζί σε ψυχολογο (γιατί το θέμα δεν ειναι να αλλάξεις μόνο εσύ την οπτική σου γωνία, είναι να καταλάβουν κ εκείνοι ότι πρέπει να αλλάξουν-αν δεχτούν να πάνε θα είναι το ιδανικό κ ας μαλλιοτραβιεστε μπροστά στον ψυχολογο) ή να τους δείξεις αυτό το γράμμα που εστεελς εδω(ή άλλο ανάλογο που εξηγείς τι σε πνιγει) μπας κ καταλάβουν. Νομίζω πως στις περισσότερες περιπτώσεις όταν γυρίζουμε στο πατρικό μας για πάνω από 5 μέρες,οι γονείς νομίζουν ότι είμαστε πάλι 15 χρονών… Διαβάστε περισσότερα »
Σε αυτές τις περιπτώσεις -χρειάζεται να επανασυστηνόμαστε-. Να επικοινωνούμε τα νέα δεδομένα και τις νέες ανάγκες. Να είμαστε αληθινοί. Να λέμε πως αισθανόμαστε. Πριν τη φιλοξενία ή τη συγκατοίκηση να κάνουμε συμφωνίες ως προς τον χρόνο και τον τρόπο συμβίωσης.
Η συμβίωση μπορεί να ξεκινήσει ως φιλοξενία και να εξελιχθεί σε συγκατοίκηση. Οι αλλαγές φέρνουν ανατροπές και χρειάζεται όλοι να επανατοποθετηθούν στη ροή της καθημερινότητάς τους διευρύνοντας τους βαθμούς της ευμεταβλητότητάς τους και τις αποχρώσεις της προσωπικότητάς τους.