Προσωπική ιστορία: Εγώ την υποστήριζα ψυχολογικά, ενώ αυτή πενθούσε τον δικό της χαλβαδιάζοντας τον δικό μου

Αγαπητό ampa, διαβάζω διαρκώς τις ιστορίες που ανεβάζεις και είμαι φανατική αναγνώστρια των άρθρων σου. Αποφάσισα να γράψω και εγώ την ιστορία μου γιατί την έχω βάρος στην ψυχή μου, σαν λύτρωση ή τσιρότο για τον πόνο μου.

Αρχικά, είμαι 23 χρονων. Διατηρούσα σχέση για 5 χρονια με κάποιον στην ίδια ηλικία, μέχρι που χωρίσαμε πέρυσι. Τυπικά ήταν σχεση εξ αποστάσεως αλλα βρισκόμασταν κυριολεκτικά συνέχεια χωρίς να αφήνουμε σχεδόν καθόλου διαστήματα αποχής καθώς πήγαινα συνέχεια. Το παιδί βρισκόταν σε χωριό στην επαρχία, εγώ στην πρωτεύουσα. Έχω καταγωγή και εγώ από διπλανό χωριό σε αυτόν, αλλα οταν πήγαινα εμενα σπίτι του με τους δικούς του γιατί για το χωριό μου δεν υπήρχε μεταφορικό μέσο να πηγαινοερχομαι εκεί.

Ηταν μια όμορφη σχεση, γλυκια με πολλή αγάπη αλλα παράλληλα πολύ πάθος και ένταση. Υπήρξαν υποσχέσεις για συγκατοίκηση, γάμο και οικογένεια, με θεωρούσε οικογένεια του ΕΛΕΓΕ, και όλα αυτά τα καλά που λένε αρκετοί καθημερινά.

Μπορεί να ήμασταν μικροί αλλα τον είχα δει πατέρα των παιδιών μου, οικογένεια μου, τον αγαπούσα πραγματικά. Περιμέναμε να πάρω το πτυχίο για να μπορέσουμε να κάνουμε την οικογένεια μας. Περάσαμε παρα πολλά μαζι, και πολλές δυσκολίες αλλα μέχρι πέρυσι τα καταφέραμε να τις ξεπεράσουμε.

Εκανα για εκεινον παρα πολλά πραγματα, τον βοήθησα όσο δεν πάει σε διάφορους τομείς και αν και ήμουν μικρό κορίτσι εκανα πραγματα που δεν συνάδουν με το νεαρό της ηλικίας μου.

Φτάνουμε λοιπόν πέρυσι. Στην γειτονιά του δικού μου, υπήρχε μια κοπέλα 3 χρονια μεγαλύτερη απο εμάς που είχε σχεση με κάποιον από εκεί 6 χρονια. Μέχρι τότε την ήξερα ως γειτονισσα του δικου μου, συγχωριανή. Στα ξαφνικά πεθαίνει ο δικός της από ανεύρυσμα, παλικαρι 27 χρονων. 3 μήνες αργότερα και ενώ αυτή υποτίθεται έκλαιγε και ήταν στα χαμένα την λυπήθηκα εγώ και έλεγα στον δικό μου να την παίρνουμε μαζι μας όσο μπορούμε στις βόλτες μας, αυτό το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για να της απαλύνουμε τον πόνο.

Την ίδια περίοδο γίνεται ένα οικογενειακό θέμα του δικού μου και διαλύθηκε κυριολεκτικά η πατρική του οικογένεια. Όσο λοιπόν είχε διαλυθεί η οικογένεια του και μου έβγαζε σιγά σιγά διαφορετική και απότομη συμπεριφορά, βγαίναμε και με το κορίτσι αυτό να προσπαθεί κάπως να ξεπερνάει το πένθος της.

Εγώ της εκανα ψυχολογική υποστήριξη με τα λόγια μου, να την εμψυχώνω ενώ παράλληλα αυτή πενθούσε τον δικό της χαλβαδιαζοντας τον δικό μου. Περνάνε λίγες μέρες μετά τα Χριστούγεννα του 2022 (με βαρύγδουπες δηλώσεις μπροστά σε τρίτους συγγενεις και φιλους ότι έχει βρει τον άνθρωπο του και με θέλει για όλη του την ζωή) και ξεκινάει ο δικός μου μια απομάκρυνση και μια αδιαφορία απέναντι μου.

Λίγες μέρες αργότερα με χωρίζει ξερα με ενα μήνυμα λέγοντας ότι δεν είναι ο ίδιος και εχει αλλάξει. Εννοείται οι χωρισμοί μες στην ζωή είναι, αλλα 5 χρονια δεν τα πετας με ενα μήνυμα. Ξαφνικά που λέτε με μίσησε, σε ότι επικοινωνία είχαμε μετά τον χωρισμό μου μιλούσε εχθρικά και ειρωνικά αλλα με πολύ μίσος, πράγμα που από τότε μου κάνει φοβερή εντύπωση.

Να μην σας τα πολυλογώ όμως, σήμερα ενα χρόνο αργότερα η τυπισσα είναι εγκυος και αυτοί οι 2 παντρεύτηκαν. Ένα χρόνο δεν ηρέμησα ούτε μια στιγμή, κανεις δεν ξέρει τι περνάω όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού μου. Έκανα το ελάχιστο που μπορούσα για αυτή την κοπέλα και μου δάγκωσε το χερι. Την έπαιρνα τηλέφωνο τον πρώτο καιρό κλαίγοντας μήπως του πει μια κουβέντα και εκείνη τα έφτιαχνε με τον δικό μου. Εντάξει η ζωή συνεχίζεται, αλλα όχι τόσο γρήγορα, όχι έτσι και όχι πάνω στον πόνο μιας άλλης κοπέλας.

Δεν ξέρω ποτε θα βρω και αν θα βρω πραγματικά ηρεμια στην ψυχή μου, παντως ο πόνος, η πίκρα, η προδοσία και όλα αυτά μετά τον χωρισμό που συνέβησαν γρηγορα, είναι γερό χαστούκι και μαχαίρι στην καρδιά. Συγνώμη για την μακροσκελή ιστορία, αλλα θέλω να τα βγάλω από μέσα μου γιατί βράζω, γιατί ποτέ εκεινος που τάχα με αγαπούσε, δεν μου επέτρεψε ούτε να βγάλω από μέσα μου τα γιατί του χωρισμού, έφυγε δίχως εξηγήσεις στα μουτρα μου, πληγώνοντας με με ένα άτομο που φέρθηκα καλά και λυπήθηκα για να μην είναι μόνο του.

Πήγα να κάνω ένα καλό και μου το ανταπέδωσαν έτσι και οι 2. Οι φωτογραφίες που είμαστε και οι 3 από βόλτες, πονάνε πολύ ακόμα.

ΥΓ: το παιδί που έφυγε από την ζωή έχει το ίδιο όνομα με τον δικό μου και πρώην πλέον

ΑΠΟ ΤΗΝ – Χριστίνα

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News