Προσωπική ιστορία: Χρειάστηκαν 45 χρόνια για να κόψω κάθε δεσμό με την κακοποιητική οικογένειά μου

Προσγειώθηκα στην πραγματικότητα και μόνο θετικά βλέπω απο αυτό. Παρότι είμαι 45 μόλις τώρα προσγειωθηκα σε μένα, σε αυτά που θέλω, σε αυτά που αξίζει να διεκδικήσω στη ζωή μου.

Προέρχομαι απο ένα κακοποιητικό περιβάλλον με πολύ ξύλο, ψυχολογική βία, προσβολές, έλεγχο αναλέητο, κριτική για τα πάντα. Και όλα αυτά και απο τους δύο γονείς. Το ξέρετε το πακετάκι, να μη χάνουμε χρόνο με αυτά.

Καταφύγιο μου απο μικρό παιδί τα βιβλία, η μουσική αλλά και το φαϊ και αργότερα τα ναρκωτικά. Έπεφτα με τα μούτρα σε οτιδήποτε και σε οποιονδήποτε βρισκόταν στο δρόμο μου και καταλαβαίνετε ποιά ήταν η κατάληξη. Το ότι είμαι ζωντανός και δε πέθανα είναι ένα μικρό θαύμα. Το οτι δε τίναξα τα μυαλά μου στον αέρα για να γλυτώσω απο τον πόνο της εσωτερικής πίεσης είναι κάτι που το φέρω ως παράσημο στο μυαλό μου, πιο πολύ επειδή θα τέλειωνε η ζωή μου χωρίς ποτέ να μάθω τι θα μπορούσα να είχα κάνει.

Έκανα κάποιες σχέσεις στη ζωή μου αλλά σχεδον πάντα ήμουν δυστυχισμένος. Όπως είναι κατανοητό έλκυα άτομα που ήταν κακοποιητικά και αυτο το μοτίβο δεν έσπασε ούτε στην τελευταία μου σχέση που κράτησε σχεδόν 10 χρόνια. Μπήκα χαλαρός στη σχέση αυτή και γρήγορα εγκλωβίστηκα σε αυτήν παρότι το ένστικτό μου έλεγε οτι αυτό δε πρέπει να το ζήσω. Έκανα άπειρες προσπάθειες να χωρίσω και ποτέ δε τα κατάφερνα. Δεν είχα την δύναμη να απεγκλωβιστώ. Τελικά η καραντίνα με βοήθησε μιας και μου δόθηκε η ευκαιρία να σκεφτώ για μένα και τα θέλω μου. Χώρισα και κάπου εκεί ξεκίνησαν τα πράγματα να πηγαίνουν καλύτερα και να είναι πιο καθαρό το τοπίο για πρώτη φορά στη ζωή μου. Για να καταλάβετε, νοιώθω υπερήφανος που κατάφερα να χωρίσω και να απαλλαγώ απο αυτό το άτομο. Μετά ήρθε η ώρα να αποχωριστώ την μάνα μου απο τη ζωή μου και εκεί ένοιωσα άλλη μια ανακούφιση ίσως ακόμα μεγαλύτερη. Ο πατέρας μου έχει πεθάνει πολλά χρόνια και εκεί ήταν η πρώτη μεγάλη ανακούφιση της ζωής μου. Ηρέμησα όταν συνειδητοποίησα οτι δε θα αντιμετωπίσω ξανά αυτον τον βίαιο και καταπιεστικό άνθρωπο. Πήγα στην κηδεία και ποτέ δεν πήγα στον τάφο, ούτε καν στην εκταφή δεν εμφανίστηκα. Δε θέλω να έχω καμία σχέση με την οικογένειά μου και με βοήθησε η ψυχοθεραπεία να καταλάβω οτι όλο αυτό ειναι απολύτως φυσιολογικό να το νοιώθω.

Αποφάσισα να ζητήσω την βοήθεια ψυχολόγου και εκεί κατάλαβα πολλά για μένα και για πόσο το περιβάλλον και οι συνθήκες επηρεάζουν τον τρόπο που δουλεύει το μυαλό μας και κατ’ επέκταση επηρεάζεται η ψυχολογία και η διάθεσή μας. Στο ενδιάμεσο είχα ανακαλύψει την φιλοσοφία και αυτό μου έσωσε πραγματικά τη ζωή μιας και κατάλαβα οτι είχα οδηγηθεί στο να μην ελέγχω το μυαλό μου και να αφήνομαι σε οτιδήποτε βρισκόταν μπροστά μου για να νοιώσω την αποδοχή και την ηρεμία. Άλλωστε όλοι οι εθισμοί δεν είναι τίποτα άλλο παρά παυσίπονα για τον πόνο που νοιώθουμε. Να το θυμάστε αυτό όταν ανοίγετε το ψυγείο ή καπνίζετε τσιγάρα ή οτιδήποτε καταναλώνετε – νόμιμο ή παράνομο – και να μην κρίνετε τον εθισμένο μιας και είναι απλά ένας άρρωστος και τίποτα παραπάνω.

Δε μπορώ να πω οτι όλα λύθηκαν δια μαγείας αλλά σταμάτησε να υπάρχει αυτή η θολούρα στο μυαλό και είμαι σε θέση να καταλάβω ποιος με αγαπά πραγματικά και ποιον αγαπώ πραγματικά. Σταμάτησα να αναζητώ δεκανίκια στις ουσίες και πίστεψα οτι μπορώ να τα καταφέρω να ζήσω τη ζωή μου απαλλαγμένος απο φοβίες. Εμαθα οτι η ευχαρίστηση και η χαρά ξεκινάει πρώτα απο μέσα μας και μετά φτάνει στον εξωτερικό και υλικό κόσμο.

Αυτά και συγγνώμη για το σεντόνι. Να είστε όλοι καλά και χαρούμενοι.

ΑΠΟ ΤΟΝ – Ramonesmania

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News