Πώς κατάφερα να αλλάξω τη σχέση μου με το φαγητό

Αγαπώ το φαγητό, αγαπώ το φαγητό της μάνας μου, της θείας μου, των fast food, το βρώμικο hot dog, θα καθαρά bowls. Τίποτα δεν μου ξεφεύγει, όπου πάω αγαπάω. Για μένα το φαγητό ήταν πολύ κοντά στο αίσθημα της αγκαλιάς. Ζέσταινε την ψυχούλα μου, τη μαλάκωνε και κάπως έτσι είχε γίνει η μοναδική μου προσλαμβάνουσα. Κάπως μονότονο, ε;

Αυτή η μονομανία με έκανε βαρετή στον ίδιο μου τον εαυτό. Το φαγητό έγινε σαν εκείνη τη σκέψη που κολλάει σε κάθε θέμα. Το έβαζα παντού. Κάπου φρίκαρα για να είμαι ειλικρινής, προσπάθησα να κάνω μια ενδοσκόπηση, μήπως και καταλάβω γιατί όλη αυτή η αγάπη για κάθε πιάτο στο τραπέζι, στο τραπέζι του φίλου μου, εκεί έξω στα τραπέζια της πόλης.

Όταν κάπως εξαντλήθηκα από το αυτομαστίγωμα και την ενοχή, έκατσα και αναλογίστηκα τι συμβαίνει όταν το φαγητό μου με παίρνει αυτή τη νοερή αγκαλιά που όση ώρα μασουλάω όλα πάνε τέλεια. Η σκέψη μου πήγε ως εξής: τώρα που τρώω αυτή τη μπουκιά, βάζω τον εαυτό μου σε μια διαδικασία αυτόματης επιβίωσης, ξεχνάω τον ροζ ελέφαντα που με ταλαιπωρεί και με αυτό τον νόστιμο και διασκεδαστικό αντιπερισπασμό βάζω το σώμα μου να παλέψει με το μυαλό μου εκκρίνοντας γαστρικό υγρό. Στο τέλος ποιος χάνει αυτή τη μάχη; Εγώ, φυσικά εγώ. Ποια άλλη;

Κάποιες εβδομάδες αυτό δούλεψε μέσα μου, έτρωγα ό,τι ήθελα, ενώ παράλληλα έψαχνα μέσα στο μυαλό μου πώς μπορώ να την παλέψω με τη μάχη μου, την πραγματική μου μάχη με τη μαύρη τρύπα του στρες, αυτή που ανοίγει και καταβροχθίζει απρογραμμάτιστα ό,τι βρεθεί στο τραπέζι, ό,τι μυρίσει η ευερέθιστη μύτη μου, ό,τι συλλάβει το ονειροπόλο μου μυαλό.

Ωστόσο σκέφτηκα ότι πρέπει να μετατοπίσω συνειδητά αυτή τη μάχη με τον εαυτό μου σε άλλο γήπεδο, να είναι μπροστά μου και να τη βλέπω. Έτσι, μια μέρα αυτή ήταν η φλασιά, αποφάσισα να κάνω στίβο.

Δεν ξέρω πώς μου ήρθε, απλά φαντάστηκα τον εαυτό μου να τρέχει στον διάδρομο του γυμναστηρίου και μπλόκαρα, σκέφτηκα θα δοκιμάσω με προπονητή και έξω, να βλέπω τον ουρανό και να παίρνω δύναμη από τον αέρα που θα με χτυπάει. Όντως δούλεψε, η πρώτη προπόνηση, αν και ζόρικη κάπως με κέρδισε, ήμουν εγώ που κατέκτησα έναν πρώτο στόχο, να μην αφήσω τον εαυτό μου αβοήθητο μέσα σε κακές συνήθειες και καταστάσεις που πλάθω μόνη μου.

Επειδή το ένα φέρνει το άλλο και το θέμα είναι να μην κάνεις την αρχή με τους πειραματισμούς, πήγα και σε μια προπόνηση ποδοσφαίρου. Έκσταση, το μυαλό μου γέμισε ενδορφίνες, χαρά, ανεμελιά, επέστρεψα σε μια ηλικία νηπίου.

Τότε που έτρεχα χωρίς να σκέφτομαι τίποτα, επέστρεψα στις εργοστασιακές μου ρυθμίσεις, στην ασφάλεια της “κοιλιάς της μαμάς μου” ίσως χαϊδεψα τον πυρήνα της ύπαρξης μου. Κάτι μαγικό συνέβη, δεν είναι αγάπη απέναντι στον εαυτό, είναι χάδι απέναντι στην ύπαρξη μου, απέναντι στο ποια είμαι, αυτό με πιάνει όταν ασχολούμαι με τον αθλητισμό. Μου βγαίνει με όρεξη και ευκολία, σαν να έχω ταλέντο ξαφνικά σε κάτι που δεν είχα ως παιδί. Ποιος ξέρει τι θα γινόμουν αν δοκίμαζα τα πράγματα εξ αρχής με τον τρόπο μου.

Επιστροφή στα πρακτικά της υπόθεσης: επόμενο βήμα με το που γράφτηκα στίβο ήταν να ξεκινήσω να τρώω σωστά ώστε να την παλεύω στην προπόνηση, έχοντας την απαραίτητη ενέργεια αλλά και γιατί με ενδιαφέρει να χτίσω ένα υγιές και δυνατό σώμα.

Τώρα πια τρώω σωστά γιατί θέλω να ανταποκρίνομαι. Ξέρω ότι κάνω το σωστό, δεν έχω άγχος πια για αυτό, ούτε ενοχή. Έχω φτιάξει τη ρουτίνα μου, αυτή την πολύτιμη φίλη που όσο της μένω πιστή με ανταμείβει με ευχάριστα συναισθήματα και ανεμελιά, που δεν με πιέζει γιατί είναι δική μου και την έχω φτιάξει με προσοχή και φροντίδα.

Έχω γίνει σε όλα πιο μεθοδική,  πιο άνετη και , πιο ανοιχτή, έχω ξεχάσει το overthinking. Είναι λες και αυτή η δοκιμή με τον στίβο με άνοιξε σαν άνθρωπο. Οι ρυθμοί αλλάζουν, η ζωή γίνεται όλο και ένα πιο απαιτητική, εγώ τώρα είμαι πιο έμπειρη και αφιερωμένη στο τώρα και ίσως πιο παρούσα από ποτέ.

Μήπως να το δοκιμάζατε;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News