Η δουλειά, η καθημερινότητα, η ρουτίνα, οι υποχρεώσεις, οι προπονήσεις, όλα έχουν μπει σε μια σειρά κάνοντας τη σκληρή πραγματικότητα να απλώνεται κάπως άτσαλα πάνω στη δημιουργικότητά μου και να τη σκεπάζει σαν κουβέρτα. Σκέφτηκα ότι θέλω να βρω ένα κόνσεπτ, να μπω σε μια διάσταση νέα. Πάει καιρός που δεν ασχολούμαι με τίποτα δημιουργικό σε αυτό το επίπεδο και η σκουριά αρχίζει και τρέχει από τον εγκέφαλο και ίσως κάποιες σταγόνες στάζουν από τα αυτιά μου. Το crafting και εγώ δεν έχουμε πολύ μεγάλη σχέση, δεν πιάνουν τα χέρια μου, όμως είμαι καλή στο να βρίσκω λύσεις. Να μη σκαλώνω, ή αν κολλάω να φροντίζω να μην είναι για πολύ.
Έψαξα λοιπόν για ένα workshop που θα έχει χειροτεχνία, αλλά και κόνσεπτ. Βρήκα ότι το Esto Association διοργανώνει ένα εργαστήριο με τίτλο «Πώς είναι να ζεις σε αόρατους χώρους». Επικεφαλής του workshop ήταν η Mαρία Πανέτα, που είναι αρχιτεκτόνισσα με σπουδές στην επαυξημένη πραγματικότητα. Σκέφτηκα ότι είναι πολύ ιδιαίτερο εργαστήριο. Δήλωσα συμμετοχή, και μέσα στις επόμενες ημέρες έφτασε στον υπολογιστή μου ένα επεξηγηματικό email με οδηγίες για να κατεβάσω κάποια προγράμματα που θα έπρεπε να εγκαταστήσω στον υπολογιστή μου και που θα βοηθούσαν στην κατανόηση της όλης εμπειρίας.
Έψαξα λοιπόν για ένα workshop που θα έχει χειροτεχνία, αλλά και κόνσεπτ. Βρήκα ότι το Esto Association διοργανώνει ένα εργαστήριο με τίτλο «Πώς είναι να ζεις σε αόρατους χώρους». Επικεφαλής του workshop ήταν η Mαρία Πανέτα, που είναι αρχιτεκτόνισσα με σπουδές στην επαυξημένη πραγματικότητα.
Πήρα λοιπόν τα πράγματά μου, το laptop μου, και κατέβηκα στα Εξάρχεια. Εκεί, αφού συστηθήκαμε, μας έκανε μια εισαγωγή δείχνοντάς μας πράγματα που συμβαίνουν στον χώρο της επιστήμης και της μόδας και αφορούν την επαυξημένη πραγματικότητα. Mας εξήγησε τι έχουμε να κάνουμε μέσα σε αυτές τις δύο μέρες. Το κόνσεπτ έχει ως εξής: η δασκάλα μας έχει δημιουργήσει μια εφαρμογή με ένα «εικονικό γλυπτό» (σκέψου το σαν φίλτρο στο ίνσταγκραμ) που αναγνωρίζει επιφάνειες, και εμείς θα έπρεπε να φτιάξουμε μια συσκευή (σαν πρόσθετο μέλος) η οποία θα έχει μια σύνδεση με το γλυπτό που βλέπαμε στο app. Το γλυπτό μπορεί ο καθένας να το ερμηνεύσει όπως θέλει (μπορεί να είναι κοινότητα στο metaverse, μπορεί να είναι αποθήκη δεδομένων. Μπορεί να είναι οτιδήποτε εξυπηρετεί την ιστορία που θες να πλάσεις). Πριν ξεκινήσουμε την κατασκευή των αντικειμένων μας, κάναμε ένα tutorial στο οποίο φτιάξαμε το δικό μας μοντέλο μπροστά στον υπολογιστή. Δηλαδή δώσαμε εντολή, όταν εμφανίζεται ένα συγκεκριμένο αντικείμενο, π.χ. ένα εξώφυλλο βιβλίου, εκεί θα εμφανίζεται κάτι άλλο, εγώ επέλεξα να βγαίνει ένα δέντρο. Στη συνέχεια κάναμε brain storming και έπειτα αρχίσαμε να κατασκευάζουμε ο καθένας τη συσκευή του.
Το Σαββατοκύριακό μου είχε ξεκινήσει υπέροχα, μασουλούσα κουλουράκια, έπινα καφέ, σκεφτόμουν ανοιχτά και έβλεπα τα διπλανά τραπέζια να κόβουν, να σχεδιάζουν και να ράβουν «φορέσιμα». Εκεί μπορούσα να σκεφτώ όχι απλά «έξω από το κουτί», αλλά να απαλλαγώ από φόρμες, σχήματα και μεγέθη. Να σκεφτώ τι είναι σημαντικό για μένα και τι θέλω στ’ αλήθεια να πω εκείνη την ώρα. Είχα ένα τεράστιο και απάτητο πεδίο στο οποίο το μυαλό μου μπορούσε να τρέξει. Οι στροφές που πήρα ήταν τόσο γρήγορες, που η ιδέα μου ήρθε με το που μας εξήγησαν το κόνσεπτ. Η μπίλια έκατσε στην έννοια της μνήμης και της εμπειρίας. Σκέφτηκα μια πελώρια μύτη, έξυπνη, η οποία θα μπορούσε να πει την εκάστοτε εμπειρία μου με τον πιο ευθύ και αυθεντικό τρόπο, χωρίς λέξεις.
Τη δεύτερη μέρα ολοκλήρωσα το έργο μου, έφτιαξα και κάτι γυαλιά που είχαν σίτα, έτσι η πραγματικότητα εκτός από επαυξημένη ήταν και διάτρητη τώρα πια. Την ολοκλήρωσα, ολοκλήρωσα αυτή την πελώρια προβοσκίδα, βγήκε παράξενη. Αυτή η μέρα στα Εξάρχεια είχε πάει πολύ καλά. Τα χέρια μου ήταν γεμάτα κόλλες, κρατούσα πλαστικά σωληνάκια και περνούσα σύρματα σε ένα υλικό που έμοιαζε με φελιζόλ, το μυαλό μου ήταν γεμάτο φαντασία και πληροφορίες. Να πω την αλήθεια με αυτό το workshop ένιωσα -εκτός από δημιουργική- σίγουρα πιο αισιόδοξη. Σκέφτηκα ένα «μηχανάκι» για το μέλλον, άκουσα τόσο ωραίες ιδέες και το sci-fi ίσως έπαψε να είναι αυτό το δυσοίωνο μέλλον που έχει πολλούς, διαφορετικούς και δημιουργικούς τρόπους να μας καταπιεί.
Καταπληκτικό no.1: Τα έργα μας θα εκτεθούν (δεν προδίδω ακόμα το μέρος).
Καταπληκτικό no. 2: Η δασκάλα μας θα μας στείλει ένα μεγάλο email με references για το μέλλον.
https://www.instagram.com/taeras/
https://www.instagram.com/esto_association/
https://www.facebook.com/estoassociation
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
