Αν η παθογένεια της αμερικανικής οικογένειας είχε το δικό της lifestyle, τότε αυτό θα εκφραζόταν ανάγλυφα μέσα από τον θεσμό των Purity Balls (Χοροί Αγνότητας) ή των Verginity Parties (Πάρτι Παρθενίας), αναλόγως με την Πολιτεία της Αμερικής που είχε την ατυχία να γεννηθεί ένα κορίτσι.
Υπαγορευμένες από τον πιο σκληρό πυρήνα της αμερικανικής πατριαρχίας, που αυτές τις μέρες πανηγυρίζει την εξέλιξη της ανατροπής της περί αμβλώσεων απόφασης Roe vs Wade, οι γιορτές αυτές σχεδιάζονται για να “εξασφαλίζουν” ότι η κόρη θα παραμείνει αγνή μέχρι τον γάμο της.
Η γιορτή είναι η υπογραφή -κατά κυριολεξία- της δέσμευσης του νεαρού κοριτσιού πρώτα προς τον πατέρα της, μετά προς την οικογένειά της και τέλος προς όλη τη συντηρητική κοινωνία ότι δεν θα ντροπιάσει το όνομα, τις αρχές και την αγνότητα του σώματός της και ότι θα μείνει αφοσιωμένη στον στόχο.
Το όλο τελετουργικό είναι ένας διεστραμμένος ύμνος κυρίως προς την “τιμή” του μπαμπά, παρά προς την αγνότητα της κόρης και ταυτόχρονα μία αμερικανική εκδήλωση που κάνει πλούσιες τις εταιρείες catering, τα ανθοπωλεία, συγκεκριμένα καταστήματα γυναικείων ρούχων και επιλεγμένους χώρους που φιλοξενούν χοροεσπερίδες και παρεμφερείς εκδηλώσεις.
Μέσα στα χρόνια, τα Purity Balls και τα Virginity Parties έχουν επικριθεί σκληρά τόσο για την αρρωστημένη σχέση “πατέρα – κόρης” που προωθούν με αρκετά αιμομικτικά υπονοούμενα, όσο και για την υποκρισία που διέπει τους κανονισμούς του, καθώς και για τον τρόπο με τον οποίο η “αγία αμερικανική οικογένεια” προσπαθεί να εξαγοράσει την ηθική των θηλυκών μελών της.
Ωστόσο, τι ακριβώς ορίζει το τελετουργικό μιας τέτοιας “γιορτής αγνότητας”;
Κατά τη διάρκεια ενός χορού αγνότητας τα νεαρά κορίτσια υπόσχονται να “ζήσουν αγνή ζωή ενώπιον του Θεού” και να παραμείνουν παρθένες μέχρι το γάμο. Σε αντάλλαγμα, οι πατεράδες τους υπογράφουν μια δέσμευση με την οποία υπόσχονται να προστατεύσουν την αγνότητα των κοριτσιών τους.
Μερικές φορές ανταλλάσσουν δαχτυλίδια ως σύμβολο των όρκων τους (!). Τα κορίτσια υπογράφουν με τη σειρά τους μία έγγραφη δέσμευση περί “προστασίας της παρθενίας” τους. Οι έγγραφες δεσμεύσεις συνήθως… εξαργυρώνονται. Πέρα από τα πλούσια δώρα που κληρώνονται για τις φίλες της κοπέλας που υπογράφει “δέσμευση παρθενίας”, ο πατέρας – παρτενέρ επιφυλάσσει κάποιο μεγάλο δώρο στην κόρη του -ένα αμάξι, κάποιο ταξίδι, το δάνειο σπουδών της.
Τα πατρικά δώρα διαφέρουν από πολιτεία σε πολιτεία. Στη Λουιζιάνα, το Κολοράντο και την Αριζόνα συνηθίζεται επίσης συγγενείς και φίλοι να δίνουν χρήματα στην παρθένα, προκειμένου να παραμείνει παρθένα…
Πάντως, όσο κι αν το “έθιμο” φαίνεται παλιό, το Κίνημα Αγνότητας ξεκίνησε στο Κολοράντο Σπρινγκς μόλις πριν από 20 χρόνια και ιδρύθηκε από τον ευαγγελικό Randy Wilson και τη σύζυγό του Lisa. Έκτοτε έχει εξαπλωθεί σε 48 πολιτείες και 17 χώρες.
Σ’ αυτού του είδους τους χορούς, η κόρη φορά πάντα λευκά, όπως και οι φίλες της, ενώ ο διάκοσμος είναι πάντα από κρίνους και λευκά άνθη. Τον πρώτο χορό τον χορεύει πάντα με τον μπαμπά, στον οποίο συμβολικά προσφέρει και ένα κλειδί: όπως γίνεται αντιληπτό, το κλειδί συμβολίζει τον δικό του όρκο να προστατεύει την παρθενία της.
Το αρρωστημένο της κατάστασης αποτυπώνεται και σε σχετικές αναμνηστικές φωτογραφίες (σ.σ.: να αναφερθεί εδώ η μνημειώδης δουλειά του φωτογράφου David Magnusson, ο οποίος έχει εκδώσει μία μικρή “βίβλο” από τέτοια ανατριχιαστικά πορτρέτα πατέρα – κόρης. Κοιτάζοντάς τα, είναι σχεδόν αδύνατο ο ανυποψίαστος θεατής να μη σχολιάσει τις ανίερες συνδηλώσεις των φωτογραφιών…Ο ίδιος πάντως αναφέρει ότι τελικά πείστηκε για τις αγνές προθέσεις των πατεράδων, δεδομένης και της κουλτούρας μέσα στην οποία μεγάλωσε και ο ίδιος!).
Για το θέμα των Purity Balls κατά καιρούς έχουν γίνει διάφορα εκτενή ρεπορτάζ και ντοκιμαντέρ από μεγάλα ειδησεογραφικά δίκτυα, καλύπτοντας με λεπτομέρεια τις τελετές, τους όρκους των κοριτσιών εναντίον του σεξ εκτός γάμου, της ομοφυλοφιλίας και της αυτοϊκανοποίησης (τριπλός όρκος για να είναι καλυμμένοι οι ανήσυχοι γονείς από κάθε μορφή αμαρτίας και…παρεκτροπής).
Το εντυπωσιακό είναι ότι τα βαθιά θρησκευόμενα μέλη των Πολιτείων που ασπάζονται αυτές τις αξίες περί παρθενίας και αγνής γυναικείας ζωής, θεωρούν αυτού του είδους τις εκδηλώσεις, την πλέον αποτελεσματική μορφή αντισύλληψης (!), η οποία βασίζεται στην αποχή και στην προσήλωση των κοριτσιών στα ιδεώδη της χριστιανικής οικογένειας και της αφοσίωσης στους γονείς, που ξέρουν τι είναι καλύτερο για εκείνες..!
Εννοείται, επίσης, ότι δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το “έθιμο” είναι περισσότερο δημοφιλές σε οικογένειες που στηρίζουν το Ρεπουμπλικανικό κόμμα και την πάγια αντίθεσή του στην πολιτική υπέρ των αμβλώσεων και της αυτοδιάθεσης του γυναικείου σώματος.
Πάντως, όσο κι αν το “έθιμο” φαίνεται παλιό, το Κίνημα Αγνότητας ξεκίνησε στο Κολοράντο Σπρινγκς μόλις πριν από 20 χρόνια και ιδρύθηκε από τον ευαγγελικό Randy Wilson και τη σύζυγό του Lisa. Έκτοτε έχει εξαπλωθεί σε 48 πολιτείες και 17 χώρες.
Αν και από πολλά Μέσα έχουν γίνει ενοχλητικές ερωτήσεις αναφορικά με το πόσο αυτή η νοσηρή στην ουσία της τελετή μοιάζει με γάμο (τον γάμο ενός πατέρα με την κόρη του, για την ακρίβεια), πειστικές απαντήσεις πέρα από συμβολισμούς και παραβολές για την αφοσίωση της νεαρής γυναίκας στον Ιησού δεν έχουν υπάρξει.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Όσο προχωρούσα με την ανάγνωση, τόσο περισσότερο μού ερχότανε να κάνω εμετό!!! ΕΛΕΟΣ!!!!
Παρομοίως 😀😃🙂🥲
Εμετικό και αρρωστημένο.. Δίνουν λεφτά στα κορίτσια για να απέχουν από το σεξ…
Παλιά θα μου έκανε εντύπωση κάτι τέτοιο, μέχρι που κατάλαβα ότι τα ήθη στις ΗΠΑ είναι πολύ συντηρητικά. Φανταζόμουν ότι η οικονομική και στρατιωτική ισχυς αλλά και η τεχνολογική εξέλιξη μιας χώρας συνεπάγονται και πολιτιστική εξέλιξη. Κάτι τέτοιο δεν ισχυει όμως απαραίτητα. Στην πράξη το ειδα κι όταν έμεινα σε πλούσια, προτεσταντικων ηθών χώρα της Ευρώπης, όπου έπαθα πλάκα με το ποσο συντηρητική, ξενοφοβική και πατριαρχική κουλτούρα έχουν. Κι ας κυκλοφορούν όλοι με το τελευταίο iPhone.
Το βασικό ερώτημα που σχετίζεται και με το αρχικό άρθρο είναι αν οι συντηρητικοί είτε στις ΗΠΑ είτε στη χώρα του/της Χ Mei μπορούν να καταλάβουν τι έχουν να κερδίσουν αν γίνουν πιο προοδευτικοί και αποδεχθούν το φεμινισμό.
Λόγος #162828 που μισώ την Αμερική και οτιδήποτε σχετίζεται με αυτήν: τσεκ
Να το βάλω πιο ευγενικά καθώς το προηγούμενο ίσως ήταν αρκετά αιχμηρό: Πρώτον οι ΗΠΑ κι όχι η Αμερική – (δεν αναφέρεστε στην Ήπειρο φαντάζομαι) είναι χώρα αρκετά δημοφιλής για να θέλουν να πάνε εκατομμύρια επισκέπτες και μετανάστες απ’όλο τον κόσμο οπότε και μια αρνητική γνώμη δεν είναι σημαντική. Χάρη στις ΗΠΑ η Ελλάδα στάθηκε στα πόδια της μετά τον Β’ ΠΠ και αποφύγαμε δυσάρεστες καταστάσεις όπως αυτές στις γειτονικές χώρες – και βοήθησαν να αποφύγουμε να μιλάμε γερμανικά ως δεύτερη γλώσσα λόγω κάτι γεγονότων στις αρχές της δεκαετίας του 1940. Τέλος ας αναγνωρίσουμε το δικαίωμα σε αυτές τις γυναίκες… Διαβάστε περισσότερα »
Επίσης χάρη στις ΗΠΑ είχαμε χούντα επταετίας. Επίσης πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής είχαν, έχουν και θα έχουν χούντες εσαεί thanks to the USA. Επίσης είχαμε δυο τρεις πέντε δέκα πολέμους επειδή οι ΗΠΑ έψαχναν κάτι πυρηνικά που είχαν πουλήσει στη Μέση Ανατολή. Επίσης μετά το ΔΠΠ που κέρδισαν οι ΗΠΑ μόνες τους, όποιοι είχαν κάνει αντίσταση στην κατοχή βρέθηκαν σε κάτι ξερονήσια, τους πήραν τα παιδιά, και μέχρι το 1981 περίπου έπρεπε να υπογράφουν πιστοποιητικό φρονημάτων – όχι βέβαια ότι οι ΗΠΑ είχαν να κάνουν κάτι με αυτό. Μπορώ να συνεχίσω για τα καλά που έχουν κάνει οι ΗΠΑ… Διαβάστε περισσότερα »
Βαθιά υποκριτική η αμερικανική κοινωνία. Γίνονται όργια, φόνοι, διακίνηση ναρκωτικών κατστρεφετσι και χάνεται η νέα γενιά κι αυτοί βρίσκουν σα φάρμακο την επιστροφή στον συντηρητισμο. Έχουν σίγουρα επηρεάστει από τους προτεστάντες αποικους που εκγαταδταθηκαν στη χώρα αρχικά και ακολουθούσαν ακραία χριστιανικά ιδεώδη μισογυνισμου συντηρητισμου, πατριαρχισμου, προκατάληψης και δεισιδσιμονιας. Στοιχεία της κουλτούρας αυτής πάντα βρίσκονται ακόμα και σε πιο εξελιγμένα κομμάτια της κοινωνίας τους – θυμάται κανείς τη Τορι Σπελλινγκ την αιώνια παρθένα του σήριαλ μπεβερλι χιλς στα 90s, που γύρω της γίνονταν όργια κι όλοι οι φίλοι της είχαν αλλάξει ήδη πολλούς παρτενέρ, ενώ αυτή επέμενε στη παρθενια, ακόμα κι… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω ότι μιλάμε για δυο διαφορετικές χώρες – οι προοδευτικοί κάτοικοι στις βορειοανατολικές ακτές και στις ακτές του Ειρηνικού ενάντια ή σε αντιδιαστολή με την υπόλοιπη όντως συντηρητική χώρα.
Και ναι ανησυχώ ότι αν το φεμινιστικό lobby / ομάδα πίεσης δεν μπορεί να πείσει υπέρ του φεμινισμού μάλλον ο αγώνας είναι δύσκολος.
Η χαρά του Φρόυντ ένα πράμα.
Μάλιστα.