Ο κάζουαλ σεξισμός της ημέρας: “Σε ανύπαντρες με παιδιά δεν νοικιάζουμε”

Γεια σε όλες και ολους!

Είμαι η Ναταλία, είμαι 41 ετών και έχω ένα αγοράκι τον Αλέξανδρο 5 ετών. Με τον πατέρα του δεν παντρευτήκαμε ποτέ και χωρίσαμε όταν ήταν 3 όμως διατηρούμε σχετικά καλή επαφή. Καθώς δεν έχει σταθερή δουλειά συμβάλλει σπάνια οικονομικά στο μεγάλωμα του παιδιού όμως βοηθάει με το baby sitting και όποια υποχρέωση δεν χρειάζεται χρήμα. Σημειωτέον ότι εκείνος έχει από καιρό προχωρήσει τη ζωή του και συγκατοικεί με μία κοπέλα που το σπίτι είναι δικό της.

Εγώ πάλι είχα την ατυχία φέτος τον Σεπτέμβριο να ενημερωθώ από την ιδιοκτήτρια ότι θα χρειαστεί το σπίτι για ιδιοκατοίκηση του γιου της και ότι αν μπορέσω σιγά σιγά να αρχίσω να αναζητώ άλλο διαμέρισμα. Οφείλω να ομολογήσω ότι αυτό για εμένα ήταν τεράστιο ξεβόλεμα και γιατί ήταν καλοί άνθρωποι και γιατί το ενοίκιο ήταν λογικό οφείλω να ομολογήσω.

Και ξεκινάω το σαφάρι. Περιοχή Καισαριανή. Καθημερινά σε αγγελίες στο ίντερνετ, καθημερινά στα τηλέφωνα, καθημερινά στο τρέξιμο να δούμε τα προσφερόμενα διαμερίσματα. Δεν θέλω να είμαι αρνητική, αλλά απ’ όσα έβλεπα το ένα ήταν χειρότερο από το άλλο και σίγουρα οι τιμές ενοικίασης απολύτως απαγορευτικές για εργαζόμενη single mom και μάλιστα στον ιδιωτικό τομέα.

Πολύ σύντομα όμως θα διαπίστωνα ότι αυτό δεν ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα που είχα να αντιμετωπίσω. Στα τηλέφωνα, όταν με ρωτούσαν πόσα άτομα θα μείνουν και έλεγα εγώ και ο μικρός, άρχισαν κάτι θεοπάλαβες ερωτήσεις, απολύτως αδιάκριτες και απολύτως μισογυνικές: “Μπαμπάς δεν υπάρχει;”, “Είσαι ζωντοχήρα;¨”, “Μόνη με ένα παιδί; Και είσαι τελείως μόνη; Ή θα έχουμε να περιμένουμε κι άλλα μπες βγες γιατί εδώ η πολυκατοικία είναι ήσυχη να ξέρεις!”.

Στην αρχή γέλαγα, όμως πολύ σύντομα ανακάλυψα ότι οι τύποι ΚΑΙ ΟΙ ΤΥΠΙΣΣΕΣ, οι γυναίκες αν έχετε τον θεό σας! σοβαρολογούσαν.

Το καλύτερο πια το αντιμετωπίσαμε μαζί με τον μικρό όταν τον πήρα από το χεράκι να δούμε ένα πολύ ωραίο διαμέρισμα, στα μέτρα μας και ο κύριος με τον οποίο είχαμε μιλήσει στο τηλέφωνο δεν είχε ρωτήσει τίποτα το αδιάκριτο. Μόνο όταν μας έδειχνε τα μπαλκονια με ρώτησε αν έχω σύζυγο. Είπα όχι. “Τι, είσαι χήρα;” με ρώτησε και φυσικά απάντησα όχι.

Μη σας τα πολυλογώ. Το ραντεβού κατέληξε με την επική ατάκα “Εμείς σε ανύπαντρες με παιδιά δε νοικιάζουμε. Είμαστε χριστιανική οικογένεια. Με συγχωρείς κοπέλα μου. Στον 3ο μένει ο γιος μου και στον πρώτο η κόρη μου με τις οικογένειές τους. Να με συγχωράς αλλά δεν θέλω ούτε φασαρίες ούτε προβλήματα”, μου είπε και σχεδόν μας έσπρωξε για να βγούμε. Άσε που την ώρα που έλεγε αυτά τα αίσχη κοίταζε το παιδί μου σαν μικρόβιο. Τουλάχιστον. Ο μικρός κρεμόταν από το χέρι μου και αισθανόμουν ότι ανοίγει η γη να μας καταπιεί. Τέτοια απελπισία με έκανε να νιώσω ο άτιμος.

Φεύγοντας δεν ήξερα αν θέλω να κλάψω ή να γελάσω. Πήγαμε για γλυκό και τον έβλεπα να γλείφει τα δαχτυλάκια του με χαρά και από μέσα μου υποσχόμουν ότι ποτέ δεν θα κάνω τον γιο μου τέτοιο βλάκα. Βασικά, άλλη λέξη θέλω να γράψω, αλλά αφού την ξέρετε όλες γιατί να βαραίνω το κάρμα μου;

ΥΓ.: Σπίτι βρήκαμε πέντε μήνες μετά από την πρώτη ειδοποίηση. Μας το νοικιάζει ένα ζευγάρι που μένει δίπλα, Ούτε με ρώτησαν οι άνθρωποι κουβέντα και πότε πότε χτυπάνε την πόρτα να φέρουν κανά παιχνιδάκι για τον Αλέξανδρο. Υπάρχουν άνθρωποι απλώς θέλουν ψάξιμο ακριβώς όπως τα διαμερίσματα.

Με εκτίμηση σε όλη τη συντακτική ομάδα,

Ναταλία, εργαζόμενη, κατάκοπη, αλλά με αντοχές ακόμα και μαμά του Αλέξανδρου

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News