Πάω πριν 5 μέρες σε μαγαζί με χρώματα-εργαλεία για να πάρω κάτι βίδες και ούπα, φτιάχνουμε το σπίτι με τον σύζυγο. Καταστηματάρχης γύρω στα 70, βαρεμένος, τσιγκούνης (πχ αν πάρεις πράγματα που κάνουν 90,17€ θα σου κρατήσει και τα 0,17€ – κυριολεκτικό αυτό) και αγενής τον ξέρουμε χρόνια τώρα όμως είναι κοντά στο σπίτι μας και όταν κάνεις δουλειές και θες να πεταχτείς κάπου να πάρεις μια βίδα δεν πας μακριά (δικαιολογώ το γιατί πάμε εκεί παρά τη σιχαμενοσύνη του).
Τέλος πάντων μπαίνω μέσα, του λέω τι χρειάζομαι γιατί είχαμε πρόβλημα με έναν τοίχο, και 10’’ μετά από εμένα μπαίνει κύριος γύρω στα 55, ο ιδιοκτήτης με παρατάει ΣΥΞΥΛΗ, φεύγει από μπροστά μου και αρχίζει να ρωτάει τον άλλο άντρα πελάτη τι χρειάζεται. Σαν να μην υπήρχα, σαν να εξαφανίστηκα!!! Φουντώνω, φουντώνω πολύ, προσπαθώ να σκεφτώ τι να του πω, να μη μιλήσω άσχημα στον παππού.
Και εκεί που είμαι έτοιμη να μιλήσω, λέει ο 55 χρόνος πελάτης «όμως την κοπέλα δεν εξυπηρετούσατε πρώτα; Τελειώστε με εκείνη, θα περιμένω.» Ήταν τόσος ο εκνευρισμός μου που δεν ευχαρίστησα τον καλό κύριο που είπε τα αυτονόητα στον άλλο τον γάιδαρο (μα αλήθεια τι φταίνε τα γαϊδουράκια να τα προσβάλουμε;;). Άμα ξαναπατήσουμε στο μαγαζί του τρυπήστε μου το κεφάλι. Να θυμηθώ να γράψω και Google review τώρα που το σκέφτομαι.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Βιδωμένη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
