Mirror mirror on the wall….: Όπου «τοίχος», το σοσιαλμιντιακό προφίλ του καθενός.

ΑΠΟ ΤΗΝ – NineLives-CatSze

…MIRROR MIRROR ON THE WALL…

Όπου «τοίχος», το σοσιαλμιντιακό προφίλ του καθενός.

Πλέον αυτό θεωρείται ως ένα βαθμό η «ταυτότητα» πολλών. Χρησιμοποιείται εν είδει επαγγελματικής κάρτας,small talk, αριθμού τηλεφώνου… Και ανάλογα την ηλικία και το κοινωνικό στάτους του εκάστοτε χρήστη, εύκολα μπορεί κανείς να παρατηρήσει συγκεκριμένα επαναλαμβανόμενα και στερεοτυπικά μοτίβα: τα εφηβάκια που (ανάλογα την εφαρμογή) ποστάρουν «ψαγμένους» στίχους από τραγούδια ή quotes, ironic φωτογραφίες, λάικ σε αγαπημένους τραγουδιστές. Μεσήλικες και/ή θρησκόληπτοι ανεβάζουν καθημερινά άκυρες φωτό με αισθητική παιδιού που μόλις ανακάλυψε το MS Paint και το παίζει γραφίστας, με ροδοπέταλα, μια καλλιγραφική «καλημέρα» πάνω από μια κούπα καφέ που γράφει «sweet home» και φόντο στο βάθος μια Παναγία, όλα στην ίδια φωτογραφία. Gym buffs που ανεβάζουν τους εαυτούς τους να σηκώνουν βάρη, να κάνουν αποθεραπεία από το σήκωμα βαρών, και να επιδεικνύουν topless το αποτέλεσμα στον καθρέφτη του γυμναστηρίου (ή σε ομαδική φωτογραφία με τους λοιπούς ημίγυμνους gym buffs), ή στην παραλία, κοιτώντας «αγέρωχα» από την ξαπλώστρα τους το πέλαγος, σφίγγοντας όμως παράλληλα τους κοιλιακούς μην και δεν τους προσέξαμε… Νέοι και νέες νέας γενιάς « κωστοπούλειου ξεβλαχέματος» με νωχελικές φωτό από ιν στέκια, με φιρμάτα ρούχα, μαλλί επιμελώς ατημέλητα στυλιζαρισμένο, σέλφι στο αυτοκίνητο, σέλφι στο νοικιασμένο φουσκωτό, ομαδική σέλφι με την υπόλοιπη ιν παρέα σε ιν εξόδους και bachelor parties…Μανούλες που υπερπροβάλλουν την οικογενειακή τους ευτυχία και τη «μανουλοσύνη» τους, με απώτερο σκοπό να φάνε τη σκόνη τους οι έτερες μανούλες-άσπονδες φίλες, με κεκαλυμμένη φιγούρα των καθ’ όλα στημένων «χαρούμενων οικογενειακών/παιδικών δραστηριοτήτων», των καινούργιων παιχνιδιών, των αγορασμένων ντόνατς που πλασάρουνε ως χειροποίητα (true story) κι από κάτω τσιτάτα περί της «δυσκολότερης πλην ωραιότερης δουλειάς του κόσμου: της μητρότητας». Αντίστοιχο love bombing από ζευγάρια με δεκάδες φωτό χεράκι-χεράκι, φιλάκι-φιλάκι, και ατάκες μεγαλόστομες πάνω από ενθουσιώδη σχόλια γνωστών με καρδούλες και ευχές για αιώνια αγάπη.

Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω σε τι προσφέρει όλο αυτό. Αλλά είπαμε, εγώ είμαι ένα εσωστρεφές αντικοινωνικό γουρούνι, ίσως δεν έχω τις ίδιες ανάγκες κοινωνικοποίησης, γι’ αυτό δε μπορώ να εντοπίσω το «έπαθλο»…

Φέισμπουκ είχα πολύ παλιά. Πάνε γύρω στα 8 χρόνια που το έσβησα and I never looked back, όσο κι αν επιμένουν κατά καιρούς άτομα γύρω μου να ξανακάνω. Το έσβησα γιατί δεν το χρησιμοποιούσα ιδιαίτερα. Τουλάχιστον όχι για το σκοπό για τον οποίο το χρησιμοποιούσαν όλοι. Τουτέστιν, δεν ανέβαζα τίποτα. Και φωτογραφία προφίλ εννοείται κάτι άκυρο. Ήμουν και σε κακή φάση και οι «τέλειες» ζωές που έβλεπα ολούθε, ας ήξερα ότι είναι κατά κάποιο τρόπο στημένες, με έκαναν να βλέπω τα προβλήματά μου ακόμα μεγαλύτερα.

Πριν 2 περίπου χρόνια έκανα προφίλ στο instagram παρ’ όλα αυτά. Το ίδιο μοτίβο από πλευράς μου και εκεί, κατά τ’ άλλα η χαρά του μπανιστιρτζή για αυτούς που είχαν τα προφίλ τους δημόσια! Εγώ σταθερά, άκυρη φωτογραφία προφίλ, ένα και μοναδικό ποστ με 5 φωτογραφίες όλες κι όλες από μια εκδρομή, στις οποίες δε φαίνεται η αφεντιά μου ούτε σαν σκιά, ρύθμιση του προφίλ μου σε «ιδιωτικό» και βουαλά!

Σύντομα μου δημιουργήθηκε η ανόητη πεποίθηση ότι πρέπει να κάνω λάικ σε ό,τι ανεβάζουν τα άτομα που ακολουθιόμαστε και να βλέπω όλα τα στόρι τους, γιατί μπορεί να παρεξηγηθούνε (ω ναι! Έχει συμβεί με αφεντικό μου!). Και αισθάνθηκα μια δυσφορία, γιατί κατά κάποιο τρόπο, αυτό μαρτυρούσε ότι μπήκα τώρα στην εφαρμογή, ότι ήμουν όλη την ώρα με ένα κινητό στο χέρι, ότι παρακολουθούμε άτυπα ο ένας τον άλλο από την κλειδαρότρυπα με τις ευλογίες μας.

Αυτό που μου έκανε ίσως πιο πολλή εντύπωση, ήταν τα αιτήματα «φιλίας» από άκυρα άτομα. Είτε από τελείως αγνώστους, είτε (ακόμα πιο κουφό για μένα) από άτομα που απλά είχαμε «κοινούς ακολούθους» αλλά μα τον Τουτατή ούτε τα είχα ματαδεί, ούτε με ξέρανε. Ποια ανώτερη δύναμη παρακίνησε αυτά τα άτομα να με «ακολουθήσουν»; Γιατί με κλειδωμένο προφίλ, ένα ποστ όλο κι όλο, και κάτω από 50 «ακολούθους» (όλοι ανεξαιρέτως φίλοι, συγγενείς και συνάδελφοι) τι μπορούσα να τους προσφέρω από τη στιγμή που έκανε μπαμ ότι δεν ήμουν ιδιαίτερα ενεργή; Τους αρκούσε απλά να τους “ακολουθήσω” κι εγώ με τη σειρά μου, ώστε να φαίνεται ότι τους ακολουθεί κόσμος και ντουνιάς που αγγίζει τριψήφια νούμερα; Έπειτα φαντάζομαι θα με ξε-ακολουθήσουν με συνοπτικές διαδικασίες μόλις ανταποδώσω το “follow”, για να φανούνε και λαοφιλείς και επιλεκτικοί…ότι μεν τους ακολουθούν πολλοί, ενώ αυτοί ακολουθούν καμιά 200αριά “εκλεκτούς”…

Όλοι αυτοί που ακολουθιούνται από εξωπραγματικούς (για μένα τουλάχιστον) αριθμούς ατόμων, 400, 500, 600 νοματαίους, όντως αλληλεπιδρούν με τόσα άτομα; Δε μιλάω εννοείται για «influencers» κλπ, με πολύ πιο μεγάλα νούμερα ή αγορασμένους followers, μιλάω για «κοινούς θνητούς». Όντως έχει τόσους γνωστούς ο μέσος μη ακοινώνητος άνθρωπος; Είναι ειλικρινής η απορία μου, έτσι; Και αυτά τα άτομα, μπαίνοντας στο προφίλ τους, όντως ενδιαφέρονται για το τι ανέβασε ο καθένας από όλους αυτούς που αλληλοακολουθιούνται και που με τη συντριπτική πλειοψηφία ζήτημα να έχουν ανταλλάξει κυριολεκτικά δυο κουβέντες στην πραγματική ζωή πριν ανταλλάξουν προφίλ; Γιατί αν κρίνω από τα λάικ σε κάποια φωτογραφία ενός τέτοιου «ημίθεου» των 600 π.χ. ακολούθων, που σχεδόν ποτέ δε φτάνουν τα 200-βία 250, όλα είναι φόλα!

Μια-δυο φορές μπήκα στον πειρασμό να ανεβάσω φωτογραφία μου. Αλλά από τη μια ντράπηκα. Τί θέλω να δείξω; Τα άτομα που με ακολουθούν, με ξέρουν, βλεπόμαστε συχνά, οπότε τί διαφορετικό θα δούνε πέρα από τη γνωστή μάπα μου; Το θεώρησα «ψωνίστικο» κατά κάποιο τρόπο. Να ανεβάσεις φωτογραφία της δουλειάς σου, αν ασχολείσαι με κάτι δημιουργικό, ή κάποιο τοπίο, ή μια φωτογραφία με άλλα άτομα, το καταλαβαίνω… Αλλά τη μούρη σου ξανά και ξανά και ξανά, γιατί; Τι διαφορά έχει αυτή η φωτογραφία από τις άλλες 50 του εαυτού σου που έχεις ανεβάσει; Ή τη φωτογραφία του φαγητού που παρήγγειλες στο εστιατόριο; Ότι τί; Όπως επίσης θεωρώ απαράδεκτο να σε κάνουν tag χωρίς να σε ρωτήσουν άλλα άτομα, ή να ανεβάζουν φωτογραφία που φαίνεσαι και εσύ, πάλι χωρίς την άδειά σου, και επειδή ισχύει ο νόμος του Μέρφι, θα είναι πάντα φωτογραφία που είσαι σαν τις αμαρτίες μου/με χάλια μαλλιά/κλειστά μάτια/σκατά τέλος πάντων!

Πάντως άνετα κάνεις μίνι ψυχογράφημα ανάλογα τα ποστ. Φαίνονται οι ανασφάλειες του καθενός στο πιάτο. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι άτομα όντως ενεργά στα social media είναι ευτυχισμένα. Όχι μόνο του άγχους των αριθμών, αλλά γιατί δεν απολαμβάνουν «τη στιγμή», όντας συνεχώς σε εγρήγορση για το τέλειο κλικ, να ανεβάσουν στόρι, να ανεβάσουν φωτογραφία αφού την επεξεργαστούν ενδεχομένως, έχοντας σβήσει άλλες 20 και διαλέξει αυτή ανάμεσα σε άλλες 12, και τσεκάροντας μετά μανιωδώς λάικ και σχόλια. Και γιατί να ανεβάσω «αποδείξεις» για το ότι περνάω καλά κάπου; Μην τυχόν και δεν με πιστέψουνε; Για να μη νομίζουν ότι δεν έχω ζωή; Ή για να ζηλέψουν με την καλή ή την κακή έννοια οι άλλοι; Ή δ) όλα τα παραπάνω; Νοοτροπία: Αν δεν ποστάρω, δε συνέβη;

Ειλικρινά πιστεύω ότι αν υπάρχουν ψυχολόγοι εκεί έξω που είναι διατεθειμένοι να εξειδικευτούν στο κομμάτι των social media και της επιρροής τους πάνω μας με όποιο τρόπο, θα θησαυρίσουν!

Ίσως, το πιθανότερο, οι απόψεις μου να απορρέουν από δικές μου ανασφάλειες. Πάντως το παιχνίδι των social media προσωπικά με κουράζει. Για να δείξω ότι είμαι ενεργή, πρέπει κατά κάποιο τρόπο να δίνω αναφορά: τί έφαγα, πού είμαι και με ποιους, τί φορούσα χθες που πήγα βόλτα, πως είναι τα μαλλιά μου αυτή την περίοδο… και καθόλου δε θέλω να δίνω αναφορά…

ΑΠΟ ΤΗΝ – NineLives-CatSze

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News