Ας ξεκινήσω με ένα τεράστιο μπράβο σε όσες και όσους είπαν ότι θα κόψουν το τσιγάρο και το έκοψαν: με τη μία. Ξερά. Κολοκοτρωνέικα. Χωρίς «μα», «μου», γκρίνιες, νάζια και πισωγυρίσματα.
Και τώρα ας μπω στο κυρίως ερώτημα και θέμα: πώς κόβεται το τσιγάρο τελικά; Διάβαζα τις προάλλες ότι στόχος των κυβερνήσεων παγκοσμίως είναι η επόμενη γενιά και να είναι εντελώς απαλλαγμένη από το τσιγάρο. Να μεγαλώσει έτσι ώστε να τη θεωρεί μία πολύς μπας κλας συνήθεια, πολύ κατώτερη, μια ουτοπία γενικώς που θα μας γλιτώσει από πολά δεινά και αναρωτιόμουν κάπως πικρά «στο τώρα τι κάνουμε»;
Μεταξύ μας, έχω δοκιμάσει όλες τις λίστες που λέγαμε τις προάλλες, όλες τις πιθανές μεθόδους, τα κόλπα και τα τερτίπια και το μόνο που πραγματικά έχω καταφέρει είναι να αλλάξω μάρκα και τύπο –δηλαδή, να πάρω slim, τα λεγόμενα «τσιγάρα για αγγέλους» και κάπως να περιορίσω τον αριθμό τους. Μέχρι εκεί.
Ας τα δούμε, όμως, ένα – ένα!
Η μέθοδος της βίαιης διακοπής: Είναι αυτή που σηκώνεσαι ένα πρωί και λες «τέλος, ως εδώ, φτάνει, ποτέ ξανά». Το έκανα πριν από περίπου δύο χρόνια και παραλίγο να τσακωθώ με όποιον μιλάει ελληνικά. Και αγγλικά. Και γαλλικά. Και σουαχίλι. Κοινώς έμαθα να βρίζω σε όλες τις γλώσσες. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής δεν είχα κάνει προετοιμασία. Το πήγα «ψυχή βαθιά», από την προηγούμενη νύχτα είχα φροντίσει να ξεφορτωθώ τασάκια, αναπτήρες, πακέτα. Είπα την προσευχή μου, κοιμήθηκα βαθιά και το πρωί, μετά τον πρώτο καφέ, άρχισα να έχω έναν εκνευρισμό. Ανάσανα βαθιά, ήπια ένα ποτήρι νερό και ξεκίνησα για τη δουλειά. Στην πρώτη στραβή, άρχισα να ανεβάζω παλμούς, το χέρι μου ψαχούλεψε αυτόματα το συρτάρι και εκεί συνειδητοποίησα ότι το όποιο διάλειμμά μου δεν θα είχε μέσα τις αγαπημένες μου, υποστηρικτικές τζούρες για να αντέξω το υπόλοιπο του 8ωρου μου. Δράμα. Πολύ σύντομα άρχισαν να με ενοχλούν όλα: οι ομιλίες των συναδέλφων, τα τηλέφωνα που χτυπούσαν, τα ρούχα που φορούσα, όλα! Επίσης, απέφυγα να φάω το μεσημεριανό μου, για να μη νιώσω την ανάγκη εκείνου του τσιγάρου μετά το φαγητό. Επιστρέφοντας σπίτι έριξα έναν γενναίο καβγά με τον σύντροφό μου, που φυσικά ήξερε τι παίζει και όσο μπορούσε στήριζε, αλλά η μαύρη αλήθεια είναι ότι είχα ανάγκη από ένα τσιγάρο. Μην τα πολυλογώ: άντεξα σε αυτή την κατάσταση μία ολόκληρη εβδομάδα και στο πρώτο σοβαρό άγχος, έτρεξα στο περίπτερο και έκανα αυτό που έπρεπε για την ασφάλεια όλων. Κάπνισα. Φυσικά, τώρα πια ξέρω ότι οι προθέσεις μου ήταν καλές, αλλά mental treatment της προκοπής δεν είχα κάνει. Να σκεφτώ, δηλαδή, σοβαρά και να αποσυνδέσω συνήθειες από τσιγάρα μέσα στη μέρα. Θέλω να πω, είμαι συνειδητοποιημένη, δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι όλα τα έκανα σωστά, να τα λέμε κι αυτά.
Η μέθοδος του περιορισμού του αριθμού: α, καλά! Εδώ κι αν έχω διαπρέψει. Να ξεκινάω δηλαδή από τα 10 τσιγάρα και ανά μέρα να κόβω και ένα. Το λιγότερο που κατάφερα να φτάσω ήταν τα 4 και εκεί έμοιαζα συνεχώς με τον γερολαδά των παλιών ελληνικών ταινιών. Τσιγκουνευόμουν και ζοριζόμουν, μέχρι που τελικά μετά από κανά μήνα έσπασα και ησύχασα. Βέβαια, για να πω την αμαρτία μου, πάνω από 6-7 την ημέρα δεν κάνω, αλλά και πάλι η ενοχή πάει σύννεφο.
Η μέθοδος του τσιρότου και της τσίχλας: δεν θα ντραπώ και θα το πω. Μια αηδία σκέτη. Να χαλάει η γεύση σου για ώρες, να νιώθεις ένα ανακάτεμα και να μην ξέρεις από τι είναι και πώς το ξεπερνάς και γενικά δεν παίζουνε με τις χημείες και τα υποκατάστατα.
Πού καταλήγουμε, λοιπόν;
Καταλήγουμε στο ότι με τρώνε οι ενοχές, γιατί πριν από δύο χρόνια, φίλος γιατρός μου είπε «κόψ’το πριν τα 40, γιατί μετά αρχίζουν τα προβλήματα» και ήδη αισθάνομαι ένα πελώριο «τικ τοκ» να πηγαινοέρχεται σε σχήμα δρεπανιού πάνω από το κεφάλι μου.
Καταλήγουμε στο ότι είμαι μια μάλλον τραγική σκλάβα των κακών συνηθειών μου, γιατί καμία σημασία δεν έχει αν δεν καπνίζω ένα πακέτο στην καθισιά μου και περιορίζομαι μόνο σε λίγα τσιγαράκια μέσα στην ημέρα.
Καταλήγουμε επίσης στο ότι δεν με παρηγορεί καν αυτό που μου είχε πει άλλος γιατρός, ότι δηλαδή είναι καλύτερα να ικανοποιούμε έστω και λίγο την επιθυμία μας, παρά να την αφήνουμε νηστική, γιατί τότε κάνουμε χειρότερο κακό στη χημεία του σώματός μας.
Θα ξαναπώ ένα μπράβο σε όσους το έκοψαν «μαχαίρι» (σόρι, αλλά μάλλον είμαι ανίκανη για κάτι τέτοιο) και για όλους τους υπόλοιπους νομίζω υπάρχει ένα εξαιρετικό βιβλίο του Άλεν Καρ που λέγεται «Πώς να κόψετε το κάπνισμα με εύκολο τρόπο». Ο τύπος, λέει, κάπνιζε 100 τσιγάρα την ημέρα και είχε τα προβλήματα που πάνω – κάτω έχω εγώ και υποψιάζομαι και πόσος άλλος κόσμος. Καμία λίστα, καμία μέθοδος δεν τον βοηθούσε μέχρι που βρήκε την άκρη μόνος του. Και καλά, εγώ δεν κάνω 100 – εκείνα τα 5-6 την ημέρα θέλω να κόψω, οπότε κάποια στιγμή θα το δοκιμάσω κι αυτό. Αφού πρώτα στείλω τον καλό μου διακοπές, μαζί με το παιδί και φορτώσω και στο αυτοκίνητο όλα τα τηγάνια και όλα τα αιχμηρά αντικείμενα. Κάπως έτσι το οραματίζομαι, δηλαδή.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Γεια χαρά σε όλ@! Μόλις εγγράφηκα γιατί θέλω να σας πω τη δική μου ιστορία επιτυχίας διακοπής καπνίσματος, ελπίζοντας πως θα βοηθήσει. (Hint: ήταν σχετικά απλό τελικά, αλλά ήθελε τρόπο και όχι τόσο κόπο). Καπνίστρια από την ηλικία των 15… μέχρι τα 30, έκανα 25-30 τσιγάρα τη μέρα. Με πολλές προσπάθειες διακοπής… προσπάθησα να το κόψω μαχαίρι πολλές φορές, τα κατάφερνα -αλλά πάντα το ξανάρχιζα μετά από λίγο καιρό- γυμναστική, τσίχλες, σπρέυ νικοτίνης, αργότερα ηλεκτρονικό τσιγάρο -> σκέτη κοροϊδία κατά την ταπεινή μου γνώμη… Να σας επισημάνω πως αντιμετωπίζω και κάποιο σοβαρό πρόβλημα ψυχικής φύσεως τα τελευταία 10 περίπου χρόνια,… Διαβάστε περισσότερα »
Να παραθέσω τη δική μου πορεία, αν σε βοηθάει. Ήμουν από αυτούς που κάπνιζαν 1-2 πακέτα την ημέρα και ζήλευα πάρα πολύ όσους είχαν την αυτοκυριαρχία να κάνουν 5-6 όπως λες. Νομίζω ότι με 5-6 δεν είσαι σκλάβος, ίσα ίσα πιστεύω ότι εσύ το ελέγχεις και όχι το ανάποδο. Στο τσιγάρο μου άρεσε η γεύση. Όχι η καπνίλα, σίγουρα όχι η ανάσα, σίγουρα όχι η βρώμα των ρούχων, των μαλλιών και του δωματίου. Επίσξς, μου έκανε πονοκέφαλο όταν ξεπερνούσα το 1 πακέτο, ο οποίος έφευγε με αποχή μισής μέρας. Κάποιο ΣΚ κρεπάλης έκανα τόσα πολλά τσιγάρα και με έπιασε πονοκέφαλος… Διαβάστε περισσότερα »
Πραγματικά πρέπει να αλλάξεις συνήθειες έστω για λίγο καιρό ώστε να σου περάσουν τα νεύρα, να εκτονώνεσαι. Κι εγώ και ο συντορφός μου το κόψαμε μαχαίρι, από διαφορετική αφετηρία, σε διαφορετικό χρόνο. Και οι δύο είμασταν εθισμένοι στο τσιγάρο, και κάπως κάναμε χρήση και άλλων ψυχαγωγικών ουσιών – αυτές κόπηκαν μαχάιρι όταν αλλάξαμε χώρα. και οι δύο ενώ είμασταν εντελώς αγύμναστοι και πολύ μακριά από αυτό, αρχίσαμε να αθλούμστε. Εγώ γυμναστήριο κάθε μέρα δυο ώρες, αυτός τρεξιμο (πήγε να πεθάνει την πρώτη φορα) και φιτνεσσ μόνος. Εγώ σταμάτησα να πίνω τον πολυαγαπημένο μου καφέ για 1 μήνα ε ώστε να… Διαβάστε περισσότερα »
Ωραίο θέμα, αν θες να το πας μαχαίρι θέλει λίγο προετοιμασία. 1. Πρώτα σπας όλα τα patterns και τα correlations που έχει χτίσει το κεφάλι σου. Δηλαδή όχι τσιγάρο το πρωί, περίμενε μια ώρα. Σκέφτεσαι ότι δείχνεις cool άμα κρατάς ποτάκι και κανείς και ένα τσιγάρο; κομμένο το τσιγάρο στο ποτάκι ή σε οτιδήποτε άλλο έχεις σκέψεις ότι είναι cool. Όταν το κάνεις αυτό, θα είναι καθαρά μια εξάρτηση, δε θα σχετίζεται πλέον με συνήθειες και την εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου. 2. Κάνεις αερόβια άσκηση σχεδόν καθημερινά, μειώνει πολύ την επιθυμία για τσιγάρο. Δε λέω να πας… Διαβάστε περισσότερα »
Με αφορμή το άρθρο, λίγο μετά την απάντηση μου, είπα γιατί όχι τώρα, δεν υπάρχει ποτέ τέλεια στιγμή. Μετράω 6η μέρα smoke free. Εύχομαι καλό κόψιμο σε όλ@ς.
Ως ανθρωπος με μηδενικη αυτοπειθαρχια που λατρευε το τσιγαρο-τη μυρωδια,τη γευση,την κινηση, ολα!- και δεν ηθελε να το κοψει, εχω να πω οτι ολα απετυχαν μεχρι τη στιγμη που το απερριψε ο οργανισμος απο μονος του. Εμενα η σωτηρια μου ηταν το ηλεκτρονικο. Το ξεκινησα με τεραστια δυσπιστια οχι για να κοψω το τσιγαρο τελειως αλλα για να μειωσω την ποσοτητα, δηλαδη τα τσιγαρα που εκανα απο καθαρη βαρεμαρα. Ξεκινησα απο ενα φθηνο με ουδετερη καπνικη γευση που μου αρεσε-οχι καρπουζια, τσιχλοφουσκες κλπ- χωρις μεγαλοπνοα σχεδια. Σιγα σιγα αρχισε να με μπουχτιζει το κανονικο τσιγαρο κ ετσι το εκοψα, χωρις… Διαβάστε περισσότερα »
εμένα με βοήθησε να το συνδέσω με μια βαθιά μου επιθυμία και να το έχω σαν ‘τάμα΄.
τελείως λάθος ψυχολογικά, αλλά δούλεψε.
Επίσης προκειμένου να το κόψω διάβασα αρκετή βιβλιογραφία σχετικά με τον καλύτερο τρόπο – δεν υπάρχει. Απλά στατιστικά το κόβουν πιο πετυχημένα αυτοί που καπνίζουν πιο πολύ.
επίσης βοήθησε το ηλεκτρονικό, με σταδιακή μείωση στην περιεκτικότητα σε νικοτίνη
ευκολα κι ανώδυνα..
μέθοδος aller car
το δοκίμασα η ίδια, κι έκτοτε έχω στείλει πολλους φίλους, λειτουργεί..