Πώς ορίζουμε τη μάνα, την καλή μάνα, την γυναίκα-μάνα και πού σταματά το καθήκον κι αρχίζει η ευχαρίστηση;
______________
Η ιστορία της Μένιας όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Αγαπητό ampa,
Με αφορμή τις δηλώσεις της Ελεονώρας Μελέτη ότι, όταν απέκτησε παιδί ένιωσε πένθος για τον προτερο εαυτό της που χάθηκε, συνειδητοποίησα ότι κι εγώ αυτό νιώθω. Όμως η Ελεονώρα δεν είπε ποτέ σταμάτησε όλο αυτό.
Έχω δύο παιδιά 5 και 2 ετών.
Το πρώτο το έκανα επειδή το ήθελα διακαώς, το δεύτερο το έκανα κατόπιν πίεσης από τον σύζυγό μου για να έχει αδερφάκι το πρώτο. Δεν ήθελα δεύτερο, γιατί και με το ένα παιδί ένιωθα απίστευτη πίεση, ότι είμαι σε έναν ρόλο που δεν μου αρέσει και δεν τον θέλω.
Πλέον με δύο παιδιά συνεχίζω να νιώθω έτσι και χειρότερα.
Κάθε μέρα σκέφτομαι όσα έχω χάσει, την ελευθερία μου, τον ύπνο μου, τη χαλαρότητα, τα ταξίδια, τον χρόνο για να κάνω τη δουλειά μου, τα χόμπι…
Νιώθω σαν σκλάβα.
Τα παιδιά μου τα λατρεύω, το ίδιο και τον άντρα μου. Ξέρω πως είμαι ευλογημένη από κάθε άποψη, όμως για εμένα όλο αυτό είναι πολύ πιεστικό.
Να διευκρινίσω ότι έχω απίστευτη βοήθεια (μαμά, πεθερά, σύζυγος, αδερφός, έχω και καθαρίστρια μια φορά τη βδομάδα…) και δουλεύω τετράωρο. Οπότε δεν είναι και τόσο δύσκολες οι συνθήκες αντικειμενικά. Γιατί όμως νιώθω έτσι;
Πήγα σε ψυχολόγο, πήγα και σε γιατρό, (γυναίκες και οι δύο και μάνες) μου είπαν ότι με καταλαβαίνουν, ότι όλες τα περνάνε αυτά… πήρα αντικαταθλιπτικά και ηρεμιστικά. Δεν ένιωσα να βοηθιεμαι και τα σταμάτησα μετά από λίγους μήνες.
Αναρωτιέμαι είναι φυσιολογικό να νιώθω έτσι;
Θα τελειώσει ποτέ αυτό το αίσθημα;
Ξέρω ότι είμαι καλή μάνα, αυτό δεν το αναρωτιέμαι, αλλά δεν απολαμβάνω τον ρόλο, το κάνω από υποχρέωση.
– από την Μένια
______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Η μητρότητα είναι ένα από τα μεγαλύτερα ταμπού να συζητηθεί με σκληρές αλήθειες. Αυτό είναι φανερό απ’το ότι ακόμα κι εσύ, που δεν αναρωτιέσαι αν είσαι καλή μάνα, ενώ νιώθεις σκλάβα, λες “είμαι ευλογημένη από κάθε άποψη”. Και είσαι όντως τυχερή καθώς πολλές άλλες μάνες δεν έχουν τις ευκολίες αυτές.
Η εμπειρία της μητρότητας είναι τόσο καταλυτική, σωματικά όσο και ψυχικά, που πιστεύω είναι απόλυτα δικαιολογημένο να αισθανόμαστε ελαφρώς σαν να πέρασε από πάνω μας οδοστρωτήρας. Η ευθύνη, αν κάτσουμε να την συνειδητοποιήσουμε, είναι τεράστια. Και δεν τελειώνει ποτέ, ούτε όταν ενηλικιωθεί το παιδί. Επειδή ο γονεϊκός ρόλος δεν σταματά εκεί, παρόλο που το παιδί πρέπει να αποκοπεί από τον ομφάλιο λώρο για το δικό του το καλό. Μέχρι να πεθάνει η μάνα (γενικά ο γονιός), η υπαρξιακή αγωνία θα υπάρχει: “τι θα γίνει, αφού φύγω εγώ από τον μάταιο τούτο κόσμο;”
Η μάνα έχει ένα φόρτο παραπάνω, επειδή η μητρότητα δοξάζεται διαχρονικά. Ενώ το φορτίο της πατρότητας έχει να κάνει με την παροχή και την ασφάλεια, το κοινωνικό φορτίο της μητρότητας έχει να κάνει με την απεμπόλιση του εαυτού, του Εγώ. Χάνεις για πάντα ένα κομμάτι της ανεμελιάς του εαυτού, της ευθύνης μόνο για την ύπαρξή σου, για τον δικό σου προορισμό. Κι αυτό είναι δύσκολο να το αντέξεις, όσο κι αν αγαπάς και λατρεύεις τα παιδιά σου και τον άντρα σου. Μάλιστα, θα αποτολμήσω να πω, είναι ακόμη δυσκολότερο όταν ακριβώς λατρεύεις τα παιδιά σου και τον άντρα σου. Γιατί τότε δεν σου φταίει κάποιος που νιώθεις την αλυσίδα στο πόδι, η σύγκρουση είναι μόνο εσωτερική, οι ενοχές εντελώς υπαρξιακές:
“Μήπως δεν έπρεπε να γίνω μάνα τελικά; Και τώρα; Τώρα που η εγγύηση έχει λήξει και το προϊόν δεν μπορεί να επιστραφεί μετά της απομακρύνσεως εκ του ταμείου; Τι κάνω;”
Αυτό εννοούσε η Ελεονώρα Μελέτη, πιστεύω, όχι ότι της έλειψαν τα spa κι οι εκδρομές για shopping στο Παρίσι. Άλλωστε, με λίγη οργάνωση και κάποια οικονομική άνεση, μια μάνα μπορεί να παίρνει και τα παιδιά της μαζί, ή να εξασφαλίζει την φροντίδα τους για ένα σύντομο διάλειμμα για τον εαυτό της. Μεγαλώνουν τα παιδάκια και τα πράγματα γίνονται πιο εύκολα. Οι χαρές υπερβαίνουν τις πρώτες αγωνίες του συγχρονισμού και της εξαντλητικής κούρασης του πρώτου καιρού. Και όταν πια κάπως ανεξαρτοποιούνται, νιώθεις την περηφάνεια ότι βοήθησες στο χτίσιμο μιας προσωπικότητας που είναι έξω από σένα, αλλά και τόσο από εσένα επίσης. H αγάπη του παιδιού προς το γονιό, στις μικρές ηλικίες, είναι άσπρο χαρτί, άδολη, ανόθευτη. Εμείς είναι που πρέπει να υπερβούμε εαυτόν και να δώσουμε από το πιο βαθύ μέρος της ύπαρξής μας, γιατί εμείς έχουμε χρέος στο παιδί, όχι το αντίθετο.
Το πένθος της υπαρξιακής αγωνίας, όμως, νομίζω πως δεν περνάει ποτέ. Κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να το κατανοήσει κάποιος παρά μόνο αφού κάνει παιδιά. Επειδή, μόνο εφόσον πληροί την συνθήκη, υπάρχει η βιωματική γνώση του πώς ήταν όλα πριν και πώς έγιναν μετά. Κι επειδή το μετά δεν μπορεί να επανέλθει στο πριν, θα αναρωτιέται πώς θα ήταν η ζωή αν δεν είχε κάνει τελικά παιδιά. Βέβαια, κι όσες δεν επέλεξαν, ή δεν προέκυψε, να κάνουν παιδιά μπορεί κι εκείνες να αναρωτηθούν κάποια στιγμή πώς θα ήταν η ζωή με παιδιά. Δεν υπάρχουν νικητές σε αυτό το παιχνίδι… Η διαφοροποίηση έγκειται στο ότι δεν υπάρχει μια ζωντανή παρουσία να τους το υπενθυμίζει με την ίδια τους την ύπαρξη καθημερινά. Άλλο το φάντασμα του “κι αν όμως…” κι άλλο το άγχος του “και τώρα που..”.
Η μητρότητα είναι μια συγκλονιστική εμπειρία, κάτι που σε αλλάζει σε δομικό επίπεδο, κι είναι απόλυτα φυσιολογικό να νιώθει κάποιος την σεισμική αλλαγή. Θα ήταν ανησυχητικό αν συνέχιζε να είναι στην κοσμάρα του, θα ήταν ακατάλληλος ως γονιός. Είναι ταυτόχρονα μια ευκαιρία, από τις μετρημένες, να επωφεληθείς ώστε να γίνεις καλύτερος άνθρωπος.
Η ψυχολογική βοήθεια όταν την χρειαζόμαστε είναι απαραίτητη και δεν είναι ποτέ αργά να ξανα-απευθυνθείς, αν νομίζεις ότι το χρειάζεσαι. Δεν σου είπαν ψέματα οι κυρίες. Πρώτο χέρι τα ξέρουν. Ωστόσο κάθε μάνα βιώνει διαφορετικά κάποιες πτυχές, η υποστήριξη είναι εξατομικευμένη. Να γνωρίζεις πάντως ότι, όπως με όλες τις συγκλονιστικές εμπειρίες, μαζί με τη χαρά υπάρχει κι ο (ψυχικός) πόνος. Είναι ο πόνος που κάνει τη χαρά βιούμενη ως τέτοια.
Να χαίρεσαι την όμορφη οικογένειά σου και καλή δύναμη!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Παρακαλώ οι άντρες που πιιέζουν τις συντρόφους τους για ένα έξτρα παιδί , εφόσον καίγονται τόσο λοιπόν , να το κυοφορήσουν οι ίδιοι. Είναι δυνατόν να βλέπεις τη σύντροφό σου να περνάει κατάθλιψη και να την πιέζεις να ξαναβιώσει την κατάσταση που την έβαλε εξ αρχής στο τρυπάκι αυτο? Μιλάμε για απόλυτη αναισθησία. Πείτε με υπερβολική δεν με νοιάζει. Συμφωνώ με την απάντηση κατα τ’ άλλα απλά ήθελα να σχολιάσω πόσο συχνά ακούς και πόσο casually λέγεται “ε να μωρέ με πίεσε να κάνουμε παιδί , εγώ δεν ήθελα αλλά κάναμε τελικά”. Μου προκαλεί απίστευτη θλίψη το ότι θεωρείται τόσο… Διαβάστε περισσότερα »
Μην ανησυχείς, υπάρχει θεία δική για όλα! Τετοιοι γάμοι καταλήγουν με μαθηματική ακρίβεια σε διαζύγιο. Ο γάμος αν πάρει μορφή εξαναγκασμου κ καταπιεσης ,τελειώνει με συνοπτικές διαδικασίες!
Συγγνώμη, το διαζύγιο είναι για σας “θεία δίκη”; Το διαζύγιο για πολλές οικογένειες είναι η καλύτερη δυνατή λύση και δεν είναι απαραίτητα εκδικητική πράξη όπως την παρουσιάζετε. Κι άντε κι έληξε ο γάμος στον οποίο η γυναίκα ή και ο άντρας έχει πιεστεί να κάνει παιδί, αναιρείται η ύπαρξη του παιδιού δηλαδή επειδή το ζευγάρι χώρισε; Το ότι ένα ζευγάρι αποφασίζει να κάνει παιδιά δεν πρέπει να έχει σχέση κανονικά με το πώς ελπίζει να πάει ο γάμος ή η σχέση του. Αντίθετα, κατ’ εμέ το πρώτο που πρέπει να συμφωνηθεί είναι το τι θα γίνει αν ο γάμος ή… Διαβάστε περισσότερα »
Και θα σου απαντήσω από προσωπική εμπειρία κ εγω: πιεση= βια. Νομίζω δε χρειάζεται να το αναλύσω αυτό. Κ ερωτω: είναι υγείης μια σχεση/ γάμο με βια ( οποιασδήποτε μορφης) μέσα? Φαντάζομαι όλοι συμφωνούμε πως η απάντηση είναι όχι. Άρα ναι,η υγειης λύση είναι το διαζύγιο. Δεν αναφέρομαι μόνο στο θέμα του παιδιού, μιλάω γενικά για μορφές βίας σε ένα γαμο( είτε αυτές είναι υπόγειες, είτε οχι) .τετοιοι γάμοι διαλύονται κ μάλιστα γρήγορα. Φαντάζομαι διαβάζετε στατιστικές για τα διαζύγια όχι μόνο στη χώρα μας αλλά κ παγκοσμίως,ε?
Φανταστική απάντηση! Συμφωνώ με κάθε λέξη! Τα είπες ακριβώς όπως είναι Ρένα!
“Χάνεις για πάντα ένα κομμάτι της ανεμελιάς του εαυτού, της ευθύνης μόνο για την ύπαρξή σου, για τον δικό σου προορισμό. Κι αυτό είναι δύσκολο να το αντέξεις, όσο κι αν αγαπάς και λατρεύεις τα παιδιά σου και τον άντρα σου. Μάλιστα, θα αποτολμήσω να πω, είναι ακόμη δυσκολότερο όταν ακριβώς λατρεύεις τα παιδιά σου και τον άντρα σου. Γιατί τότε δεν σου φταίει κάποιος που νιώθεις την αλυσίδα στο πόδι, η σύγκρουση είναι μόνο εσωτερική, οι ενοχές εντελώς υπαρξιακές…” Αυτό είναι κάτι που δεν μπορείς να φανταστείς πριν κάνεις παιδί, προσωπικά τώρα άρχισα να το συνειδητοποιώ και το παιδί… Διαβάστε περισσότερα »
Καλά τα λέει η αρθρογράφος, προσέχει πολύ τι θα πει, ξέρει καλά ότι αυτές οι καταστάσεις δεν είναι απλές και δεν μπορείς να πεις κάτι που θα ανατινάξει τη ζωή του άλλου, ειδικά όταν υπάρχουν και μικρά παιδιά. Θα πρότεινα να συνεχίσεις με ψυχολόγο, αν δε σου κάνει αυτή που έχεις πήγαινε και αλλού. Όμως σε κάθε περίπτωση αν εσύ δεν είσαι ευτυχισμένη αυτό και θα βγει και θα φανεί και δεν υπάρχει εύκολος δρόμος. Πάλεψέ το εσωτερικά και μόνη σου, δεν γίνεται αλλιώς. Βέβαια σε αυτή τη φάση δεν αποκλείουμε τίποτα ακόμα και ο χωρισμός με τον άντρα σου… Διαβάστε περισσότερα »