Η Ρένα απαντά: Πώς να το διαχειριστώ αν ξανασυνεργαστούμε;

Όταν μπερδευόμαστε άνευ λόγου επειδή έχουν μεσολαβήσει πολλά άτομα.

______________

H ιστορία της Double Ghosted όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Ρένα και λοιπά μέλη,

επειδή η ιστορία μου είναι -μάλλον- “χιλιοβιωμένη” με κάποιες παραλλαγές από πολλές κοπέλες, θα μπω κατ’ ευθείαν στο ψητό διότι ακολουθεί υπέρδιπλο σεντόνι:
Δουλεύοντας σεζόν, αντιλαμβάνομαι πριν 2 καλοκαίρια (προς το τέλος της σεζόν όμως) ότι -τρόπον τινά- συνεργάτης δείχνει κάποιο ενδιαφέρον προς το πρόσωπό μου, και το διαπιστώνω ακούγοντας κάτι που μουρμούρισε καθώς κατευθυνόμουν προς το μέρος του…μέχρι εκείνη τη στιγμή, και λόγω του ότι ήμουν “κολλημένη” αλλού, δεν τον είχα προσέξει, παρ’ ότι αρκετά εμφανίσιμος εκείνος, οπότε δεν ξέρω και τί εικόνα του είχα δώσει (αυτό το λέω γιατί προσωπικά σαν άνθρωπος, αν αντιληφθώ ότι κάποιος μου αρέσει, κομπλάρω και “κλειδώνω”, οπότε ήμουν ο εαυτός μου μαζί του εξ’ αρχής)…

Μετά από αυτή λοιπόν τη στιγμή άρχισα να παρατηρώ διάφορες συμπεριφορές που έδειχναν αρκετό ενδιαφέρον (μέχρι και έτερο συνάδελφο ρώτησε που ήμουν μια μέρα που είχα ρεπό)…Το ενδιαφέρον αυτό δεν προχώρησε περαιτέρω σε κάποιο ραντεβoύ πχ ή έστω ανταλλαγή social media μέχρι να λήξει η σεζόν, οπότε και μου ευχήθηκε καλό χειμώνα, και σε αυτό εδώ το σημείο να συμπληρώσω ότι μόνο το μικρό μου όνομα ήξερε ο συγκεκριμένος, και εγώ το δικό του το είχα ανακαλύψει μόνη μου, αλλά ο ίδιος δε μου είχε συστηθεί, οπότε -θεωρητικά- δεν ήξερα πώς τον λένε, και ανακάλυψα (πάλι μόνη μου) ότι τους χειμώνες μένει στην Θεσσαλονίκη (καταγόμαστε και οι 2 από το ίδιο νησί, στο οποίο εγώ μένω μόνιμα και δουλεύω και αυτός μένει και δουλεύει εδώ τα καλοκαίρια) και είμαστε και οι 2 στα 29. …

Συζητώντας με την ψυχολόγο μου, κανένα μήνα μετά τη λήξη της σεζόν, με παροτρύνει να τον ακολουθήσω στο ίνσταγκραμ, όπως και κάνω…Ο τύπος δε με ακολούθησε ποτέ πίσω, φωτό είχα, το επώνυμό μου δεν το ήξερε μεν, αλλά το μικρό μου το ήξερε, δεν ξέρω κατά πόσο δε με αναγνώρισε…Του βάζω “χ” και τον ξε-ακολουθώ κανένα 10ήμερο αργότερα…

Φαστ φόργουορντ στο περσινό καλοκαίρι που ξανασυναντιόμαστε στη δουλειά (στην οποία δουλειά συνεργάζομαι και με τον πατέρα του και τον αδερφό του): Θεωρώντας πως δεν ενδιαφέρεται, δεν του δίνω σημασία για αρκετό καιρό, πέρα από τα τυπικά της δουλειάς και μάλιστα στα γρήγορα. Τυχαίνει μια μέρα, ενώ είχαμε λίγο παραπάνω χρόνο, να προσπαθεί ολοφάνερα να μου ξαναπιάσει την κουβέντα…δυστυχώς “τσιμπάω” (και ακόμα μουτζώνομαι). Φτάνουμε στο σημείο να επιδιώκει να κάνει τις ίδιες βάρδιες με εμένα (δεν ξέρω πόσο τυχαίο ήταν αυτό, όποτε ξεφούρνιζα ότι θα είχα ρεπό ήταν άφαντος κι αυτός, όποτε του έλεγα ότι είμαι πρωινή, να τον το πρωί κ.ο.κ. ), να λέει τα καλύτερα για εμένα παρουσία τρίτων (μεταξύ αυτών ο πατέρας του και ένας οικογενειακός τους φίλος), να βλέπω πολύ “ζεστή” συμπεριφορά και εκτίμηση προς το πρόσωπό μου από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, να τον βλέπω τον ίδιο να με τσεκάρει από πάνω ως κάτω και να ανυπομονεί να πάω να του μιλήσω, να με “πειράζει” και να μου χαμογελά όταν είμαστε οι 2 μας, να είναι υπερπροστατευτικός μαζί μου, να με πλησιάζει τόσο κοντά που κοντεύει να πέσει πάνω μου, να υπονοώ ότι ίσως το επόμενο καλοκαίρι θα φύγω και να με ρωτά μέρες μετά πού θα πάω του χρόνου…Περιστατικά στα οποία ήταν μάρτυρες κι άλλοι συνάδελφοί μου που επιβεβαίωναν ότι δεν ήταν της φαντασίας μου το ενδιαφέρον του, ότι δεν ήταν απλά φιλικός κι εγώ παρεξήγησα, κι ότι το ενδιαφέρον αυτό φαινόταν γνήσιο, κι όχι πέσιμο για μια ξεπέτα (ειδάλλως θα ήταν πιο άμεσος και “τολμηρός” και θα πήγαινε σύντομα παρακάτω, δε θα με “λιβάνιζε” ένα δίμηνο κατ’ αυτόν τον τρόπο).

Συνάδελφος (κοντά στα 50) και πολύ καλή μου φίλη που της έχω απόλυτη εμπιστοσύνη-μάρτυρας του ενδιαφέροντός του, η οποία ήξερε πολύ καλά τον αδερφό του (με τον οποίο είπαμε, συνεργαζόμασταν όλοι μεταξύ μας) και που του είχε θάρρος, τον ρώτησε αν ο τάδε είναι ελεύθερος (στο οποίο της απάντησε αμέσως ναι) και αν είναι να μας τα φτιάξουνε, και να τον ψαρέψει για μένα και να μου μιλήσει με τη σειρά της κι αυτή, αν και ο άλλος ψήνεται για περαιτέρω γνωριμία…

Ο αδερφός του λοιπόν, μερικές μέρες μετά λέει στη φίλη ότι ο άλλος δε θέλει να κάνει σχέση, γιατί είναι πάνω-κάτω Θεσσαλονίκη-νησί και δε θέλει να κολλήσει και μετά να τρέχει και να μη φτάνει. Επίσης ο αδερφός προειδοποίησε αυτόν τον τάδε μην τυχόν και κάνει κάτι και το αφήσει στη μέση γιατί μπορεί αυτός να αποφασίσει να μείνει μετά Θεσσαλονίκη, αλλά ο αδερφός (και όλοι οι υπόλοιποι) θα πρέπει να συνεργαζόμαστε. Μετά απ’ όλα αυτά, έπρεπε να παίζω θέατρο ότι δεν ξέρω για αυτές τις συζητήσεις, να έχω την ίδια φιλική συμπεριφορά απέναντί του και να μη φανώ απογοητευμένη για να μην καταλάβει ότι εγώ ήξερα. Ήμουν δε πεπεισμένη, ότι μετά τη συζήτηση που είχε με τον αδερφό του, θα μαζευόταν, θα άλλαζε βάρδια, δε θα ήταν τόσο διαχυτικά φιλικός, θα προσπαθούσε να με αποφύγει τέλος πάντων, θεωρώντας πως έχει δώσει λάθος εντύπωση/ δικαιώματα (σε περίπτωση που όντως ήταν φιλικός) είτε για να μη μου δώσει ελπίδες για κάτι στο οποίο δε θέλει να ανταπεξέλθει…Φεύ! Είχε γίνει σκια μου, με το ίδιο αμείωτο ενδιαφέρον, με χάδια στον ώμο (φιλικά φαντάζομαι), με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά όταν με έβλεπε κι εγώ πάντα ανταποκρινόμουν θετικά αλλά πιο συγκρατημένα και χωρίς να τον φέρω σε δύσκολη θέση γιατί δεν ήμουν σίγουρη κατά πόσο είναι ειλικρινές όλο αυτό και δεν ήθελα και να εκτεθούμε και οι 2 λόγω δουλειάς…

Ο αδερφός του πλέον δε, όποτε με συναντούσε μου έλεγε “γειά σου όμορφη!” και μην οδηγώντας όλο αυτό πουθενά παρά το ενδιαφέρον, ένιωσα ότι με κοροϊδεύει…αυτός, το σόι του ολόκληρο, το σύμπαν? δεν ξέρω…. Η φίλη τότε επειδή είχε και η ίδια απηυδύσει να μας βλέπει να αλληλοθελόμαστε αλλά να μη γίνεται τίποτα, τον πιάνει και του λεέι ότι κανονικά μου χρωστάει ένα τραπέζι για τις εξυπηρετήσεις που του έχω κάνει όλη τη σεζόν (η αλήθεια είναι τον είχα ξελασπώσει ουκ ολίγες φορές αλλά δεν το είχα κάνει μόνο γι΄αυτόν, γενικά βοηθούσα όποιον μπορούσα), της λέει “ευχαρίστως”…περνάνε μερικές ήμερες, τον ρωτάει αν το κανόνισε το τραπέζι, λέει όχι, και του χρόνου γιατί σε λίγες μέρες γυρνάει Θεσ/νίκη και δεν προλαβαίνει (στο νησί μας μένει σε άλλη πόλη, απόσταση μιάμιση ώρα από τη δική μου) και του προτείνει η φίλη να του δώσει το τηλέφωνό μου. Αυτός της λέει ότι όχι, το σωστό είναι να το κάνει αυτός και λίγη ώρα μετά που πάω, μου γράφει τον αριθμό του για να του κάνω αναπάντητη να έχει κι αυτός το δικό μου, “να έρθει μια από αυτές τις μέρες να κανονίσουμε να πάμε για φαγητό”…

Δε με πήρε ποτέ τηλέφωνο, στη φίλη μου μερικές μέρες μετά που τον ρώτησε τί κανόνισε τελικά, ξανάρχισε τις δικαιολογίες, εκείνη του είπε στην ψύχρα να κάνει κίνηση και εκείνος της άρχισε τα “δε θέλω να κολλήσω και να αφήσω κάτι στη μέση” (τα λόγια του αδερφού του). Εκείνη του είπε ότι είναι υπερβολικός, κι ότι για ένα φαγητό θα πηγαίναμε, δεν του υπέγραψε κανείς ούτε ότι θα ταιριάζαμε ούτε ότι θα πηγαίναμε για γάμο, της ξαναείπε ότι θα το κανόνιζε και πάλι ανέμεινα στο ακουστικό μου…Έφυγε μια εβδομάδα αργότερα απ’ ότι μας είχε δηλώσει ότι θα έφευγε και στο διάστημα που μεσολάβησε ούτε μου δικαιολογήθηκε, ούτε άνοιξε σε εμένα το θέμα, σαν να μην είχε γίνει ποτέ η πρόταση. Εγώ ξενερωμένη άρχισα να τον αποφεύγω πράγμα που τον πείραξε, γιατί τα 2 άτομα που ξέρανε το στόρι, και τα 2 απολύτου εμπιστοσύνης, βλέπανε ότι όσο δεν πήγαινα καν να του μιλήσω (γιατί αν πήγαινα ήμουν τόσο τσιτωμένη με την πάρτη του που θα γινόμουν αγενής το λιγότερο) τόσο με ακολουθούσε με τα μάτια του παντού, σε σημείο που του μιλούσε η φίλη-διαμεσολαβήτρια κι αυτός την έγραφε γιατί είχε γυρίσει και κοιτούσε εμένα…

Πλήρως μπερδεμένη και ξανα-ματα-συζητώντας με την ψυχολόγο μου, απορώντας με τη συμπεριφορά του, μου είπε ότι εφ’όσον το “κόλλημά” του είναι η απόσταση, κι εφ’ όσον εμένα δε με πείραζε το συγκεκριμένο θέμα, δε με πείραζε να υπήρχε μια επικοινωνία έστω γραπτή σε πρώτη φάση για μια χαλαρή γνωριμία και βλέποντας και κάνοντας εαν διαπιστώναμε ότι ταιριάζουμε, θα έπρεπε να του το επικοινωνήσω αυτό με κάποιο τρόπο, και ο μόνος τρόπος ήταν να τον πάρω εγώ τηλέφωνο γι΄αυτό το ρημάδι το φαγητό που μου έταξε, κι ότι αυτός κολλούσε γιατί ξέροντάς τον εαυτό του, ήξερε ότι αν βγαίναμε θα μου την έπεφτε, γι’ αυτό εξαφανίστηκε, γιατί αν βγαίναμε, όντως θα ξεκινούσε κάτι και θα το άφηνε στη μέση. Τον πήρα το ίδιο βράδυ τηλέφωνο και τον πέτυχα στον γκισέ των εισιτηρίων. Έφευγε και αν δεν τον έπαιρνα τηλέφωνο εγώ, δεν είχε κατά πως φαίνεται σκοπό ούτε να με αποχαιρετήσει, ούτε να δικαιολογηθεί για την ασυνέπειά του, ούτε να ζητήσει ένα συγγνώμη. Του είπα ότι τον πήρα να κανονίζαμε γι΄αυτό που λέγαμε, μου είπε ότι καλά έκανα (ε βέβαια, τον έβγαλα από τη δύσκολη θέση) και μεταξύ άλλων -τυπικών- μου είπε να προσέχω και ότι ειλικρινά ελπίζει να με ξαναδεί του χρόνου (δις)…

Του έστειλα και μήνυμα να του ευχηθώ στη γιορτή του, 2 εβδομάδες αργότερα, με την κρυφή ελπίδα να ξεκινήσει από κει κάποια συνομιλία παραπάνω αλλά μου απάντησε αρκετά τυπικά, σε σημείο που δεν είχε καν τη στοιχειώδη ευγένεια να με ρωτήσει τι κάνω, απλά αποδέχτηκε τις ευχές στην ουσία, μην αφήνοντας περιθώρια για τροφοδότηση της συζήτησης οπότε και δεν τον ξαναενόχλησα΄(η ψυχολόγος μου άρχισε πλέον να ψυλλιάζεται ότι τέτοια συμπεριφορά δείχνει ότι παίζει και άλλη γυναίκα)…Ξέρω ότι έχει έρθει στο νησί ήδη 2 φορές, εννοείται χωρίς να δώσει σημεία ζωής από δω μεριά, ας είναι καλά οι ρουφιάνοι τα σόσιαλ μίντια…

Δε μπορώ να καταλάβω όμως πώς μπορεί να υπάρχει τέτοια απόκλιση στη συμπεριφορά του απέναντί μου εντός και εκτός δουλειάς??…Από τη μια δεν έχει μάτια για κανένα άλλο άτομο στο χώρο αν είμαι εγώ εκεί, και το καθιστά σαφές μεν αλλά αρκετά διακριτικά και ειλικρινά (θέλω να πιστεύω) και σε εμένα και στους οικείους του πρώτα απ’ όλα με τους οποίους είναι αρκετά δεμένος (και για την οποία οικογένεια σαν σύνολο έχω ακούσει τα καλύτερα από συναδέλφους που δουλεύουν μαζί για πάνω από 10ετία) και από την άλλη δεν θέλει απολύτως καμία επαφή μαζί μου εκτός δουλειάς…ούτε καν το πιο συνηθισμένο “έχεις fb/ instagram?” …

Τόσο τζιζ κάνω πια? Τόσο δεδομένο το έχει ότι αν μπλέξει μαζί μου θα πάνε όλα κατά διαόλου και δε μου δίνει καν μια ευκαιρία? Τόσο πολύ μου άξιζε να μου τάξει και μετά να εξαφανιστεί? Σκέφτηκα μέχρι και ότι ίσως ήταν λάθος που επέτρεψα στη φίλη μου να παρέμβει αλλά η ψυχολόγος μου είπε ότι ήταν πολύ καλή ιδέα, ειδικά με τον τρόπο που το έκανε, γιατί στην ουσία του δημιούργησε ένα “σκαλοπατάκι” σε περίπτωση που ντρεπόταν να το κάνει μόνος του και με το να απευθυνθεί (η φίλη) πρώτα στον αδερφό του, εξασφαλίζαμε σε μεγάλο βαθμό ότι δε θα μας έλεγε ψέματα για το αν έχει σχέση εν αντιθέσει με το αν ρωτούσαμε τον ίδιο απευθείας…

Ενώ πάντα έχω την τάση να λέω εγώ φταίω, έκανα λάθος αυτό κι αυτό κι αυτό, είναι η πρώτη φορά που ομολογώ ότι φέρθηκα άψογα απέναντί του, ακόμα κι όταν δεν όφειλα ή δεν είχα το κουράγιο. Ξέρω ότι η συμπεριφορά αυτή δείχνει πιο πολλά για την ανωριμότητα του άλλου ατόμου, παρά για τη δική μου αξία σαν άνθρωπο, αλλά δε μπορώ να μη με παίρνει το παράπονο και να μην το δω και εγωιστικά…Και το δυσκολότερο είναι ότι αν τον ξαναδώ, θα πρέπει να παίξω πάλι θέατρο, ότι αδιαφορώ, ότι δεν με πείραξε, για να μη δώσω δίκιο στα λεγόμενα του αδερφού του και για να μη σκεφτεί ” πω ρε δες, εδώ δεν τα είχαμε και κάνει έτσι, φαντάσου να είχα μπλέξει μαζί της!”…

Ας μου πει κάποιος τί συμβαίνει (πού να ξέρετε κι εσείς τι συμβαίνει στο κεφάλι του άλλου?) και πώς να ξεκολλήσω ή τέλος πάντων να το(ν) διαχειριστώ αν ξανασυνεργαστούμε φέτος?

ΑΠΟ ΤHΝ – Double-Ghosted

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Το κείμενό σου ήταν τεράστιο, αλλά ήταν καλογραμμένο, και γι’αυτό σε ευχαριστώ πολύ. Και για να δείξω την ευγνωμοσύνη μου, επειδή πονούν τα μάτια μου με τα κακογραμμένα τεράστια κείμενα, θα σου πω αμέσως, πριν αναφερθώ σε άλλα, γιατί σου φέρονται έτσι.

Σε έχουν μεγάλη ανάγκη για την δουλειά τους και σε θέλουν, να μην τους φύγεις, αλλά ο συγκεκριμένος δεν σε θέλει ερωτικά για δικούς του λόγους. Τόσο απλά.

Δεν χρειάζεσαι ψυχολόγους, ενδιάμεσους, φιλενάδες και συγγενείς για να το καταλάβεις αυτό. Είναι απλή λογική, Ξυράφι του Όκκαμ. Οι απ’ έξω βρίσκουν γαργαλιστικό το θέμα, να περνά ευχάριστα η ώρα τους (και δη σε νησί το χειμώνα!), και γι’ αυτό ανακατεύονται.

Οι λόγοι που μπορεί να μην σε θέλει ερωτικά έχουν να κάνουν με ‘κείνον, όχι με σένα. Πάντα με το υποκείμενο έχουν να κάνουν, όχι με το αντικείμενο. Ο έρωτας δεν είναι φαινόμενο δράσης-αντίδρασης, αλλιώς όλοι θα αγαπούσαν όσους κάνουν όλα τα σωστά πράγματα, αλλά αντανάκλασης. O άλλος ανακλά κάτι δικό μας, κάτι που εμείς χρειαζόμαστε (ή μισούμε) πάρα πολύ, και θέλουμε να το “τιθασέψουμε” συμβολικά. Μπορεί να έχει άλλη στη Θεσσαλονίκη (που δεν τους την παρουσιάζει για Χ λόγους), μπορεί ως και gay να είναι το παιδί και να μην το ξέρουν οι υπόλοιποι, μπορεί χίλια δυο…τι σημασία έχει;

Οπότε είναι παντελώς σπατάλη ενέργειας να ασχολούμαστε με την απόρριψη σε ερωτική πάσα. Γιατί μας απορρίπτουν; Επειδή μπορούν. Επειδή έτσι θέλουν. Μόνο η απόρριψη όταν μας έχουν γνωρίσει καλά μέσα σε σχέση είναι χρήσιμη για την εξέλιξή μας ως προσωπικότητες.

Θα πας λοιπόν στην εργασία και θα φέρεσαι σαν να μην έχει γίνει τίποτα με αυτόν τον Βασίλη//Φώτη/Γιάννη. Είσαι επαγγελματίας. Πρέπει να φέρεσαι επαγγελματικά!

Απορώ με την ψυχολόγο σου που κάθισε να κάνει την προξενήτρα και την love coacher, και δη στο πλαίσιο της εργασίας σου, αντί να συζητήσετε το πώς εσύ εξελίσσεσαι και τι επιδιώκεις από την ζωή σου. Αν πληρώνεται, τότε να σου στείλω διεύθυνση Paypal να πληρώνεις εμένα, πιο χρήσιμα θα στα λέω.

Απορώ, έτι περαιτέρω, που έχετε όλοι ψυχολόγους, για θέματα που μοιάζουν ότι δεν απαιτούν κάποια ειδική παρέμβαση (εκτός κι αν μας έχεις κρύψει άλλα πράγματα). Αυτοί που όντως χρήζουν ψυχολογικής παρακολούθησης και συμβουλευτικής, παρατηρώ, δεν λαμβάνουν ψυχολογική υποστήριξη. Κι αυτό είναι πάρα πολύ σοβαρό θέμα.

Δεν κάνω κάποια κριτική, επί του παρόντος, απλώς παρατηρώ ένα μοτίβο.

ΥΓ. Οι άνθρωποι που παραβιάζουν τον προσωπικό μας χώρο, δηλαδή στέκονται πάρα πολύ κοντά μας χωρίς να θέλουν να μας πουν κάποιο μυστικό, ασκούν ένα είδος εξουσίας πάνω μας εκείνη τη στιγμή. Ή απλώς έχουν πλήρη άγνοια κοινωνικών δεξιοτήτων. Πολύ εκνευριστικό, όπως και να έχει.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News