Η απαρχή του προβληματισμού είναι τοποθετημένη λάθος.
______________
Η ιστορία της Χριστίνας !! όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Ρένα, θέλω να ρωτήσω κάτι.. Ο αδερφός μου, με τον οποίο συγκατοικω, πολλές φορές κυρίως όταν ειναι με φίλους του μιλάει με τρόπο εντελώς κατά την γνώμη σεξιστικό ως προς τα σωματικά χαρακτηριστικά των γυναικών. Παράδειγμα, έχουμε μια τυπισσα στη δουλειά που έχει κωλαρα κλπ.. Καταλαβαίνεις το στιλ της κουβέντας που ανοίγει.
Εγώ σχεδόν κάθε φορά θα απαντήσω και θα πω ότι είναι σεξιστικό αυτό που λέει, καθώς αντικειμενικοποιει το γυναικείο σώμα.. Θα ακολουθήσει επίθεση από μέρους του, καθώς του υπενθυμίζω ότι δεν εκφραζόμαστε οι γυναίκες έτσι ευκολα, γτ κοινωνικά μας έχουν μάθει να είμαστε τα καλά κορίτσια, με ο, τι αυτό συνεπάγεται.. Αυτός μου λέει λάθος σας, μάθετε να μιλάτε και να εκφράζεστε ελευθερα.
Λονδίνο εγώ, αν και γενικά είμαι πολυ ανοιχτή και μιλάω για τέτοια θέματα πολυ χυμα, αναρωτιέμαι αν ο κόσμος άλλαζε και ερχόμασταν σε ένα σημείο πληρους ισότητας, θα ήταν οκ να εκφράζεται ο αδερφός μ έτσι; Και χειρότερα, απλά δεν σας είπα πολλα παραδείγματα ;;; Εννοώ βρίσκω τον τρόπο του ψιλοσιχαμένο και επιθετικό… Θα άλλαζε ο τρόπος που το βλέπω;;
ΑΠΟ ΤΗ – Χριστίνα !!
______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Αν φτάναμε στο σημείο της πλήρους ισότητας των δύο φύλων… Την υπόθεση Ρίμαν πάμε να λύσουμε πάλι, ή πιο λαϊκά να τετραγωνίσουμε τον κύκλο. Αφού μιλάμε υποθετικά.
Ο αδερφός σου μετέχει στην τελετουργία των cis έτερο αρσενικών από καταβολής φαλλοκεντρισμού. Που είναι να διατυπώνει το αμέριστο ενδιαφέρον του για την χρήση των γυναικών, προς τέρψιν των οφθαλμών και κατά προέκταση των ορμονών του. Η διαδικασία είναι ακριβώς αυτό: τελετουργικό. Το τελετουργικό έχει ως βασικό λόγο ύπαρξης την αίσθηση του ελέγχου στο περιβάλλον μας, ατομικό ή κοινωνικό.
Δανείζομαι τα λόγια του Ιωακείμ Καρεπίδη, από την εργασία του από το Εθνολογία online, επειδή συμπυκνώνουν ακριβώς την αιτία τέτοιων αντρικών άτυπων τελετουργιών. “Η παράδοση και το παρελθόν, ως ιδεολογικοί λόγοι, αποτελούν σύμβολα με πολλαπλές σημασίες, το νόημα των οποίων ποικίλει μέσα στον χρόνο και ανάμεσα σε κοινωνικές ομάδες. Οι αναμνηστήριες «τελετουργίες», εθιμοτυπίες και γιορτές με την περιοδική τους επανάληψη και με τη συνεπικουρία ορισμένων παραμέτρων εξασφαλίζουν τη συνέχεια της κοινωνικής μνήμης, διαχειρίζονται την κοινωνική αλλαγή και τις αντιθέσεις που αυτή παράγει, ενώ τέλος εισάγουν νέες ερμηνείες, χωρίς, ωστόσο, να υπονομεύεται η αίσθηση
της συνέχειας.”
Με λίγα λόγια, ένας άντρας της αυτής ταυτότητας με τον αδερφό σου νιώθει τρόπον τινά “υποχρεωμένος” να συμμετέχει στην “συνέχεια της κοινωνικής μνήμης, να διαχειριστεί την κοινωνική αλλαγή και να εισάγει νέες ερμηνείες”. Να κάνει δηλαδή αντικειμενοποιητικά σχόλια προς το γυναικείο σώμα σε έναν κόσμο που αλλάζει. Θα μπορούσαν να ρεύονται όλοι μαζί, πίνοντας μπύρες και βλέποντας μπάλα. Κι αυτό male bonding είναι.
Το ότι σου λέει ότι κακώς δεν κάνουν κι οι γυναίκες παρόμοια σχόλια, πάντως, δείχνει αυτό. Εισάγει νέες ερμηνείες σε μια παλιά συμπεριφορά. Ότι δηλαδή είναι απελευθερωτική κι επομένως μέσα στο πλαίσιο της ισότητας των δύο φύλων. Απλουστευτικά: Κάνω αυτό, κάνε το κι εσύ, τι σε εμποδίζει;
Η εξήγησή σου ότι μας εμποδίζει η ανατροφή μας είναι εν μέρει μόνον σωστή. Η αντικειμενοποίηση που κάνουν οι γυναίκες ως προς τα σώματα και το σεξ απευθύνεται προς τα γυναικεία σώματα. Εδώ εντάσσεται και το body shaming και το slut shaming, βλέπουμε το άτομο διασπαστικά. Ακόμα κι όταν τα άτομα που αντικειμενοποιούν άλλες γυναίκες είναι ετερόφυλες γυναίκες οι ίδιες. Δεν είναι παράδοξο; Για κάποιον περίεργο λόγο τείνουμε να είμαστε λιγότερο αντικειμενοποιητικές με τα αντρικά σώματα, ή μάλλον όταν τα αντικειμενοποιούμε δεν κάνουμε τέτοιο κάθετο διαμελισμό (να ένας πωπός, να έξι κοιλιακοί, να ένα πέος), αλλά είμαστε πιο αιθέριες κι εγκεφαλικές, τάχα μου. Τελικά ίσως η αντικειμενοποίηση εκ μέρους των γυναικών να έχει άλλα συμφραζόμενα.
Η ερωτική επιθυμία, κι η έκφρασή της, διέπονται από μια κάποια βία. Όχι την βία των βιασμών και των γυναικοκτονιών, για τ’όνομα του Τουτάτη, αλλά μια υπόγεια σκοτεινή δύναμη που αναβλύζει από μια επιθυμία σχεδόν κανιβαλιστική, να “καταναλώσεις” το αντικείμενο του πόθου σου. Το ότι οι γυναίκες γαλουχούνται να την καταπιέζουν τόσο πολύ, επειδή το σεξ δαιμονοποιείται ακόμη και σήμερα γι’αυτές, είναι στον πυρήνα αυτής της καταπίεσης.
Όμως, ακόμα κι αν υποθέταμε ότι είχαμε ξεπεράσει το σκόπελο της ισότητας εμπράκτως, πάλι η αντικειμενοποίηση (ως όρος της κοινωνικής φιλοσοφίας) αποτελεί ένα ζήτημα από ηθικής πλευράς, επειδή υποτάσσει το άτομο σε έναν σκοπό προς εξυπηρέτηση. Λίγο ξεσκόνισμα στον Καντ ή η σύντομη ανάγνωση αυτής της εργασίας για το Πανεπιστήμιο Κρήτης θα σε πείσουν.
Τελικώς, το θέμα έχει έντεχνα μετατοπιστεί. Στην ουσία αυτό που σε ενοχλεί δεν είναι η αντικειμενοποίηση (που είναι παντού), είναι ο αδερφός σου που μετέχει σε αυτήν. Κάνε του ξεκάθαρο ότι σε ενοχλεί να γίνεται παρουσία σου. Εν απουσία σου δεν μπορείς να ελέγξεις τι κάνει. Κι ας ελπίσουμε ότι δεν διαθέτει το πακετάκι χαρακτηριστικών που προβλέπουν παρενοχλητική συμπεριφορά. Εσύ τον ξέρεις καλύτερα άλλωστε.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν είναι οτι οι γυναίκες καταπιεζομαστε ως προς την σεξουαλικότητα και ως εκ τούτου την σεξουαλική μας ελευθερία ( εννοείται οτι συμβαίνει,δεν λεω) γιατί η σεξουαλικότητα δεν κάνει σωστή την αντικειμενοποιηση των γυναικείων ( ή ανδρικών) σωμάτων. Περνα στην αντεπίθεση, αλλά ΠΟΛΥ ΌΜΩΣ. ΠΕς δήθεν φωναχτά πχ “πωπω τι πατοκ*υλο είναι αυτό που περνάει.. είδες πως προεξέχει ο π**ς του απο το παντελόνι…στανταρακι τον εχει 20 εκ.” Μίλα δλδ με ξεκάθαρα χυδαία γλώσσα,για να “ακουστεί”. Στο υπογράφω ότι θα τσαντιστει. Στο υπογράφω λεμεεε Και στο τέλος θα σε βγάλει και λυσσαρα. Οι γυναίκες δεν αντικειμενοποιουμε το ανδρικό σώμα (ούτε οι… Διαβάστε περισσότερα »