Θέλω να βρω την ελπίδα ξανά αλλά πως ;
_________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Χώρισα και συνειδητοποίησα ότι περισσεύω. Εχω ξαναγράψει εδώ, είναι η ερώτηση μου πέρσι περίπου που εκείνος έδινε κάτι απαιτητικές εξετάσεις και ήμουν σε τελείως δεύτερη μοίρα. Ε λοιπόν με πόνο και δάκρυα εκ μέρους μου και μπόλικη απάθεια και σκληρότερα εκ μέρους του χωρίσαμε με δική μου πρωτοβουλία. Εγώ σ αυτό το διάστημα αυτών των μηνών χωρισμού ξεκίνησα νέο ψυχολόγο, βρήκα επιτέλους σπιτι να νοικιάσω μόνη μου στα 32 μου, εξελίχθηκα στη δουλειά μου, πήγα πεζοπορίες να δοκιμασω κάτι νέο, γνώρισα νέες γυναικες μονες και έκανα τις πιο μοναχικές διακοπές εβερ, με μια φίλη όπου πραγματικά δεν μας προσέγγισε κανείς έστω για φλερτ. Δεν μου αρέσει αυτή η φάση. Δεν ξέρω επίσης αν θέλω τον πρώην μου που τα είχαμε 3 χρόνια ελπιζοντας σε μια ιδανική εκδοχή του (με θλίβει το ανέφικτο αυτού!) ή κάποιον άλλο να μ αγαπάει και μοιάζουμε στις συνήθειες και τα ενδιαφέροντα.
Συνειδητοποιώ πόσο συντροφικό άτομο είμαι και πόσο δύσκολο είναι να βρω έναν άνθρωπο να μοιραστούμε τις ζωες μας. Οσο και να τα βρω με τον εαυτό μου όση υπέροχη και βοηθητική ψυχοθεραπεία να κανω κάτι λείπει, αρχίζω να σκέφτομαι μήπως είμαι εγώ που περισσεύω σ αυτόν τον κόσμο και ότι δεν έχει για όλους ; Δλδ σκέφτομαι και η ψυχοθεραπεία που να με φτάσει ·έχω κάνει πολλά χρόνια πριν λόγω πένθους από το θάνατο του πατέρα μου· ή το νέο χόμπι πόσα να προσφέρει ; Κι εκεί ακόμα πέρα από τη συνειδητοποίηση με τις κοπέλες μόνες (κι αυτές έχουν τα δικά τους προγράμματα) όλοι είναι είτε σε σχέσεις, είτε σε διαμορφωμένες παρέες και ζωές και πάλι δεν υπάρχει χώρος. Οι ήδη υπάρχουσες φίλες λιγοστές, έχουν τις σχέσεις τους και άλλη φάση ζωής και μάλλον πλέον και ενδιαφερόντων, πχ δε ρωτάει καμία τι θα κάνετε το ΣΚ, έστω από ενδιαφέρον γτ το κανόνισμα μάλλον μοιάζει παράτολμο. Είμαι ήδη κουρασμένη και νιώθω πως τα χρόνια θα περάσουν αερας και θα μείνω μόνη ενώ δεν το θέλω αυτό. Θέλω να βρω την ελπίδα ξανά αλλά πως ;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Περίσσευμα
_____________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Δεν υπάρχει είναι αργά εκτός όταν πια είναι όντως αργά και πεθαίνει κανείς από τη μια στιγμή στην άλλη. Αυτό που περιγράφεις είναι αφενός μια γενικευμένη αίσθηση ότι επικρατεί μοναξιά στις μέρες μας, ειδικά στις ηλικίες των millennials και genZ. Κι αφετέρου μια υπαρξιακή αγωνία: για το χρόνο που φεύγει, τα όνειρα που δεν πραγματοποιούνται, την ζωή που δεν βιώνεται, τις σχέσεις και τις φιλίες που δεν προκαλούν εκείνο το βαθύ σύνδεσμο που ικανοποιεί την ψυχούλα. Είναι απόλυτα ανθρώπινα όλα αυτά και σεβαστότατα. Δεν κάνεις κάποιο λάθος που να εντοπίζω εκ πρώτης και με την ανάγνωση ενός απλού μηνύματος ανώνυμα στο διαδίκτυο. Ίσως δεν κάνεις την σωστή ψυχοθεραπεία. Δεν είναι κακό να αλλάξεις αν δεν βοηθιέσαι. Πάντως για την δική σου περίπτωση συνιστώ κάτι απλό, να διαβάσεις Ίρβιν Γιαλόμ κι ιδιαίτερα το κλασικό Δήμιος του Έρωτα όπου εξετάζει ιστορίες ψυχοθεραπείας κι εξηγεί αυτή την υπαρξιακή αγωνία και πώς εκδηλώνεται με εντελώς άλλους τρόπους και την διαχειρίζεται έκαστος των ψυχοθεραπευόμενων.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
«Δεν ξέρω επίσης αν θέλω τον πρώην μου που τα είχαμε 3 χρόνια ελπιζοντας σε μια ιδανική εκδοχή του (με θλίβει το ανέφικτο αυτού!) ή κάποιον άλλο να μ αγαπάει και μοιάζουμε στις συνήθειες και τα ενδιαφέροντα. Συνειδητοποιώ πόσο συντροφικό άτομο είμαι και πόσο δύσκολο είναι να βρω έναν άνθρωπο να μοιραστούμε τις ζωες μας. « Βγες σε μια ταράτσα με ντουντούκα να το φωνάξεις. Θα ακους :και γω , και γω , και γω , και γω… Κόμμα κατεβάζεις με αυτό το κειμενάκι. Νομίζω , μπορεί να λέω και μλκιες γιατί νιώθω smoothie τα εγκεφαλικά μου κύτταρα τώρα, πως… Διαβάστε περισσότερα »
“Πρέπει να εμπεδώσουμε πως δεν θα στην φέρει την πληρότητα ο γκόμενος. ”
Δεν νομίζω ότι η γραφουσα ψάχνει ” γκόμενο”.
Σύζυγό ψάχνει. Και όχι δεν είναι ο/η σύζυγος η πληρότητα, το συμπλήρωμα είναι.
Ελπίζω όσοι ακόμη ελπίζουν/ ψάχνουν το έτερον ήμισυ να βρουν αυτό που θα τους συμπλήρωσει.
Είναι εκεί έξω, κάντε προσευχή και Brainstorming, βάλτε τα αθλητικά σας παπούτσια και μην κάθεστε σε απελπισία. Το παράδοξο είναι ότι και οι νέοι άνδρες που γνωρίζω το ίδιο ” παράπονο” έχουν.
Η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου. Αν ήξερε κάποιος να την απαντήσει θα τον είχαμε κάνει θεό. Οι περισσότεροι από εμάς ξέρουμε γιατί συμβαίνει αλλά όχι πως θα σταματήσει να συμβαίνει. Το έχω ξαναγράψει και θα το γράψω και πάλι: Δεν μπορείς σε μία καπιταλιστική κοινωνία να απαιτείς ουσιαστικές σχέσεις όταν όλα (ακόμα και τα συναισθήματα) είναι προϊόντα συναλλαγής. Η αγάπη , η φιλία, ο έρωτας κλπ έχουν πλέον αποκτήσει χαρακτηριστικά αγοράς (βλ. εφαρμογές γνωριμιών, κέντρα ψυχικής υγείας, υπνωτισμού, κλπ) Οι άνθρωποι αξιολογούν τους άλλους με βάση το στάτους και το οικονομικό εισόδημα τους. Από την άλλη , οι κοινωνιολόγοι αναφέρουν… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ καλό σχόλιο,
Για να κάνω τον “συνήγορο του διαβόλου” σε αυτό που γράψατε σχετικά με της ανθρώπινες σχέσεις και τον καπιταλισμό. Έχει μεγάλη αλήθεια αυτό αλλά άλλοι/ άλλες σου λένε ” γιατί ο / η τάδε μπόρεσαν σε αυτό το καπιταλιστικό κόσμο και εγώ γιοκ;
Μπόρεσαν τι; Πόσα ζευγάρια στο περιβάλλον σου γνωρίζεις που μετρούν χρόνια πίσω τους και είναι πραγματικά καλά μαζί; (πρόσεξε δεν έγραψα καν ευτυχισμένα, έγραψα απλά καλά). Που αγαπιούνται, δεν έχουν σκυλοβαρεθεί ο ένας τον άλλον, αλληλουποστηρίζονται κλπ; Ένα; Δύο; Παραπάνω δεν είναι (αν είναι κι αυτά)… Αυτή είναι η μεγαλύτερη παγίδα του καπιταλισμού. Προσπαθεί να σε πείσει ότι εσύ (η μονάδα) θα ξεφύγεις. Θα κερδίσεις το τζόκερ και θα κάνεις λεφτά, θα γνωρίσεις το άλλο σου μισό, θα ζήσεις ευτυχισμένος. Αυτός είναι ο τρόπος του για να σε αποκόπτει από το σύνολο. Κι εσύ (ο όποιος εσύ) μασάς και πείθεσαι… Διαβάστε περισσότερα »
προλετάριοι όλων των χωρών παντρευτείτε
Τώρα εσάς , σας χρειάζεται η Soulara αλλά εγώ δεν είμαι αυτή.
Γράψατε την εξυπνάδα σας και νομίζετε ότι κάνατε και humor
Τελειος άδικο δεν έχετε, πολλά τα διαζύγια ( προέρχομαι από χωρισμένη οικογένεια) και ναι το σαράκι του καπιταλισμού έχει ζαλίσει τα μυαλά πολλών μας. Έτσι πολλοί συνάνθρωποι νομίζουν ότι με το χρήμα η ευτυχία είναι ” εγγυημένη”. Έτσι τρέχουν πολλοί να ” ανταγωνιστούν τον διπλανό . Το ποσό εμετικό αυτό μπορεί να καταντήσει το αισθάνθηκα νωρίς πχ όταν Έλληνες φοιτητές στο εξωτερικό δεν έδιναν σε συμπατριώτες τους” σημειώσεις ” και μας της έδιναν ξένοι φοιτητές. Αν είναι έτσι πρέπει να ακολουθήσουμε το ορθόδοξο δόγμα και να βλέπουμε τον συνάνθρωπο ως αδελφό μας, ούτε αυτό το κάνουμε όμως… Ος προς το… Διαβάστε περισσότερα »
”έκανα τις πιο μοναχικές διακοπές εβερ, με μια φίλη όπου πραγματικά δεν μας προσέγγισε κανείς έστω για φλερτ” Βρε κορίτσι μου μόνη δεν ήσουν, μόνη ένιωθες. Αλλά και μέσα στην προηγούμενή σου σχέση μόνη δεν ήσουν; Δεν υπάρχει κάποια μαγική συνταγή ούτε για τις παρέες ούτε για τις σχέσεις, ούτε για τη συντροφικότητα. Περνώντας τα χρόνια η γενιά μας νιώθει όλο και πιο μόνη κι όμως δεν αποφασίζει να ενώσει μοναξιές. Κι εμείς που τις ενώσαμε καμιά φορά μόνοι νιώθουμε, σαν κάτι να λείπει. Προσοχή στις επιλογές που θα κάνεις από δω και πέρα μην πέσεις στην παγίδα και συμβιβαστείς… Διαβάστε περισσότερα »
Μία από τις πολλές ιστορίες που επιβεβαιώνουν την θεωρία μου περί 30. Και άρχισα να το παρατηρώ πριν την ύπαρξη του facebook. Έτσι είναι η ζωή μετά τα 30 και που να δεις αργότερα…Αν δεν έχεις κάτι σταθερό ή ξεκινήσεις κάτι στα τέλη των 20, καληνύχτα! Με την ταχύτητα της κοινωνίας δεν υπάρχει σωτηρία. Όσον αφορά τις διακοπές σου, πλέον και οι άντρες μοιρίζονται το περίσσευμα, οπότε μην σε ανησυχεί τόσο αυτό. Είναι η φυσική εξέλιξη. Αν μάλιστα οι φίλες σου κάνουν και οικογένεια, άστο…, δεν υπάρχει σωτηρία. ΥΓ : Για να βρεις την ελπίδα θα πρέπει να την δημιουργήσεις… Διαβάστε περισσότερα »
“Έτσι είναι η ζωή μετά τα 30 και που να δεις αργότερα…”
Κάνε λίγο κράτει, πολύ απελπιστικά τα γράφεις…
Πήγες διακοπές με τη φίλη σου και ένιωθες μοναδικά γιατί δε σας πρόσεχαν οι άντρες; Αυτό προσβάλλει τη φίλη σου κατ’ εμέ. Νομίζω ότι διακοπές με φίλο ή φίλη πάμε για να περάσουμε καλά, όχι για να γνωρίσουμε κόσμο ερωτικά. Μου δίνεις την αίσθηση ότι η ευτυχία σου αρχίζει και τελειώνει εκεί, στα ερωτικά. Θέλω επίσης να επισημάνω ότι για πολύ κόσμο το φλερτ γίνεται διαδικτυακά, το διά ζώσης σε πολλούς δεν τους βγαίνει. Και το τρίτο που θα ήθελα να επισημάνω, είσαι σίγουρη ότι είσαι ευχάριστη παρέα; Ο κόσμος περνάει καλά μαζί σου; Και δεν εννοώ ερωτικά. Ο άλλος… Διαβάστε περισσότερα »
Το περίεργο θα ήταν να μην σκεφτόμαστε έτσι και να έχουμε παραιτηθεί.
Ποιός δεν θέλει έναν σύντροφο να μοιραστεί στιγμές και συναισθήματα.
Είσαι πολύ μικρή για ακυρώσεις και ανάθεμα.
Και να θυμάσαι η σωστή σύνδεση χρειάζεται μόνο μία επιτυχία για να σβήσει όλες τις προηγούμενες απορρίψεις.
” Παω,” πολύ αυτό που γράψατε.
Έτσι είναι όπως το αναφέρετε , ένα άτομο μόνο χρειάζεται να βρει κανείς όχι πολλούς.
Το άτομο θα σε αγαπήσει και θα το αγαπήσεις.
Πρέπει όμως να είμαστε πρώτα εντάξει με τον εαυτό μας.
Να ξερες πόσες γυναίκες σε σχέσεις η σε γάμους νιώθουν ολομόναχες, πιο μόνες κι από αυτές που δεν έχουν σχέση. Το έχουμε πει, είναι ποιοτικό κι όχι ποσοτικό το θέμα. Αν δεν βρεις το κατάλληλο άτομο που θα σε κάνει να νιώθεις όμορφα και θα τα βρίσκετε γενικά, με ταίρι θα είσαι πιο μόνη κι από μόνη. Γιατί τουλάχιστον όταν είσαι πραγματικά μόνη, έχεις πάντα την ηρεμία σου και την ευκαιρία να κάνεις αυτό που θέλεις, όπως τις διακοπές που πήγες με τη φίλη, γεγονός το οποίο είναι μια χαρά, εσύ δεν είσαι καλά και το ερμηνευσες αρνητικά. Ενώ όταν… Διαβάστε περισσότερα »
Πρώτον, το σημαίνει ότι είσαι συντροφικο άτομο; Σου δίνει αυτή η συνειδητοποίηση το δικαίωμα να γκρινιάζεις παραπάνω ή να υποφέρεις παραπάνω; Δεν ξέρω κανένα να θέλει να είναι μαγκούφης, αυτοί που θέλουν, γίναν βοσκοί. Δεν υπάρχουν συντροφικα άτομα, υπάρχουν συνεξαρτωμενα άτομα, που δεν μπορούν να δουν τον εαυτό τους αυτόνομα, παρά μόνο ως μέρος μιας σχέσης. Με διάθεση, ελλεειστε κύριοι κι εμένα την ελεύθερη, μαντεψε τι ψάρια θα πιάσεις. Χώρισα στα 30 και είχα ακριβως τον ίδιο πανικό με σένα που με ακουθουσε για χρόνια και με το χρόνο αυξάνονταν. Για 12 χρόνια υπέφερα, όχι επειδή ήμουν κυρίως σινγκλ, αλλά… Διαβάστε περισσότερα »
Κανείς μας δεν περισσεύει, κ μην το σκέφτεσαι αυτό για τον εαυτό σου! Ολοι κάποιο ρόλο παίζουμε. Η ενέργεια που παράγεις σαν άτομο δίνεται/περνάει αλλού κ αυτό μπορεί να συμβάλει σε κάτι μεγάλο κ καλό που εσύ μπορεί να μην το μάθεις ποτέ, αλλα αν δεν υπήρχες να μην γινόταν! Νομίζω οτι παίζει να σου φταίει η υπερέκθεση σε media ή ακόμα κ οι ταινίες/σειρές που παρουσιάζουν το πόσο τέλεια ειναι η ζωή των άλλων, κ μετά κάθεσαι κ σκέφτεσαι οτι έτσι θα έπρεπε να είναι κ η δική σου. Στους κοινούς θνητούς, την πλειοψηφία δηλαδή, η ζωές μας δεν… Διαβάστε περισσότερα »