Άραγε πρέπει να τα λέει όλα χαρτί και καλαμάρι σε όσους γνωρίζει ή την πάει πίσω αυτό;
______________
Η ιστορία της Πολύ Μπερδεμένης 29χρονης όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Αγαπητό ampa,
Σας διαβάζω πάντα με ενδιαφέρον και χαίρομαι που υπαρχει και μια τέτοια ψύχραιμη φωνή ευαισθητοποίησης πάνω στα θέματα που απασχολούν τις γυναίκες. Είμαι 29 χρόνων, φοιτήτρια σε μια δυσκολη σχολή, υπολογίζοντας ότι έχω ένα χρόνο ακόμα μέχρι να τελειώσω, χωρίς να εγκαταλείπω τα όνειρα μου να κάνω μεταπτυχιακό και μια καριέρα,όσο οξύμωρο κι αν είναι αυτό. Μένω στο πατρικό μου ως η μεγαλύτερη κόρη σε πολύτεκνη οικογένεια. Από τα 19 μου μέχρι τα 23 πέρασα μια πολυ δυσκολη κατάσταση με το διαζύγιο των γονιών μου ( πλέον οι οικογενειακές σχέσεις έχουν εξομαλυνθεί όμως και έχουμε βρει έστω και τεχνητές ισορροπίες). Πέρασα σοβαρή μελαγχολία χωρίς να ζητήσω βοήθεια και άφησα την ζωή μου παραμελημένη, καθώς και τις φιλοδοξίες μου.
Έκανα την πρώτη μεγάλη μου σχέση στα 25, με έναν άνθρωπο που συστηματικά για δύο χρόνια, πάταγε πάνω στις αποτυχίες μου και στις πληγες που μου άφησε η οικογένεια μου, σε βαθμό που πήρα από βουλιμία 25 κιλά. Και 3 μήνες αφού κατέληξα να τον χωρίσω οριστικά, μετά από μια κακοποιητικη συμπεριφορά, κατέληξα με κρίσεις πανικού και αγχολυτικα χάπια για να μπορώ να κοιμηθώ. Με την βοήθεια της ψυχολόγου μου έχω σταθεροποιηθεί πλέον, ασχολούμαι με την σχολή μου, την part time δουλειά μου (όχι ακόμα όμως στο αντικείμενο μου) και τους φίλους μου και βγαίνω ξανά ραντεβού.
Το ερώτημα μου είναι το εξής: την ώρα που όλοι οι συνομήλικοι μου είναι μπροστά σε βήματα για την προσωπική ολοκλήρωση, όλοι στο περιβάλλον μου μου εύχονται να βρω ένα καλό παιδί. Την ίδια ώρα όλα τα αγόρια που γνωρίζω έρχονται σε αμηχανία με το ότι είμαι ακόμα φοιτήτρια και γω νιώθω ότι πρέπει να εξηγήσω ότι θα θελα μια σοβαρή σχέση. Αλλά έχω πολλή δουλειά ακόμα με τον εαυτό μου, χωρίς να με περάσουν για ανεύθυνη ή επιπόλαιη, χωρια το άγχος της επαγγελματικής και οικονομικής αποκατάστασης που έχω μπροστά μου.
Μήπως πρέπει απλά να το πάρω απόφαση ότι μέχρι τα 35 δεν θα ευτυχησω στην προσωπική ζωή ή στην δημιουργία οικογένειας, και να βάλω μόνο σε εφαρμογή τους επαγγελματικούς μου στόχους για να κερδίσω τον χαμένο χρόνο;
Είναι ειρωνικό πάντως αλλά τα αγόρια που γνωρίζω, και που εκτιμώ ως χαρακτήρες, είναι ακριβώς αυτά που θέλουν στο πλάι τους μια ολοκληρωμένη και πετυχημένη κοπέλα. Και φοβάμαι ότι δεν θα μπορέσω μέσα σε μια σχέση να έχω το σεβασμό και την εκτίμηση τους.
Συγγνώμη για το σεντόνι και τον χρόνο σου, χαίρομαι πάντως που κατάφερα να ξεπεράσω την ντροπή μου και να καταγράψω την ιστορία και τους προβληματισμούς μου.
– από την Πολύ μπερδεμένη 29 χρονη
______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Ευχαριστούμε για το πολύ επίκαιρο ερώτημα, είναι θέμα που απασχολεί πάρα πολύ κόσμο. Και που ξεπέρασες την ντροπή σου, όπως λες, και το μοιράστηκες. Επίσης μπράβο που έφυγες από μια κακοποιητική σχέση και φρόντισες τον εαυτό σου με την βοήθεια επαγγελματία!
Δεν ξέρω από πού προέκυψε το κάπως αυθαίρετο συμπέρασμα ότι στα 35 θα έχεις δρομολογήσει την επαγγελματική σου ζωή ώστε να βάλεις τότε πλάνο για την προσωπική. Φαντάζομαι υπολογίζοντας τον χρόνο μέχρι την ολοκλήρωση του πτυχίου, την ανεύρεση εργασίας και ένα πρώτο εργασιακό “στέριωμα”; Προσωπικά έχω την άποψη ότι είναι ακριβώς αυτό: αυθαίρετο. Δεν υπάρχει προγραμματισμός σε αυτά τα πράγματα, επειδή η εποχή μας είναι τόσο πολύ ρευστή. Για τον ίδιο όμως λόγο δεν υπάρχει προγραμματισμός και στο θέμα της προσωπικής ζωής, των σπουδών και της αυτοπραγμάτωσης.
Δηλαδή όλοι αυτοί που σου λένε (συγγενείς;) “να βρεις ένα καλό παιδί” και σκέπτονται την γραμμική πορεία σπουδές-δουλειά-γάμος-παιδάκια-happy end ζουν σε μια άλλη εποχή, σίγουρα αρκετές δεκαετίες πίσω. Σίγουρα προ κρίσης.
Το ξέρω ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να μάθεις να μην δίνεις σημασία στα σήματα αυτά που σου στέλνουν κοινωνικά ομάδες πληθυσμού με τέτοιο σκεπτικό, αλλά τι διάτανο, το μισό site με αυτό ασχολείται: πώς να ξεπεράσουμε τις πατριαρχικές αντιλήψεις που μας ράβουν κουστουμάκι μέσα στο οποίο δεν χωράμε καλά!
Δεδομένου ότι ήδη εργάζεσαι, έστω part time, δεν πέφτει λόγος σε κανέναν αν έχεις ή δεν έχεις ολοκληρώσει το πτυχίο σου. Κάλλιστα θα μπορούσες να φοιτείς σε ένα δεύτερο πτυχίο ή σε ένα μεταπτυχιακό, δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό προκαλεί τόσο προβληματισμό στους άλλους. Θα χρησιμοποιήσουν κάπου το πτυχίο σου οι υποψήφιοι σύντροφοι; Θα ανοίξετε κάποια εταιρεία κι απαιτείται; Ψάχνουν χορηγό ή καλό βιογραφικό για την πολιτική τους καριέρα;
Γενικώς, μην νιώθεις υποχρεωμένη να βγάζεις ραπόρτο για το τι ακριβώς κάνεις με τα θέματα που αφορούν στην δική σου ζωή. Απάντησε σε όσα νιώθεις άνετα κι άσε τους να αναρωτιούνται για τα υπόλοιπα. Μια χαρά δυναμική και πετυχημένη μπορείς να είσαι και χωρίς να είσαι καριερίστα.
Οι άντρες που εκτιμάς και θέλουν μια δυναμική και πετυχημένη γυναίκα πλάι τους (ΟΚ ως εδώ, θεωρητικώς) θα την δουν στο πρόσωπό σου όταν θα έχεις η ίδια την πεποίθηση ότι κάνεις το καλύτερο δυνατό που μπορείς για τον εαυτό σου. Σε σένα επαφίεται να τους το δείξεις. Προσοχή: να το δείξεις, όχι να πασχίζεις να το αποδείξεις.
Συνέχισε να διαβάζεις, να ενεργοποιείσαι στα ραντεβού, να έχεις χόμπυ, να ταξιδεύεις και να δουλεύεις στην δουλειά που βρήκες. Και να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά για δουλειές που θα αξιοποιήσουν το πτυχίο σου μόλις το πάρεις, βέβαια. Ωστόσο μην αποκλείεις πράγματα εκ προοιμίου: μπορεί με το χρόνο να εξελιχθείς και να καταλήξεις να δουλεύεις με καλές συνθήκες και ικανοποιητική αμοιβή. Μπορεί να σου γίνει κάποια πρόταση για κάτι άλλο. Να είσαι ανοιχτή στις δυνατότητες.
Το τελευταίο που θέλω να εστιάσω είναι ότι το dating μπορεί να λειτουργεί (κι έτσι συνήθως γίνεται) παράλληλα, κι όχι ανεξάρτητα, από την επαγγελματική αποκατάσταση. Κι αυτό το λέω επειδή 2 πραγματικότητες είναι αμείλικτες στο θέμα αυτό:
- η σοβαρή σχέση δεν δηλώνεται, προκύπτει στην πορεία, όσο γνωρίζονται δυο άτομα
- η πισίνα υποψηφίων στενεύει όσο περνούν τα χρόνια επειδή οι άνθρωποι ζευγαρώνουν, παντρεύονται, κάνουν οικογένειες και γενικώς δεν ξεβολεύονται εύκολα
Μην προσπαθείς να τικάρεις κουτάκια, είναι σίγουρη συνταγή να δυστυχήσεις. Καλή επιτυχία και σκέψου ότι όσα πέτυχες ως τώρα καθόλου λίγα δεν είναι.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εγώ έχω απορία, αυτοί με τους οποίους βγαίνεις και είναι λογικά σε αντίστοιχη ηλικία με σένα, πόσο επιτυχημένοι μπορεί να είναι ήδη στο πεδίο τους; Μήπως απλά έχεις πέσει σε λίγο σνομπ τύπους ή κάνεις κάποια δική σου προβολή; Μια χαρά επιτυχημένη είσαι, έχεις τη δουλειά σου, σύντομα και το πτυχίο σου, μην αφήσεις κανέναν να σε πείσει για το αντίθετο!
Από προσωπική πείρα πάντως (και πολλών άλλων γυναικών γύρω μου) και όντας πάνω κάτω στην ηλικία και επαγγελματική κατάσταση που έχεις θέσει ως ορόσημο, οι περισσότεροι άντρες δεν είναι καθόλου οκ με επαγγελματικά καταξιωμένες γυναίκες. Μπορεί να λένε ότι θέλουν ανεξάρτητες γυναίκες και όλα αυτά, αλλά όταν έχουν να αντιμετωπίσουν μια τέτοια γυναίκα κάνουν πίσω. Στη δική μου περίπτωση, τελικά ένιωθαν ότι η επαγγελματική μου επιτυχία τους απειλούσε/μείωνε. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι δε βγάζεις άκρη. Σε όποια φάση κι αν βρίσκεσαι, ό,τι κι αν κάνεις, είναι δύσκολο να βρεις κάποιον που να είναι οκ με αυτό που… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ και επαυξάνω!! Το ίδιο πρόβλημα πάντοτε κ εγώ! Πάντα είχα σπίτι,δουλειά,λεφτα κ ήμουν φουλ ανεξάρτητη…πάντοτε με αντιμετοπιζαν ως εξωγήινο πλάσμα.οι άντρες τρομοκρατουνταν ,οι δε πεθερές με αποκαλούσαν ” χάρο προσωποποιημενο”!! Βλέπεις ήμουν πολύ ανεξάρτητη για τα γούστα τους κ δεν άκουγα ποτε κανένα,άσε που δε συμφωνούσα ποτε με τα σχέδια κ τη λογική τους.πνευμα αντιλογίας!!!