Μια έπληξη από κει που δεν το περίμενε ποτέ.
______________
H ιστορία της Διαλυμένης όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Αγαπητή Ρενα,
εκανα μονο και μονο εγγραφή, γιατί στην κατάσταση που είμαι, αναζητω απεγνωσμένα να ακούσω κάτι που να μην εχω σκεφτεί, να μην εχω ήδη ακουσει, και θα μπορούσε να με βοηθήσει. Κατι. Οτιδήποτε.
Ειμαι 47 ετων, χωρισμένη. Πριν απο 8 μηνες γνωρισα μεσω σοσιαλ εναν τυπο με τον οποιο βγηκαμε και κατεληξε να γίνει το αγόρι μου. Τον αποκαλω “αγόρι μου”, σα να ειμαι 15 χρονών, για να δειξω το αγαπησιαρικο της ολης φάσης.
Κυκλοφορουσαμε μαζί παντου χερακι χερακι, με έπαιρνε τηλ. και μου εστελνε 100 μηνυματα, φωτο και βιντεο την ημερα, ειχε ζητήσει να γνωρισει φιλους μου οπως κι εγινε, ετρεχε να μου κανει διαφορες αγγαρείες, ερχόταν κοιμόταν σπίτι μου μέχρι τα χαράματα, γυρνουσε στο δικο του με ρουφηγματα, δηλωνε τρελος και παλαβος μαζι μου κι εγω μια απο τα ίδια, δεν θα πω ψέματα. Την ειχα πατησει άσχημα. Ταιριαζαμε.
Δεν ήταν ολα ροδινα στην ιστορία παρα τον ολο έρωτα και παθος. Ο τύπος ειχε διάφορα θέματα, κυρίως με το αλκοόλ. Μου ειχε πει ότι εμενε με τη μανα του που ειχε ανοια, ότι η πρώην γυναίκα του ήταν καρκινοπαθης και τη φιλοξενουσε σπίτι του, όποτε ερχόταν στην πολη για θεραπείες, ότι η κόρη του τον πιεζε να την πάρει μόνιμα στο σπίτι γιατί η κατάστασή της ειχε χειροτερεψει. Επειδη ειχα τετοιες εμπειρίες και απο το στενο οικογενειακο μου περιβάλλον και ειχα ακουσει κι απο αλλους, εδειχνα κατανοηση.
Κατά καιρούς μου πετουσε κάτι περιεργα, κανα δυο φορες με ειχε πάρει μεθυσμένος και μου ελεγε κάτι ακαταληπτα πράγματα, δεν επεμενα ποτέ πολύ, φοβόμουν τι θα ακουσω και την ειχα πατησει για τα καλά, την τελευταία φορά που ειχα επιμείνει γιατί ειχα αρχίσει να ανησυχώ, ήταν ολοφάνερο πως πιεζοταν υπερβολικά απο κάτι, μου ειχε πει αυτό, ότι η κόρη του τον πιέζει να πάρει τη μητερα της στο σπίτι.
Νομίζω ότι μαντευεις τη συνέχεια της ιστορίας, το αγόρι μου, τεως πλέον, ειχε ξεχασει μεσα σε ολα να μου πει μια μικρή λεπτομέρεια. Οτι ηταν κανονικότατα παντρεμενο και ότι εμενε κανονικότατα οχι με τη μανα του, αλλά με τη γυναίκα του. Δεν το έμαθα καν απο τον ίδιο, το εμαθα απο εκεινη που του πηρε το κινητό την ωρα που κοιμόταν και μου έστειλε μήνυμα απο τον δικο του λογαριασμό. Ντρέπομαι που το λεω, η γυναίκα είναι όντως καρκινοπαθης, αλλά η συζήτηση ηταν μια σκετη αρρώστια, ηξερε με απόλυτη σχεδόν ακρίβεια απο πότε ημασταν μαζί, με ειχε επι 2,5 ωρες στο μεσαντζερ να με ρωτάει λεπτομέρειες, κι εγω σε κατάσταση σοκ να απανταω στα παντα. Όπως φαίνεται ο μοναδικός που ειχε πλήρη άγνοια στην ολη ιστορία ήμουν εγω.
Το τεως αγόρι μου, όταν αποκαλυφθηκαν ολα, αρχισε να μου στελνει σεντονια και να με παίρνει τηλεφωνα. Και το μονο που ειχε να μου πει, οταν ρωτουσα γιατί το εκανε αυτό – γιατί με διελυσε ετσι, θα μπορουσε να εχει ενα σωρό περιπετειουλες, ήταν πολύ εμφανισιμος, γιατί, γιατί με εμπλεξε ετσι, ειχα δηλωσει εξαρχης ότι δεν βγαινω με δεσμευμενους, γιατί με αφησε να επενδυσω, γιατί τέτοιο παραμύθι επι 8 μηνες- ήταν ότι δεν το περιμενε να παει τοσο. Ερωτεύτηκε, ετρεμε μη με χασει και προσπαθουσε να μου πει καθε φορα ενα κομμάτι αλήθειας, μέχρι εκει που θα αντεχα.
Ντρέπομαι ξανα που το λεω, βρεθήκαμε και δυο φορες απο κοντα, ήθελα να πιστεψω ότι έστω κάτι σε ολα αυτά ήταν αλήθεια. Την τελευταία φορά, ειχε το θράσος να μου προτείνει, αν κατάλαβα σωστα, να μεινω τωρα που τα ξερω ολα, μέχρι να ξεκαθαρίσει τα θέματα του. Πραγμα που δεν έχει κανει επι 15 χρόνια. Το ξερω οτι δεν θα το κανει. Ντρέπομαι γιατί του ειπα ξεκαθάρισε τα πρώτα και μετά είμαι πρόθυμη να το προσπαθησω, αλλά τρίτο πρόσωπο δεν γίνομαι, δεν εχω τις αντοχες. Μου έβγαλε ακόμα και επιθετικότητα, ότι τι του λεω πως θέλω να το παλεψω, αφου σηκωνομαι και φευγω. Και μια να είναι επιθετικος μια να βουρκωνει. Παρανοια. Ειμαι αδυναμη, το ξερω.
Έκλεισα το προφίλ μου, είμαι κομμάτια, διαλυμένη, ντρέπομαι που εχω ακόμα αισθήματα, ενω αυτος στην καλύτερη είναι ενας δειλος ψευτης, στη χειρότερη ενα ναρκισσιστικο χειριστικο καθαρμα, δεν ειμαι παιδάκι, ξέρω τι θα ακουσω, ντρέπομαι που πιαστηκα τόσο κορόιδο ενω δεν είμαι καμια αρχαρια, ντρέπομαι που εχω πεσει στα τάρταρα για σχέση 8 μηνων σε αυτή την ηλικία, αλλοι το παθαίνουν μετα απο χρόνια.
Ντρέπομαι και ταυτόχρονα εξοργιζομαι, αυτό που με εξοργίζει περισσότερο απο ολα είναι ότι εγω είμαι σε αυτην την κατάσταση και αυτός σίγουρα θα είναι μια χαρα, θα συνεχίσει τη ζωούλα του κανονικά μέχρι την επόμενη. Να σκεφτομαι αν πρέπει να τον ξεσκεπασω μπας και γλυτωσει καμια επόμενη, ή αν θα φανει απλως σα φτηνη εκδίκηση, αν θα πρέπει απλως να προσπαθησω να ξεχασω την ολη ιστορία, δεν ξερω, στο κεφάλι μου ενα χαος. Νιώθω απαισια, απαίσια, απαίσια ενω δεν αξίζει, το ξερω
– από την Διαλυμένη
______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Αγαπητή Διαλυμένη, όσο αυτομαστιγώθηκες, αυτομαστιγώθηκες. Φτάνει. Εμείς εδώ ούτε θα σε δικάσουμε, ούτε θα βγάλουμε πόρισμα. Έγινε κάτι κι αυτό δεν αλλάζει. Από δω και πέρα έχει σημασία να καταλάβεις γιατί έγινε και πώς δεν θα την ξαναπατήσεις.
Οι συμπεριφορές μας απορρέουν από ανάγκες κι επιθυμίες μας, ή από φόβους, δεν είναι ράντομ, όσο χρονών κι αν είμαστε.
Εσύ είσαι 47 χρονών και χωρισμένη. Η ανάγκη κι επιθυμία για σύντροφο είναι λογικές κι αναμενόμενες.
Εκείνος είναι όσο είναι τέλος πάντων, παντρεμένος με παιδί και σύζυγο καρκινοπαθή. Έχει επίσης πρόβλημα με το ποτό. Οι φόβοι του κι οι ανάγκες τους είναι επίσης ευκόλως εξαγόμενα κι αναμενόμενα συμπεράσματα.
Κούμπωσε ο φόβος του με την επιθυμία σου και βγήκε αυτό που βγήκε. Προφανέστατα επειδή ο φόβος του τον οδηγούσε, το άγχος να ξεφύγει από μια δύσκολη κατάσταση, αντί να κάτσει να την αντιμετωπίσει ως ενήλικας, σου είπε ένα σωρό ψευτιές με δόλο. Κι έτσι δημιούργησε ένα επιφανειακό πλέγμα έρωτα και πάθους, αυτά που μας περιγράφεις. Όμως ο έρωτας και το πάθος έρχονται όχι από φόβο, αλλά από επιθυμία. ΕΣΥ ερωτεύτηκες. Εκείνος ξέφευγε από την πραγματικότητα….
Τίμησε τον έρωτά σου, που ήταν άδολος από την πλευρά σου, και συγχώρεσε τον εαυτό σου που ξεγελάστηκε. Συμβαίνει πάρα πολύ συχνά το σενάριο αυτό, εκνευριστικά πολύ συχνά, παντρεμένος να μην αποκαλύπτει στο τρίτο πρόσωπο ότι είναι παντρεμένος.
Δεν έχει απολύτως κανένα νόημα “να τον εκδικηθείς”. Έτσι κι αλλιώς, το άτομο από το οποίο θα είχε τις συνέπειες τα γνωρίζει. Ούτε θα σταματήσει επειδή θα συνετιστεί. Θα το ξανακάνει, αν βρει την ευκαιρία. Το ότι είναι “της απόδρασης” φαίνεται κι από το πρόβλημά του με το ποτό. Οι άνθρωποι αλλάζουν μόνο όταν βρεθούν απέναντι σε πραγματικά σοβαρές συνέπειες, ή αν το πάρουν οι ίδιοι απόφαση για τον εαυτό τους, από εσωτερική επιθυμία.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

Πολύ όμορφη απάντηση.. Respect.
Σε συμπονω φιλη!! Σου έχει βγει μια μίξη θυμού και απογοητευσης,λες στον εαυτό σου,μα πως την πάτησα έτσι εγώ?? Δεν είμαι ηλιθια,δεν είμαι μικρή,δεν…δεν… Και θα σου πω το εξής: έκανες άψογη διάγνωση! Οι άνθρωποι με ναρκισσιστικη διαταραχή προσωπικότητας, έχουν ένα μεγάλο ” προτερημα”: την μίμηση! Μιμήθηκε τον εαυτό σου κ τα χαρακτηριστικά σου,την προσωπικότητα κ το χαρακτηρα σου. Έτσι πίστεψες ότι βρήκες τον τέλειο,τον ιδανικό,το άλλο σου μισό! Τότε ήταν που πιαστηκες στη φάκα που σου χε στήσει.πια ήσουν κάπως σαν υπνωτισμενη απ αυτόν,εξαρτημένη…τον ένιωθες απαραίτητο. Αυτό που έγινε δες το με πολύ καλό ματι: άθελά της η γυναίκα… Διαβάστε περισσότερα »
Με καλυψε η απαντηση, στελνω μεγαλη αγκαλια. Ειμαι στην ιδια ηλικια, με τις ιδιες συνθηκες ζωης, διαζυγιο παιδια κλπ, ταυτιστηκα. Φτανει το μαστιγιο…
Δεν φταις σε τίποτα. Γύρισε σελίδα και συνέχισε την ζωή σου. Δεν πρέπει να τα βάζεις μαζί σου . Μια φίλη μου, πολύ μεγαλύτερη σου , πέρασε ένα δίμηνο κόλασης με έναν ψυχοπαθή γερομαλάκα. Κι αυτή έψαχνε για συντροφικότητα κι έπεσε στην τρύπα της απαξίωσης . Συμβαίνουν αυτά. Τα σημάδια από τις πληγές είναι η απόδειξη ότι ζήσαμε .
Θα ήθελα ένα update της δυαλημένης να δω πως εξελίχθηκε η ζωή σου.