Η οικογενειακή κατάσταση, αλλά κι η απόσταση, έπαιξαν τον ρόλο τους
______________
Η ιστορία της Πονεμένης όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Δεν ξερω γιατι σας γραφω. Ειμαι 33 χρονων και σημερα κλεινει ενας χρονος απο την τελευταια φορα που ειδα τον πρωην αρραβωνιαστικο μου. Οχι, δεν εξαφανιστηκε γενικα. Εξαφανιστηκε απο εμενα και τη ζωη μας. Αλλα ας τα παρω απο την αρχη.
Γνωριστηκαμε σε μια εκδηλωση ιατρικου ενδιαφεροντος, μιας και ειμαστε του χωρου και οι 2. Για εκεινον, οπως ελεγε, ηταν ερωτας με την πρωτη ματια. Με πλησιασε, μου επιασε κουβεντα, μου ζητησε να βγουμε, μου ξαναζητησε γιατι την πρωτη φορα ειχα τις επιφυλαξεις μου. Δεν τον γνωριζα. Ημουν και 25 χρονων, εκεινος 27. Βγηκαμε, ξαναβγηκαμε, ξαναματαβγηκαμε, φιληθηκαμε, καναμε ερωτα, ξαναβγηκαμε. Με μαγεψε. Με γοητευσε. Ηταν λες και αυτον ηθελα απο παντα. Το κομματι που ενιωθα πως ελειπε απο τη ζωη μου.
Μεναμε στις δυο ακρες της Ελλαδας (με κοινη καταγωγη την πολη που μενω εγω), βρισκομασταν ομως καθε μηνα για οσο ειχε αδεια ο καθενας. Κυριως πηγαινα εγω, γιατι ειχα περισσοτερη αδεια. Δεν θα ωραιοποιησω την κατασταση. Τα 3 χρονια ηταν απιστευτα. Μετα τεθηκε το διλημμα τι κανουμε. Του ζητησα να γνωρισει την οικογενεια μου και επισημα. Αρνηθηκε. Εκανε πισω. Ζητησε χρονο. Ενα μηνα κρατησε η απουσια του, μεχρι να γυρισει πισω γονατιστος. Δεν το ξαναζητησα.
Τα επομενα 2 χρονια μεχρι την καραντινα ηταν οπως η ζωη της Περσεφονης. Ο μισος καιρος υπεροχος, ο υπολοιπος με τσακωμους.
Ανακαλυψα πως καπνιζε χορτο. Για αυτο ειχε κενα μνημης, χανονταν μερικες μερες για ωρες, ηταν αλλου. Δεν το ειχα καταλαβει μεχρι τοτε. Δεν ειναι του τυπου μου αυτα, δεν τα γνωριζα, άρα δεν τα αναγνωριζα κιολας. Ώσπου ηρθε η καραντινα και ηρθε με μεταθεση στην πολη μας. Συγκατοικησαμε. Το πρωτο τεστ περασε με επιτυχια, η συγκατοικηση ηταν πολυ καλη και για τους δυο μας.
Μου εκανε προταση γαμου, αρραβωνιαστηκαμε οι δυο μας με την υποσχεση να κανω υπομονη, του ειχε προταθει μετεκπαιδευση στο Λονδινο για σχεδον εναν χρονο. Ενα μηνα πριν φυγει, αποτελεσματα εξετασεων της μητερας του. Επιθετικος καρκινος. Μαξ η 5ετια. Αλλος ανθρωπος. Επινε. Καπνιζε ο,τι καπνιζεται. Δεν μπορουσε να το δεχτει. Προσπαθησα να τον βοηθησω, να τον ταρακουνησω. Με χαιρετησε με την ιδια υποσχεση, να φοραω τη βερα και να κανω υπομονη ουτε εναν χρονο. Και απλα χαθηκε.
Δεν απαντησε ποτε σε τηλεφωνο μου η σε μηνυμα. Για εναν χρονο. Εμαθα πως επεστρεψε αρχες Δεκεμβρη. Δεν τον εχω δει. Του επεστρεψα τη βερα με κουριερ. Καμια αντιδραση.
Η πικρια μεσα μου βαθυτατη. Να ξεφτυλλιστω και να τον πετυχω στο σπιτι του; Να βρεθω τυχαια μπροστα του; Δεν το χωραει ο νους μου πως απλα χαθηκε ετσι. Οταν μου εκανε προταση, βουρκωσε. Κλαιγαμε και οι 2 απο συγκινηση. Πως αλλαξε αυτο απο μια εΞεταση της μητερας του; Η απλα εκανε πισω απο τον γαμο με αυτη την αφορμη; Νιωθω πως θα πεθανω, δεν ξερω τι περιμενω αφου δεν θα επικοινωνησει μαζι μου..
–από την Πικραμενη
______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Για τους γιατρούς και τους των παραϊατρικών επαγγελμάτων ο θάνατος είναι μια στατιστική που εύχονται να μην κάτσει στη βάρδια τους. Εκτός όταν είναι δικός τους άνθρωπος, όπου γνωρίζοντας εκ των έσω την ταλαιπωρία της φθοράς φέρουν πρόσθετο βάρος στην πλάτη.
Η είδηση ότι ένα πολύ κοντινό μας άτομο πρόκειται να πεθάνει είναι γενικά συνειδητοποίηση θνητότητας. Θεωρητικά όλοι ξέρουμε ότι δεν είμαστε για την αιωνιότητα, αλλά δεν το καλοχωνεύουμε κιόλας. Τον εαυτό του θρηνούσε λοιπόν με το χόρτο και τις καταχρήσεις.
Η δέσμευση του αρραβώνα πιέζει ακόμη περισσότερο, κάνει τον ορίζοντα να στενεύει κι άλλο, εκεί που έδειχνε ατέρμονος. Βάλε και το ελκυστικό κι εκμαυλιστικό Λονδίνο, δεν θέλει πολύ για να το μετανιώσει κάποιος. Όμως έχω μια υποψία, ότι ίσως η μετεκπαίδευση δεν ήταν μετεκπαίδευση αλλά “καθάρισμα” από τις ουσίες… Εξ ου το χάσιμο.
Δεν τον ήξερες καλά: δεν τον ήξερες ξενέρωτο, δεν τον ήξερες φτιαγμένο. Τώρα κατάλαβες ότι δεν μπόρεσε να σου πει ότι μετάνιωσε ή τι συνέβη: πιθανότατα έμπλεξε χειρότερα από το σκέτο χόρτο. Κι αν τελικά ξέμπλεξε η οδηγία είναι να αποβάλλουν όσα τους συνέδεαν με την εποχή του εθισμού…
Κρίμα, αλλα έτσι είναι η πραγματικότητα. Χωρίς αυτόν. ΕΣΥ τώρα πρέπει να μαζέψεις τα κομμάτια σου. Ζήτα βοήθεια αν τη χρειάζεσαι, μην διστάσεις, υπάρχει. Η Μις Χάβισαμ είναι μόνο μία.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν ξέρεις από τι γλύτωσες… Ακολουθεί σεντόνι. Το πρόβλημα αυτών των ανθρώπων δεν είναι μόνο ο εθισμός. Είναι με μία λέξη ανεπρόκοποι. Δεν θα δημιουργήσουν ποτέ τίποτα. Στην αρχή σου λένε κάνω μια στο τόσο (πόσο είναι το τόσο?) ή σου λένε για τον τάδε που κάνει ακόμα πιο πολύ απ αυτούς. Δουλεύουν όπως όπως, χασισάκι, τηλεόραση και βιντεοπαιχνίδια. Όπου είναι η ευθύνη θα πάνε από την άλλη μεριά. Δεν αντιλαμβάνονται τι χάος προκαλούν στους γύρω τους γιατί όταν βυθίζονται αποκόβονται. Όντως η μνήμη τους αλλά και η αντίληψή τους για το τι έγινε είναι τελείως διαφορετική. Έζησα μόνο μερικούς… Διαβάστε περισσότερα »
Oυαουυ σχολιαρα❤️
Καταλαβαίνω την οπτική και την ιστορία σου, αλλά νομίζω γενικεύουμε και στιγματίζουμε ακόμα και την ελαφριά χρήση χασίς.
Για χρόνια έκανα χρήση και σπούδαζα ταυτόχρονα, με επιτυχία. Και αγόρι είχα, και ήμουν εξαιρετικά δοτική, καθώς και εκείνος, επίσης χρήστης. Η χρήση αυτή ήταν ένας τρόπος να παραμένω εστιασμένη στις σπουδές και στους φίλους μου. Προφανώς, κάποια στιγμή κουράστηκα από τη χρήση και σταμάτησα. Ωστόσο το point μου είναι πως δεν ήμουν ανεπρόκοπη, αντιθέτως μάλιστα, και πως υπάρχουν πολλοί χρήστες (και ταχτικοί και περιστασιακοί) που είναι και προκομμένοι και επιτυχημένοι και δοτικοί στις σχέσεις τους.
Καθένας έχει τη δική του οπτική, εγώ μπορώ να έχω τη δική μου κι εσύ τη δική σου. Αυτή την εμπειρία είχα, αυτήν παραθέτω. Δεν καταδικάζω τελείως την κάνναβη γιατί δεν έχει αναλυθεί ακόμα. Έχει περί τις 500 χημικές ενώσεις, κάποιες θα είναι και καλές και αυτό θα ανακαλυφθεί. Μέχρι τότε όμως αυτά τα επιχειρήματα ότι κάνει και καλό σαν αυτά που λέμε κάποιοι όταν τρώμε το καλοκαίρι παγωτό, ότι δηλαδή έχει γάλα μέσα άρα όλο και κάποιες βιταμίνες υπάρχουν – η ποσότητα της ζάχαρης που καταναλώνεται μαζί είναι όμως τεράστια. Θα διάβασες ότι έγραψα ότι μάλλον δεν έκανε μόνο… Διαβάστε περισσότερα »
Ομολογουμένως, είναι από τις πιό ”να μη σου τύχει” περιπτώσεις χωρισμού, η απόλυτη εξαφάνιση χωρίς την παραμικρή εξήγηση. Κοίτα..μετάνοιωσε, είναι ηλίου φαεινότερον,μετάνοιωσε και δεν έχει το θάρρος ούτε τις αντοχές ,να σε αντιμετωπίσει. Φοβάται,ντρέπεται,δεν ξέρει, ούτε τι να πει, ούτε πως να το πει. Οπότε δραπετεύει,εξαφανίζεται,χάνεται, Δεν είναι και ό,τι πιό έντιμο σε συμπεριφορά,αλλά αυτός είναι,τόσο μπορεί. Αρκετοί θιασώτες του χόρτου πάντως, έχουν αυτό το ιδιοσυγκρασιακό στοιχείο, του ,δεν διαχειρίζομαι αλλά δραπετεύω στα δύσκολα. Θαρρώ πως το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να μην τον ψάξεις ,να μην ζητήσεις εξηγήσεις, να θεωρήσεις το όλο θέμα τελειωμένη υπόθεση και να… Διαβάστε περισσότερα »
“Για τους γιατρούς και τους των παραϊατρικών επαγγελμάτων ο θάνατος είναι μια στατιστική που εύχονται να μην κάτσει στη βάρδια τους” Αυτό το ισοπεδωτικο και οριακά προσβλητικό συμπέρασμα από πού προέκυψε; Ως ιατρός που κάνει παρέα με ιατρούς , νοσηλευτές και έχει μιλήσει με εκατοντάδες επαγγελματίες υγείας, ο θάνατος ενός ανθρώπου , για κάποιους από εμάς ούτε στατιστική είναι, ούτε ευχόμαστε να μην κάτσει στη βάρδια μας. Είναι κάτι ιδιαίτερα, επώδυνο και τραυματικό, ορισμένες φορές αβάσταχτο. Το ο,τι αναγκαζόμαστε να το διαχειριστούμε με κάποια αποστασιοποίηση γιατι έχουμε να φροντίσουμε και άλλους ασθενείς εκείνη τη στιγμή δε σημαίνει ότι είμαστε αναίσθητοι.… Διαβάστε περισσότερα »
Δυστυχέστατα το έχω ακούσει με τα ίδια μου τα αυτιά από παρέα γιατρών (σε φιλική παρέα,όχι ενώ είχαννα φροντίσουν κι άλλες ασθενείς), αυτολεξεί:
-Θα πάμε Αράχωβα ΣΚ;
-Εξαρτάται, αν πεθάνει ο ασθενής μου. (σ.σ. καρκινοπαθής)
-Μπορεί να πεθάνει στη βάρδια του Σ!
-Ας ελπίσουμε.
Δεκτόν ότι είναι μηχανισμός συναισθηματικής επιβίωσης.
Το χειρότερο είναι ότι η εξαφάνιση του σε γεμίζει ερωτηματικά και αμφιβολίες που δε σε αφήνουν να το ξεπεράσεις και να προχωρήσεις. Και αυτό είναι το βάναυσο της υπόθεσης. Ποτέ μη σκεφτείς ότι μπορεί να έφταιξες εσύ. Να σκέφτεσαι ότι γλίτωσες από μια ζωή με έναν άνθρωπο που δε μπορεί να αντιμετωπίσει δυσκολίες, που φέρθηκε ανώριμα χωρίς ίχνος ενσυναίσθησης και το κυριότερο είχε εθισμό. Και πίστεψε με η ζωή στο Λονδίνο μόνο να χειροτερέψει μπορεί τέτοιες καταστάσεις γιατί εκεί έχουν τα χάπια όπως έχουμε εμείς τα σφηνάκια στη διασκέδαση. Μην αναρωτιέσαι τι έγινε, προχωρα. Στην τελική μετά από όλα αυτά,… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είναι ξεφτίλα να πας να τον βρεις και να του τα χωσεις. Αν πας εκεί κ τον ξεφτιλισεις , θα έχεις τα εξής θετικά :
1) θα βγάλεις το απωθημένο σου και δεν θα σε τρώνε οι τύψεις μετά από χρόνια ότι δεν έμαθες την αλήθεια ή ότι δεν προσπάθησες καν να την μάθεις.
2) μπορεί να μάθεις ΟΝΤΩΣ την αλήθεια, ακόμα κι αν προσθέσει σάλτσες για να την ωραιοποίησει. Άρα και πάλι, κερδίζεις μια απάντηση στο “γιατί” που σε απασχολεί.
Κιμ θα σου πω ακριβώς πως θα λακήσει ο χασικλής. Αν και όπως πολύ σωστά είπες, κι αυτό είναι μια πληροφορία. 1) θα την κατηγορήσει ότι είναι υπερβολική, ότι πως κάνει έτσι, ότι δραματοποιεί την κατάσταση, ότι δεν τό θελε, ότι δεν μπορούσε να προβλέψει ότι η μάνα του θα άρρωστήσει τόσο πολύ, ότι αυτή ήταν μια πολύ ιδιαίτερη κατάσταση στη ζωή του όπου δεν μπορούσε να σκεφτεί τις δικές της ανάγκες. 2) αν αυτή είναι γενικά καλά, έχει τη δουλειά της, τους γονείς της εν ζωή, θα την κατηγορήσει και γι αυτό, θα της πει ότι δεν καταλαβαίνει, ότι… Διαβάστε περισσότερα »
Το προβλημα μας εδω δεν ειναι το χόρτο αλλα οτι κατεφευγε σε αυτο λογω του αστατου χαρακτηρα του. Ενας 30αρης θα περίμενες να διαχειριστεί την ασθένεια της μητέρας του πιο ωριμα και να μην εξαφανίζεται σαν την αλεπου… Καταλαβαίνω το σοκ αλλα εν τελει χαρη σου εκανε!
Μιλάμε για 35άρη άντρα. Εξίσου πιθανή θα ήταν κι η ακριβώς αντίθετη αντίδραση : Όταν νιώθεις με απειλή απώλειας πόσο μικρή είναι η ζωή κι ότι δεν είναι για να την σπαταλάς, μπορεί και να πεις στην σχέση σου “Πάμε να προχωρήσουμε όσο πιο γρήγορα μπορούμε. Να το ζήσουμε χωρίς το παραμικρό χάσιμο χρόνου.” Πέφτεις σε ελεύθερη πτώση απο γκρεμό. Όλα έληξαν. Δεν έχεις ιδέα γιατί, τι συνέβη. Όχι πληροφοριακά. Κατα βαθος το υπαρξιακο αιτημα ειναι να βρεθεις σε περιβάλλον ανθρώπινης δικαίωσης. Κάποιος που δεν αντέχει να έρθει να πει μια συγγνωμη, δεν βλεπει τον λογο να κρατησει με τον… Διαβάστε περισσότερα »