Η Ρένα απαντά: Γιατί μένουμε, ενώ βλέπουμε όλα τα λάθη;

Η απάντηση δεν είναι εύκολη, όπως ούτε η λύση, όμως η εξήγηση φέρνει την ψυχική κάθαρση.

______________

Η ιστορία της Πονεμένης όπως τη ξεχώρισα σήμερα.

Καλησπέρα & Καλή Χρονιά !!!
Θέλω να ρωτήσω γιατί ενώ πολλές βλέπουμε σε μια σχέση όλα τα λάθη του άλλου όλα τα αρνητικά ,ότι όλα ειναι λάθος κ επιμένουμε να μένουμε κ να τρώμε τα μουτρα μας;
Κ πως ξεκολλάμε απο εναν άνθρωπο τοξικό κ χειριστικο;

– από την Πονεμένη

______________

Ας οργανώσουμε την συζήτηση.

Καλή χρονιά και με όλα τα καλά!

Πολύ καλή η παρατήρησή σου, στην ουσία τους πράγματος.

Γιατί ενώ βλέπω τον τοίχο μπροστά μου πάω καταπάνω του με μεγάλη φόρα;

Στο ερώτημα αυτό η χώρα μας προσπάθησε να δώσει απάντηση πριν από μερικά χρόνια, κι όπως βλέπεις από τύχη ουσιαστικά δεν γίναμε χαλκομανία. Σε ανθρώπινο επίπεδο, πιο εξατομικευμένα, απάντηση έχουν προσπαθήσει να δώσουν όλοι οι μεγάλοι δραματουργοί, από τους δικούς μας αρχαίους τραγικούς και τον Σαίξπηρ, ως την Σάρα Κέιν. Γιατί ο Οιδίποδας διατάζει να βρεθεί πάση θυσία ο υπαίτιος του λοιμού της Θήβας, ο δολοφόνος του βασιλιά Λάϊου, αφού είναι ο ίδιος; ‘Ελα ντε! Επειδή δεν το ξέρει. Το ξέρει δηλαδή, σε ένα πρώτο επίπεδο, ασυνείδητο, ο ίδιος τον σκότωσε σε έναν καυγά, αλλά δεν γνώριζε λόγω συγκυρίας ότι ήταν ο πατέρας του κι ότι έτσι παντρεύτηκε τη μάνα του! (μεγάλη ιστορία, αν δεν έχεις διαβάσει/παρακολουθήσει τον Οιδίποδα Τύραννο να το κάνεις οπωσδήποτε, highly recommended, αλλάζει όλη την κοσμοθεωρία του ανθρώπου).

Έτσι και στις ερωτικές σχέσεις. Ξέρουμε ότι έχουμε όλα τα αρνητικά εναντίον μας, βλέπουμε ότι η καταστροφή μας θα έρθει, αλλά εκεί εμείς, επιμένουμε στον δρόμο που χαράξαμε.

Επειδή έχουμε Εγώ, επειδή έχουμε εγωϊσμό. Επειδή είναι επιλογή μας ο άλλος άνθρωπος.

Το Εγώ μας μας υπαγορεύει ότι με την δύναμη της παρέμβασής μας, με τον έλεγχο που θα ασκήσουμε στην ζωή, θα κατορθώσουμε να αλλάξουμε τις καταστάσεις, να τις φέρουμε εκεί που θέλουμε εμείς. Ότι επειδή είμαστε μοναδικοί, γι’αυτό θα μας ερωτευτεί ο άλλος άνθρωπος και θα αλλάξει τα πάντα για μας. Για χάρη μας. Αυτό δίνει δραματικότητα στη ζωή μας, κι η δραματικότητα που απορρέει από έναν ηθικό μαζοχισμό μας κάνει να νιώθουμε ζωντανοί. Μόνο οι ζωντανοί πονάνε. Οι πεθαμένοι δεν μπορούν.

Όμως όσο ο Οιδίποδας μπορεί να αλλάξει την γενιά του, να μην είναι γιός του Λάϊου, άρα να μην έχει σκοτώσει τον πατέρα του και παντρευτεί τη μάνα του, επιφέροντας τον θυμό των θεών και την καταστροφή στην πόλη του, τόσο κι εμείς δεν μπορούμε να αλλάξουμε έναν άλλον άνθρωπο. Κάποια πράγματα είναι έξω από τον έλεγχό μας. Και αποδεικνύεται στην πράξη, σε βάθος χρόνου. Αυτό είναι τεράστιο πλήγμα για το Εγώ μας. ‘Ετσι το Εγώ μας προσπαθεί να επιβιώσει, δίνοντας δικαιολογίες. Μα, έχει ανασφάλειες ο άλλος. Μα με αγαπάει, αλλά φοβάται να το δείξει. Μα, κάνει κακές παρέες και τον επηρέασαν. Μα, τον βάζει η οικογένειά του να φέρεται έτσι. Μα έχει προβλήματα με τη δουλειά, την υγεία, τον σκύλο του και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις…

Η ουσία είναι μία: δεν αλλάζει. Είναι αυτό που είναι. Es ist was es ist, λένε οι Γερμανοί που είναι πρακτικός λαός.

Στο έργο του Σοφοκλή, ο Οιδίποδας ανακαλύπτει τελικά τον υπαίτιο: τον εαυτό του. Συναισθάνεται την ευθύνη του, αυτή για την οποία δεν φταίει εντελώς. Πώς να ήξερε, αφού τον είχαν παρατήσει μωρό να τον μεγαλώσουν άλλοι σαν παιδί άλλων; Και τότε κάνει μια πράξη τόσο μεγαλειώδη όσο και φρικιαστική. Βγάζει τα μάτια του με τα χέρια του. Για να μην βλέπει τις ντροπές του. Κι αυτοεξορίζεται για πάντα.

Με λίγα λόγια, παίρνει την ευθύνη. Κι ας μην φταίει εντελώς. 

Το βρίσκω συγκλονιστικά διδακτικό για όλες τις ανθρώπινες σχέσεις. Πάρε την ευθύνη. Μην βγάλεις τα μάτια σου, δύο σου ‘δωσαν οι γονείς σου άλλωστε, δεν τα ‘χεις απόθεμα, αλλά σήκω φύγε. Με όποιο τρόπο μπορείς, με όποια βοήθεια βρεις. Πάρε την ευθύνη του εαυτού σου. Δεν θα το κάνει κανένας άλλος για σένα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News