Η Ρένα απαντά: Γιατί μειώνουμε τον άλλο συγκρίνοντας με την δική μας δυστυχία;

Τα λες πολύ καλά…

______________

Η ιστορία της Just Saying όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Δεν είναι ακριβώς ερώτηση, απλά “αναρώτηση”.
Γιατί η πρώτη αντίδραση των ανθρώπων όταν τους λες τι έπαθες, αφού σε έχουν ρωτήσει, είναι κάτι του τύπου: Αυτό δεν είναι τίποτα! εγώ να δεις τι έπαθα! Και αν δεν είναι αυτό θα είναι: Τότε τι να πει ο/η τάδε που έπαθε κάτι χειρότερο. Και μάλιστα συχνά να λένε ότι το κάνουν για να νιώσεις καλύτερα.

Γιατί έχουμε την ανάγκη να μειώσουμε αυτό που περνάει ο άλλος, ενώ ταυτόχρονα θέλουμε να μιλήσουμε για αυτό που περνάμε εμείς; Γιατί έχουμε γίνει τόσο εγωκεντρικοί και θεωρούμε μόνο τα δικά μας τόσο σημαντικότερα από όλων των άλλων; Είμαστε τόσο κλεισμένοι στο μικρόκοσμό μας; Έχει μειωθεί η ενσυναίσθηση; Η ικανότητα μας να μπαίνουμε για λίγο στη θέση του άλλου και να νιώσουμε το πώς νιώθει; Γιατί δεν μπορούμε να δώσουμε λίγο χρόνο να ακούσουμε απλά τους άλλους;

Ακόμα και αν μας φαίνεται ήσσονος σημασίας, μπορεί για αυτούς να είναι σημαντικό να τους αφήσουμε να μας το πουν. Αν θεωρούμε ότι πρέπει να τους εξηγήσουμε ότι δεν είναι τόσο σημαντικό, ίσως πρέπει να το εξηγήσουμε βασιζόμενη στο θέμα το οποίο τους απασχολεί, και όχι δημιουργώντας συγκρίσεις με δικά μας προβλήματα ή με αλλονών. Η σύγκριση δεν βοηθάει κανέναν. Ο πόνος και το άγχος δεν είναι θέμα ανταγωνιστικό. Κάθε χήρα τον καημό της κλαίει, δε λένε;

Ή απλά ας μην πούμε τίποτα. Ίσως το μόνο που θέλει ο απέναντι μας είναι απλά να πει αυτό που τον απασχολεί. Ίσως το μόνο που χρειάζεται να είναι λίγος χρόνος και λίγος χώρος. Και όταν έρθει η σειρά μας πιθανόν να έχουμε κάποια ευήκοα ώτα να πούμε τον πόνο μας….

–από την Just saying

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Επειδή η εποχή μας είναι πάρα πολύ ανταγωνιστική. Ελλείψει γενικευμένων πολεμικών συρράξεων τα τελευταία 70 και κάτι χρόνια, στην Ελλάδα (αλλά και εκτός, στη Δύση) τα προβλήματα έχουν γίνει όλο και πιο περίκλειστα σε έναν προσωπικό μικρόκοσμο.

Η μεγάλης κλίμακας δυστυχία και ο μεγάλου ρίσκου συλλογικός κίνδυνος ενώνει τους ανθρώπους. Αρκεί βέβαια να γίνεται αντιληπτός ως τέτοιος. Η πανδημία, ας πούμε, επειδή ακριβώς την αμφισβήτησαν ως γενικευμένο κίνδυνο, δεν το κατόρθωσε.

Στις κοινωνίες μας, κι ιδιαίτερα στα πιο καλομαθημένα στρώματα, υπάρχει μια μίρλα από την αδυναμία επίτευξης αυτού που το αμερικανικό Σύνταγμα (της Ανεξαρτησίας) κατοχυρώνει ως “επιδίωξη της ευτυχίας” (the pursuit of happiness). Ωστόσο τι κατοχυρώνει την ευτυχία; Πώς ορίζεται; Πού πάει η βαλίτσα άμα γίνεις ευτυχισμένος;

Πέραν των κοινωνικών στερεοτύπων (δουλειά, σχέση, χρήμα, ασφάλεια, ταξίδια, ευ ζην) υπάρχει μια υπερπροβολή στόχων αυτοβελτίωσης. Σχεδόν έχουμε ΧΡΕΟΣ να γίνουμε ευτυχισμένοι. Τα χρόνια που αρκούσε να επιβιώσουμε και να αναπαραχθούμε για να εκπληρώσουμε “τον ανθρώπινο σκοπό” έχουν περάσει. Το όραμα της αυτοπραγμάτωσης, όπως φαίνεται κι από την πυραμίδα των αναγκών του Μάσλοου, πατάει στην εκπληρωμένη συνθήκη των άλλων αναγκών. Επομένως είναι μια κυρίαρχα εγωκεντρική ανάγκη. Θέλουμε να στρέψουμε το ενδιαφέρον στον εαυτό μας. Άλλωστε αυτό διδάσκει η ποπ κουλτούρα: “αν δεν αγαπήσεις τον εαυτό σου, δεν θα αγαπηθείς”, “πρώτα σώσε τον εαυτό σου και μετά τους άλλους”, “πες όχι, οι δικές σου ανάγκες προέχουν”, κ.ο.κ.

Στο πλαίσιο αυτό, η σύγκριση αυτοπραγμάτωσης είναι πρωταθλητισμός. Και τον πρωταθλητή υποτίθεται τον παρηγορεί η σκέψη ότι ούτε ο ανταγωνισμός δεν τα πήγε τέλεια.

Το αποτέλεσμα βέβαια είναι αυτό που λες. Αποξένωση, έλλειψη ενσυναίσθησης, απουσία ακροατών.

Η αλήθεια είναι ότι δεν μαθαίνουμε να ακούμε. Τις δικές μας προβολές κάνουμε και τα δικά μας θέλουμε να πούμε. Χρειάζεται συνολική εκπαίδευση για να γίνουμε καλύτεροι ακροατές. Μας λείπει.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News