Γιατί άραγε; Mήπως επειδή είναι ένα χιλιοειπωμένο κλισέ;
____________
Η ιστορία της Little Doggo όπως την ξεχώρισα σήμερα.
“Γιατί δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένη μόνη μου;”
Αγαπητή Ρένα,
Ειμαι σε μια φάση της ζωής μου που δοξα τω Θεώ, σε μέσες άκρες έχω καταφέρει κάποια απο τα πράγματα που ήθελα και είχα βάλει στόχο. Ολοκλήρωσα τις σπουδές μου, εργάζομαι στο επάγγελμα, όπου η ιδια επελεξα και βιωνω την επιτυχία μεσα απο αυτο. Έχω την υγεια μου και την αγάπη των δικών μου ανθρώπων, των στενών μου φίλων και είμαι ευγνώμων για αυτό.
Από τότε όμως, που, επειτα απο μακροχρόνια σχεση, η σύντροφος μου κατ’επιλογην της απομακρυνθηκε απο τη ζωή μου, ζω τη μερα της μαρμοτας. Και εχει περασει ενα αξιοσημειωτο πλεον διάστημα. Νιώθω συνεχώς πως κατι λειπει, φυσικά η παρουσία της και οι εμπειρίες μας.
Ακούγοντας συμβουλές φίλων, αλλα και απευθυνομενη σε ψυχολόγο, “γέμισα” θεωρητικά τη μερα μου με καινούργια ενδιαφέροντα και ασχολήθηκα ακόμα περαιτέρω με την αυτοβελτιωση και μορφωση μου. Ειλικρινά, δεν με γέμισε τίποτα από όλα αυτά. Το συγκεκριμένο κενό δεν μπορεί να το αναπληρώσει τίποτα. Να τονίσω ότι αγαπούσα πάρα πολύ τη συγκεκριμένη κοπελα, βασικά σαν δικο μου άνθρωπο, με κάθε ειλικρίνεια.
Συνήθως λενε πως πρέπει πρωτα απο ολα να νιώθουμε καλα με τους εαυτούς μας. Γιατί δεν μπορώ να νιώσω όμως χαρα μονη μου, ακομη και αν κάνω τοσα πραγματα με και για τον εαυτο μου; Ξέρω καλα οτι υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι νιώθουν πολύ καλά εκτός σχέσης γενικότερα. Θα ήθελα πάρα πολύ να ξεκινάω και να ολοκληρώνω τη μερα μου, χωρίς να νιώθω οτι κατι είναι λαθος, κατι λειπει, κάτι δεν είναι όπως πρεπει. Γιατί να μην μπορώ να είμαι ευτυχισμένη μονη μου;
Θα χαρώ παρα πολυ αν δημοσιευτεί και λάβω απάντηση!
– από την Little doggo
____________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Πάντοτε εκπλήσσομαι που τα αποφθέγματα της ποπ κουλτούρας γίνονται τόσο ανάρπαστα και πιστευτά, παρόλο που πρακτικά αφήνουν τόσους ανθρώπους ανικανοποίητους.
Εδώ μάλιστα έρχεται και με έγκριση ψυχολόγου. Μάλιστα. Προφανώς κάτι έπρεπε να πει και να συμβουλέψει. Και τι άλλο να πεις σε έναν άνθρωπο που ζητά αυτό που δεν μπορεί να ελέγξει, την συντροφικότητα; Του λες να είναι καλά με τον εαυτό του. Σωστά. Πρακτικά, όμως, πώς να είσαι ξεδίψαστος όταν σου λείπει το νερό; Όσο κι αν σου εξηγώ ότι δεν μπορείς να πιεις νερό, επειδή είσαι στην έρημο, έχει διακοπή η ΕΥΔΑΠ, έχεις αντίθετα πολύ φαί, και δες τι όμορφα που παίζουν οι ταινίες στην οθόνη σου, η ανάγκη σου για νερό παραμένει. ΔΙΨΑΣ.
Αυτό που παραλείπουν να σου πουν τα γύρω ερεθίσματα, δηλαδή, είναι ότι μπορείς να είσαι μια χαρά με τον εαυτό σου και ΠΑΛΙ να νιώθεις μοναξιά κι ανάγκη συντροφικότητας. Γιατί αυτό μας λες ότι σου λείπει. Κι αυτό, αυτό δεν είναι κακό. Είναι το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου!
Σύμφωνα με τον Aμερικανό ψυχολόγο Abraham Maslow (1943, A Theory of Human Motivation), οι ανθρώπινες ανάγκες αξιολογούνται σε μια πυραμίδα, η οποία τις τοποθετεί ιεραρχικά. Από την βάση των βιολογικών αναγκών (τροφή, νερό, ύπνος, θέρμανση) προς τις ανώτερες κοινωνικές/συναισθηματικές/πνευματικές (ανάγκη αυτοεκτίμησης, ανάγκη αυτοπραγμάτωσης). Από την στιγμή που ικανοποιούνται οι βασικές ανάγκες επιβίωσης, ο άνθρωπος κινείται σταδιακά προς την ικανοποίηση των υπολοίπων.
Η ανάγκη του ανήκειν, της οικειότητας, της στοργής, της συντροφικότητας είναι στο μέσον της πυραμίδας. Είναι δηλαδή μια εξαιρετικά έντονη ανάγκη για τους ανθρώπους, πριν ακόμη σκεφτούν να νιώσουν εκτίμηση για προσωπικά τους επιτεύγματα.
Με λίγα λόγια, και έχω πλήρη συναίσθηση ότι σου λέω κάτι ριζοσπαστικό, όσοι σου λένε “να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου πρώτα” σου λένε ότι είναι δυνατόν να χτίσεις το δώμα, πριν ρίξεις τον τρίτο όροφο. Σαν να πας από τα θεμέλια και το ισόγειο κατευθείαν στην ταράτσα. Όμως ασανσέρ τέτοιου τύπου δεν προβλέπεται από την ανθρώπινη φύση. Το’πε κι ο Αριστοτέλης, ο μόνος άνθρωπος ή θηρίον, ή θεός. Βέβαια εκείνος το είπε κοινωνικά. Αλλά και πάλι η μοναξιά είναι αγιάτρευτη πληγή. Η μοναξιά που βιώνεται από την απουσία του ερωτικού αντικειμένου είναι και έντονη και πικρή, σαν πένθος.
Προσωπικά εξέλαβα το παράπονό σου ως αυτό που είναι. Μια κραυγή ενός ανθρώπου που τα έκανε όλα σωστά, αλλά δεν του ήρθαν όπως τα υπολόγιζε.
Δεν θέλω να σου πω κλισαδούρες, όπως σου είπαν ήδη, γιατί δεν έχω και τίποτα να κερδίσω από το να σε ξεπετάξω με αυτές. Έχεις καταλάβει στην πράξη ότι δεν λειτουργούν όλα αυτά, καλά είναι, αλλά την ανάγκη ως ανάγκη δεν την απαντούν…
Και τι θες να πεις, Ρένα, ότι πρέπει να είμαστε όλοι ντε και σώνει ζευγαρωμένοι, αλλιώς ευτυχία γιόκ; Όχι ακριβώς.
Η ευτυχία δεν είναι ένα συνολικό θεατρικό έργο με πράξεις, σκηνές και χαρακτήρες, που περιλαμβάνει χορογραφημένα βήματα και εντυπωσιακά σκηνικά.
Μπορεί να είναι το φως του ήλιου στα βλέφαρά σου μια μέρα που ξύπνησες από το χειρουργείο. Δεν ήταν, δεν είναι ποτέ, εντελώς βέβαιο ότι θα ξυπνούσες, βλέπεις. Μπορεί να είναι η βροχή μετά από μήνες ξηρασίας, όταν πριν ήθελες να χτυπήσεις τον τοίχο και δεν ήξερες γιατί. Μπορεί να είναι το χάδι ενός σκύλου στην ποδιά σου, όταν τον καλέσεις. Το χαμόγελο ενός ανθρώπου που βοήθησες στον δρόμο ή στη γειτονιά. Η γεύση του φαγητού που έψησες με τα χεράκια σου. Τα ζεστό μπάνιο μετά από μια κουραστική μέρα, όπου λιώνουν γλυκά όλες οι σκέψεις στο απόλυτο τίποτα. Η μελωδία ενός σουίνγκ κουαρτέτου που γεμίζει τον χώρο απαλά, ψιθυριστά, λέγοντάς σου “ζεις και σήμερα, κι αύριο είναι μια νέα μέρα”. Κι αυτό δεν είναι αυτονόητο.
Η μοναξιά, ιδιαίτερα η ερωτική μοναξιά, που μπορεί ακόμη και μέσα σε σχέση να βιώνεται, και τότε είναι ψυχική ερήμωση, είναι η κοινή μοίρα μας. Γεννιόμαστε μόνοι, πεθαίνουμε μόνοι, και ακόμα και την ώρα του σεξ είμαστε μόνοι ενάντια στη σάρκα μας. Και μερικές, λίγες στιγμές, όσοι το αξιωθήκαμε, μπορέσαμε να πιάσουμε σαν άμμο που γλιστρά μέσα από τα δάχτυλα, την αίσθηση του να “ανήκουμε” σε έναν άνθρωπο και να “ανήκει” κι εκείν@ σε μας. Είναι δώρο αυτό, και μας χαρίστηκε κάποτε. Κι ίσως, ίσως, αν είμαστε τυχεροί, το ξαναβρούμε στο δρόμο μας.
ΥΓ. Πιστεύω θα σου φανεί ενδιαφέρουσα κι εποικοδομητική ΑΥΤΗ η προσωπική μαρτυρία και τα σχόλια των αναγνωστών κάτω απ’ αυτήν.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

Άντε ας το ξαναπώ…Άλλη μια υπέροχη απάντηση… Χαίρομαι ειλικρινά με την ενσυναίσθηση της Ρένας. Επιτέλους, μια φυσιολογική οπτική απέναντι σε ένα τόσο συχνό προβληματισμό. Πόση ηρεμία μου προσέφερε αυτή η απάντηση δεν φαντάζεσαι. Επέλεξα πρόσφατα να τερματίσω μια μακροχρόνια σχέση με συγκατοίκηση και προοπτική γάμου, καθώς ένιωθα μόνη παρά το ότι ήμουν μαζί του. Ένιωθα ότι λαμβάνω άπειρη αγάπη, αλλά δεν εξελίσσομαι κοντά του. Ένιωσα ότι οι ανάγκες μου άλλαξαν και δεν μου τις καλύπτει πλέον εκείνος. Όσο κι αν τον αγαπώ. Και χώρισα με βαριά καρδιά. Και νιώθω μόνη και πονάω. Κι ενώ εμπιστεύομαι τη λογική μου που με… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι ηθική ικανοποίηση να μου λες ότι σου προσέφερα λίγη ηρεμία. Σε ευχαριστώ.
Πολυ τρυφερη και ειλικρινης η απαντηση σου Ρενα, την ενιωσα μεσα μου οπως πιστευω και η γραφουσα.
🙂 <3
Aυτο ειναι μια απαντηση που ΚΑΝΕΙΣ δεν μου εχει δωσει. Χωρισα κ ειμαι μονη μου 2 χρονια περιπου,κανω κ ψυχοθεραπεια καθως και πολλα πραγματα για να γεμισω το χρονο μου! Κ πραγματικα καποιες φορες νιωθω ΤΟΣΟ μονη που τρελαινομαι κ αν τολμησω να το εξωτερικευσω θα μου πουν “βρες τα με τον εαυτο σου και βαλε ενα κρασι και δες μια ωραια ταιναι κ μαγειρεψε ενα ωραιο φαγητο κ ολα θα ερθουν” ΝΑΙ ΠΩΣ? πραγματικα εχω απογοητευτει κ πλεον απλα εχω συνηθισει! Τουλαχιστον ας μη μου λενε αυτο το πραγμα, ας μου λενε ναι ειναι λογικο να νιωθεις ετσι! Επισης… Διαβάστε περισσότερα »
Είδες; Έχει καταντήσει σύγχρονο ταμπού, να μην μπορούμε να πούμε “θέλω κάποιον αγκαλιά και ένα πιτόγυρο, πολλά ζητάω;” !!
Γελάω, αλλά κλαίω από μέσα μου. Πολύ με στενοχωρεί που τόσος κόσμος νιώθει τόση ερήμωση, τόση απόγνωση. Και για κάτι τόσο θεωρητικά απλό και δωρεάν.
Δεν θα μπορούσα να ταυτιστώ περισσότερο..
Μετά από δύο χρόνια χωρισμού με τη κοπέλα μου οι στιγμές ευτυχίας είναι πολύ λιγότερες απτις στιγμές μοναξιάς και ναι είναι οι στιγμές στα μικρά κ ομορφα καθημερινά πράγματα..
Και ειλικρινά Ρένα δε θα μπορούσα να διαβάσω κάτι πιο σωστό και όμορφο..
το κενό και την ανάγκη να ερωτευτείς ,να δώσεις και ναγαπησεις πως το καλύπτεις;;
γιατί μας είναι τόσο δύσκολο να βρούμε να μοιραστουμε τη ζωή μας;;
Γιατί να περνάνε μόνοι μας;;
Όσο καλά και να τα έχουμε με τον εαυτό μας..
Αλλη μια υπεροχη απαντηση Ρενα και σε ευχαριστω κι εγω με τη σειρα μου. Επιτελους ας αποδεχτουμε οτι ειναι φυσιολογικο να αποζηταμε τη συντροφικοτητα, τον ερωτα, μια αγκαλθα και ειναι φυσιολογικο να νοιωθουμε μοναξια καποιες στιγμες οταν δεν τα εχουμε!
Ενδιαφέρουσα και χρήσιμη η οπτική σου Ρένα!
Και θα προσθέσω ότι για κάποιο λόγο έχουμε μάθει να εστιάζουμε σε όσα ΔΕΝ έχουμε με αποτέλεσμα να απογοητευόμαστε συνέχεια…
Ναι, αυτό πάλι πού το πας;
Είναι η “κατάρα” των 70 ετών ειρήνης κι ευημερίας, θέλουμε τα πάντα.
“Μπορεί να είναι το φως του ήλιου στα βλέφαρά σου μια μέρα που ξύπνησες από το χειρουργείο. Δεν ήταν, δεν είναι ποτέ, εντελώς βέβαιο ότι θα ξυπνούσες, βλέπεις. Μπορεί να είναι η βροχή μετά από μήνες ξηρασίας, όταν πριν ήθελες να χτυπήσεις τον τοίχο και δεν ήξερες γιατί. Μπορεί να είναι το χάδι ενός σκύλου στην ποδιά σου, όταν τον καλέσεις. Το χαμόγελο ενός ανθρώπου που βοήθησες στον δρόμο ή στη γειτονιά.” Από τα πιο όμορφα πράγματα που έχω διαβάσει. Ρένα, δε σε ξέρω, δεν ξέρω ΤΙΠΟΤΑ για σένα, αλλά από αυτό και μόνο, νιώθω κοντά σου, όσο με λίγους… Διαβάστε περισσότερα »
Σε ευχαριστώ πολύ! Θα με μάθετε μέσα από τις απαντήσεις. Πιστεύω μιλώντας για τους άλλους ανθρώπους αποκαλύπτουμε πολύ εύγλωττα ποιοί είμαστε, καθώς και μαθαίνουμε εμείς οι ίδιοι πράγματα για τον εαυτό μας.
Κι αυτό, δεν ξέρω, σαν να ελαττώνει και την υπαρξιακή αγωνία μας. Αυτό λέω “νοιάζομαι”. Ελπίζω βγάζει κάποιο νόημα, είναι δύσκολο να τοποθετηθεί σε λέξεις αυτό το άγγιγμα του χεριού μέσα από τα pixels. 🙂