Η Ρένα απαντά: Είναι θηλυπρέπεια ή διαφορετικός προσανατολισμός;

Ωραίο ερώτημα, ωραίο στόρυ.

______________

Η ιστορία της Ponemeno Toxotaki όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Ας ξεκινήσω με τη δήλωση. Είμαι ερωτευμένη. Δουλεύουμε μαζί σε χώρο εστίασης, είμαστε στην ίδια σχολή και έχουμε κοινές παρέες. Βλεπόμαστε μέρα παρά μέρα πρωινά, απογεύματα και νύχτες 2-3 χρόνια τώρα. Είναι ένα αγόρι θηλυπρεπές, ευαίσθητο και εξαιρετικά εσωστρεφές.. Τη μια μέρα μου δείχνει το ενδιαφέρον του με δικό του τρόπο… τρεις μέρες μετά θα μένω να αναρωτιέμαι αν αντιλαμβάνεται την παρουσία μου στο χώρο. Με κοιτάει και μου μιλάει ασταμάτητα, αλλά ποτέ δεν επιδιώκει να μείνουμε μόνοι. Μου φέρνει μικροπράγματα που ξέρει πως αγαπώ, αλλά ένα μήνυμα δε θα στείλει.

Εγώ είμαι χρόνια ερωτευμένη μαζί του, αλλά δεν ξέρω/δεν αντιλαμβάνομαι αν τελικά είναι θηλυπρέπεια ή διαφορετικός σεξουαλικός προσανατολισμός. Το ερώτημα είναι εκδηλώνομαι και τον φέρνω σε δύσκολη θέση μέσω ενος αναγκαστικού coming out ή παίρνω τα mixed signals σαν όχι; Περνάει ένα ευχάριστο 8ωρο και είμαι παρέα για το αμφιθέατρο ή ντρέπεται να με προσεγγίσει; Νιώθει κάποια έλξη απροσδιόριστη ή όλα τα φαντάζομαι;

Να αποστασιοποιηθώ είναι αδύνατο λόγω των κοινών μας φίλων και της σχολής και δε θέλω να φανταστώ πως είναι η ζωή χωρίς εκείνον.

Σας στέλνω φιλιά και σας ευχαριστώ για το χρόνο σας!

 – από την Ponemenotoxotaki

______________

Ας οργανώσουμε την συζήτηση.

Λοιπόν αν κάτι έχω παρατηρήσει είναι ότι, όσο υπάρχει κοινό για τους άντρες ματσίλα-μασχαλίλα-βαρβατίλα, τόσο υπάρχει κοινό και για αυτά τα ντροπαλά αγόρια με τις μεγάλες βλεφαρίδες, που θέλεις να τους βάλεις την τούφα το μαλλί με τα δάχτυλα πίσω απ’τ’αυτί ενώ σου αναλύουν τα άπαντα των Pearl Jam. Εννοώ, έχουν μια ανυπόφορη γοητεία, πώς να το κάνουμε. Βγάζουν έναν προστατευτισμό, μια εγκεφαλικότητα στο γυναικείο φύλο. Άμα είσαι και λίγο ευαίσθητη, πάει, την πάτησες εύκολα.

Το θέμα είναι ότι έχουμε τόσο συνδέσει την αρρενωπότητα με όλα αυτά τα στερεότυπα των ουγκ, που οτιδήποτε διαφορετικό μας φαίνεται ύποπτο. Ακόμα χειρότερα, μας έχουν διδάξει ότι πρέπει να θέλουμε το άλφα μέϊλ το σωστό, το κατακτητικό, το κυριαρχικό, για να διασπείρουμε το γενετικό μας κώδικα όσο μακρύτερα και διαρκέστερα γίνεται. Μην χάσουμε! (Αλήθεια, πώς είναι δυνατόν να λειτουργεί τέτοιος βιολογικός ντετερμινισμός σε άτομα που το λιγότερο που θέλουν είναι να εγκυμονήσουν απροειδοποίητα; )

Αλλού θέλω να εστιάσω όμως.

Γιατί πρέπει οπωσδήποτε να τεθεί το θέμα σε βάση: με θέλει ή δεν με θέλει επειδή είναι gay; Tι γίνεται αν είναι straight, αλλά δεν σε φαντασιώνεται ως ερωτικό αντικείμενο του πόθου του; Τι γίνεται αν είναι gay, αλλά του βγάζεις κι ένα ενδιαφέρον που ξεπερνάει την απλή γνωριμία; Έχει άραγε νόημα να ζυγίζονται σ’ένα καντάρι όλες οι φίνες αποχρώσεις των συναισθημάτων ενός ανθρώπου; Τι γίνεται αν -ω έκπληξη!- είναι αμφιφυλόφιλος; Βραχυκύκλωμα.

Ακόμη πιο μακριά. Τι νόημα έχει να γίνει κάποια μεγάλη δήλωση; Αν τη δεχθεί θετικά, τι θα αλλάξει; Θα πέσετε στα πατώματα του φαγάδικου ξεσκίζοντας ο ένας τα ρούχα του άλλου ενώ μαίνεται η καταιγίδα απ’έξω; (Άποψή μου είναι ότι 2-3 χρόνια τώρα θα είχε ήδη γίνει, αν ήταν) Αν τη δεχθεί αρνητικά/αδιάφορα, τι θα γίνει; Θα πάψετε να μιλάτε; Αφού είναι πασιφανές ότι νοιάζεστε ο ένας τον άλλον, σε κάποιο επίπεδο. Αν πάψει να αποτελεί ερωτικό αντικείμενο, ως προοπτική εννοώ, θα πάψεις να τον θες στην κοντινή σου παρέα; Αυτό το αγόρι σε αγγίζει με τρόπους άλλους, πρωτόγνωρους.

Είναι άραγε ανάγκη να εκδηλώνουμε την ερωτική μας έλξη για κάθε άνθρωπο για τον οποίο το νιώθουμε; Είναι επιταγή της ποπ κουλτούρας μήπως κάτι τέτοιο; “Βγάλτο από μέσα σου”, “καλύτερα να μετανιώσεις για όσα έκανες παρά για όσα δεν έκανες”, “ζήσε το”. Όλ’αυτά που λένε άπειρες ιστοσελίδες, self help βιβλία του σωρού, φιλενάδες με τα ίδια μυαλά.

Στην θέση σου, με τα μυαλά του τώρα βέβαια, θα το κρατούσα ως ένα πολύτιμο μυστικό, ως μια φαντασίωση που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε, ακριβώς επειδή όλη της η ουσία ήταν αυτή η γκρίζα ζώνη ανάμεσα στο θέλω και στο δεν γίνεται.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News