Η Ρένα απαντά: Έχω μια απορία για την απιστία

Πώς συνεχίζεται η σχέση χωρίς να είναι ένας τεράστιος συμβιβασμός;

Η ιστορία της Eleonora όπως την ξεχώρισα σήμερα.

____________

Έχω μια ειλικρινή απορια:
Στις περιπτώσεις που διαβαζω με ανδρικες απιστίες, οκ, ο άντρας δε χωρίζει εύκολα, για πολλούς και διάφορους λόγους, το καταλάβαμε! Στην πορεία όμως, πώς τα πάνε αυτοί οι γάμοι?? Δεν πρέπει να είναι όλες οι σχέσεις…ξεπετες, κάποιες φορές ερωτεύονται…έτσι εύκολα το ξεπερνάνε μετα? Η βολεύει την απατημένη συζυγο να το βλέπει ως ξεπέτα?

Και αυτές οι γυναίκες που τους το συγχωρούν μετα (έχω πρόσφατο παράδειγμα με οικογενειακή φίλη κι έπεσα απ τα σύννεφα), τη βρίσκουν μαζί τους ερωτικά πάλι, και όλα μέλι γάλα?

Δηλαδή, δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι ο γάμος του άλλου με την άλλη συνεχίζεται ανέφελα, και ότι όλα είναι όπως πριν.. διαφωτίστε την (ολίγον) μικρή και αμαθη..! Δε μπορώ να πιστέψω ότι παίζει τόση υποκρισία και συμβιβασμός!

 – από την Eleonora

____________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

“(Ολίγον) μικρή και άμαθη” Eleonora, μην νομίσεις ποτέ ότι γνωρίζεις πώς λειτουργεί ο γάμος, αν δεν παντρευτείς κι εσύ η ίδια. Ο γάμος είναι ένα περίκλειστο περιβόλι, όπου οι κηπουροί του φροντίζουν την σοδειά, κανένας άλλος. Θα επανέλθω όμως σε αυτό σε λίγο.

Πριν από αυτό θα παρατηρήσω κάτι. Εστιάζεις συγκεκριμένα στις αντρικές απιστίες στο γάμο και την γυναικεία “αποδοχή” τους, κι εξανίστασαι. Και είναι κάτι αναμενόμενο σε ένα φεμινιστικό site, δεδομένου ότι η κοινωνική θεώρηση των πραγμάτων δίνει (ακόμη) κάποια εξοργιστικά ελαφρυντικά στην αντρική απιστία (γκρρρ)… Έχεις όμως κάτι πολύ συγκεκριμένο στο μυαλό σου και μας ρωτάς. Και σε αυτό, από έξω, δεν μπορώ να σου δώσω μια 100% επιβεβαιωμένη απάντηση. Θα προσπαθήσω όμως.

Ας ξεκινήσουμε από ορισμένες παραδοχές, όπως προκύπτουν από κοινωνιολογικές μελέτες.

Ο γάμος συμφέρει κυρίως τους άντρες. Οι παντρεμένοι έχουν μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής, καλύτερη υγεία με λιγότερη νοσηρότητα, καθώς επίσης νιώθουν λιγότερη μοναξιά με αποτέλεσμα καλύτερη ψυχική κατάσταση. Επιπλέον αποκτούν κοινωνικό πρεστίζ (δεν είναι τυχαίο ότι ο ετεροκανονικός γάμος είναι πλεονέκτημα για όλους τους πολιτικούς όλων των χωρών), τη δυνατότητα να μεγαλώνουν τα παιδιά τους μαζί τους, και συνήθως (ακόμη) δυσανάλογα μεγάλη συμβολή στις δουλειές του σπιτιού εκ μέρους των συζύγων, καθώς και στην οικογενειακή περιουσία.

Αντίθετα τις γυναίκες, στη σημερινή εποχή που είναι οικονομικά ανεξάρτητες, ο γάμος δεν τις συμφέρει ιδιαίτερα. Ο κακός, δε, γάμος, είναι καταστροφικός γι’αυτές. Οι γυναικοκτονίες των τελευταίων μηνών το επιβεβαιώνουν με τον πιο τραγικό τρόπο. Όμως, η κοινωνική πίεση για “αποκατάσταση” των γυναικών μέσω γάμου και δημιουργίας οικογένειας, ιδιαίτερα η κοινωνική πίεση για μητρότητα μέσα σε νόμιμα διατυπωμένη σχέση, και το μεγάλωμα των παιδιών σε αυτό το πλαίσιο, είναι ασφυκτική ακόμα και σήμερα.

Πού θέλω να καταλήξω.

Και τα δύο φύλα έχουν σοβαρούς λόγους να θέλουν να διατηρήσουν έναν γάμο. Ακόμη κι όταν δεν είναι ο ιδανικός.

Πού κολλάει η απιστία. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν τάσεις να θέλουν περισσότερους από έναν συντρόφους για το πέρας της βιολογικής τους ζωής. Αυτό είναι και περίπου αναμενόμενο, αν αναλογιστούμε ότι το προσδόκιμο ζωής έχει αυξηθεί εκθετικά από την εποχή της Γεωργικής Επανάστασης. Και σκέψου ότι αν στην εποχή της γεωργικής επανάστασης, όταν ιδρύθηκε ο θεσμός του γάμου, το μέσο προσδόκιμο ήταν τα 30 έτη, στην Βιομηχανική Επανάσταση, το 19ο αιώνα, αυτό ανήλθε στα μόλις 40 έτη. Δεν είναι και τόσο πάρα πολύ δύσκολο να ορκιστείς “μέχρι να μας ξεκάνει ο Χάρος” όταν παντρευόσουν στα 20 και στα 40 είχες δει τα ραδίκια ανάποδα λόγω φυματίωσης ή πνευμονοκονίασης από τα ανθρακωρυχεία, ας πούμε.

Σήμερα, που ένας άνθρωπος ζει κατά μέσο όρο 75-80 χρόνια, αλλά και προβάλλει πάνω στο ταίρι του ένα σωρό απαιτήσεις ευτυχίας κι αυτοπραγμάτωσης, ωσάν να είναι @ σύζυγ@ ελβετικός σουγιάς, η πίστα δυσκολεύει πάρα πολύ. Η απιστία λοιπόν έχει γίνει κάτι το πάρα πολύ πεζό, πολύ συνηθισμένο, σχεδόν αναμενόμενο. Γιατί δεν χωρίζουν για να έχουν ερωτικές σχέσεις με άλλους παρτνέρ; Το εξηγήσαμε, είναι πολλά τα πλεονεκτήματα.

Πώς λοιπόν το “καταπίνει” μια γυναίκα, και πώς συνεχίζεται η σχέση;

Πρώτ’απ’όλα, καμμία δεν είναι υποχρεωμένη να καταπιεί την αντρική απιστία. Το διαζύγιο είναι πλέον ευκολότατο και γρηγορότατο. Η συνέχιση λοιπόν εξαρτάται από τους συμβίους, από τους περιβολάρηδες. Για να διατηρηθεί ένας γάμος, μια σχέση, αρκεί να θέλεις να διατηρηθεί. Μην κάνοντας τίποτα για να διακοπεί, διατηρείται, όπως αρκετοί συμβατικοί γάμοι γύρω μας. Ωστόσο η ερώτηση σου είναι πώς βελτιώνεται ο γάμος μετά την απιστία, πώς άρεις το “πεπρωμένο” να έχει αλλάξει τόσο δομικά ώστε να μην μπορεί να συνεχιστεί χωρίς να είναι ένας τεράστιος συμβιβασμός.

Κι η απάντηση είναι απλή. Δεν συνεχίζεται. Άπαξ και πάρεις την απόφαση να συγχωρήσεις την απιστία, ξεκινάς μια νέα διαφορετική σχέση, από μηδενική βάση. Εξετάζετε κατά μόνας κι από κοινού ποιές αιτίες οδήγησαν εκεί: ανάγκη επιβεβαιώσης; κρίση μέσης ηλικίας (η οποία είναι ουσιαστικά υπαρξιακή αγωνία ανάμεικτη με ανάγκη επιβεβαίωσης); συναισθηματικά κενά; διάθεση ανεμελιάς και παλιπαιδισμού; escapism από τις υποχρεώσεις και τη ρουτίνα; έρωτας για άλλο πρόσωπο; Το τελευταίο είναι το πιο δύσκολο να αντιμετωπιστεί, αλλά και το πιο σπάνιο στατιστικά.

Έχει σημασία να μην μπερδεύουμε τον έρωτα που σου παίρνει τα μυαλά, για τον οποίον θα έκανες οτιδήποτε (θα χώριζες κιόλας), με την ερωτική έλξη.

Το “είμαι ερωτευμέν@” δεν είναι το ίδιο με το “ποθώ αυτό το άτομο”. Και συχνότατα τα μπλεξίματα ξεκινούν ακριβώς επειδή δεν διαχωρίζουμε αυτά τα δύο στο μυαλό, αλλά και στη γλώσσα επικοινωνίας.

Πώς να το κάνουμε, το “απιστώ επειδή ερωτεύτηκα” ακούγεται πιο όμορφα στ’αυτί…

Συνοψίζοντας, ο γάμος είναι ένα πολύπλοκο πράγμα, και είναι πολύ κακή ιδέα να παραδειγματίζεσαι ή να αποθαρρύνεσαι αντίστοιχα από τα παραδείγματα του περιβάλλοντός σου. Είσαι ένας μοναδικός άνθρωπος που δομείς μοναδικές σχέσεις με μοναδικούς συντρόφους. Η στατιστική δείχνει μια τάση, όμως τις επιλογές μας τελικά τις κάνουμε εμείς.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News