Η Ρένα απαντά: Δεν με φαντάζομαι με παιδί μαζί του

Να ένα ζήτημα τύπου Γόρδιος δεσμός.

______________

Η ιστορία της Αφροδίτης όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Είμαι 33 ετών και έχει ξυπνήσει για τα καλά το μητρικό μου ένστικτο. Έχω όμως συνειδητοποιήσει ότι με τον άνθρωπο που είμαι μαζί εδώ και 4 χρόνια , δεν θέλω να κάνω μαζί του οικογένεια, ενώ εκείνος θέλει πάρα πολύ και το προσπαθεί.

Δεν το είχα καταλάβει μέχρι που μου ανέφερε ότι θέλει να κάνουμε παιδάκι και να αρχίσουμε να το προσπαθούμε. Έκατσα και σκέφτηκα την κοινή ζωή μας με ένα παιδί. Στο πλάνο αυτό τρελάθηκα. Συνειδητοποίησα ότι δεν μου προσφέρει καμία ασφάλεια, κανένα αίσθημα ευθύνης. Τίποτα. Σκεφτόμουν ότι ακόμα και στα πολύ απλά, όπως το να πάω στον γιατρό κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, δεν τον εμπιστεύομαι να έρθει μαζί μου , θα πρέπει ή να το κάνω μόνη μου ή να “φορτωθώ” σε κάποιον άλλον.

Θα μου πεις περίμενες 4 χρόνια να καταλάβεις κάτι τέτοιο; Σ αυτά τα χρόνια δεν είχαμε απασχολήσει τον εαυτό μας σε κάτι τόσο “σοβαρό” πέρα από καθημερινά προβλήματα. Όταν όμως επεξεργάστηκα τα δεδομένα, είδα ότι σε αυτά τα καθημερινά προβλήματα, πάντα είμαι εγώ μπροστά, πάντα εγώ βρίσκω λύση, πάντα εγώ τα αντιμετωπίζω. Ακόμα κι όταν τράκαρε μόνος του, εγώ πήγα κ τον βρήκα, εγώ πήγα το αμάξι στο συνεργείο, εγώ φρόντισα τις ασφάλειες, εγώ όλα… Δεν είμαι παντοδύναμη να έχω δίπλα μου κάποιον γλάστρα, να το φροντίζω κι από πάνω , καθώς θα φροντίζω να διαμορφωθεί και να αναπτυχθεί σωστά ένας νέος άνθρωπος ..

Δεν ξέρω πως γίνεται να συνεχίζω να είμαι ερωτευμένη μαζί του.. Δεν ξέρω πώς γίνεται να μην θέλω να τον αποχωριστώ από την μία, και πώς γίνεται να τον θεωρώ ανίκανο να κάνουμε οικογένεια από την άλλη… Σκέφτηκα ακόμα και ότι δεν πειράζει, ας μην κάνουμε παιδί για να συνεχίσουμε να είμαστε μαζί … Αλλά το μυαλό μου δεν είναι καθαρό να σκεφτεί τίποτα τελικά νομίζω…

ΑΠΟ ΤΗΝ – Αφροδίτη

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Φίλη, το θέμα σου είναι σοβαρό. Το παιδί αλλάζει ριζικά τη ζωή σου και για πάντα. Είναι επομένως θεμελιώδης η απόφαση με ποιόν κάνεις παιδί.

Όπως το βλέπω, ανοίγονται οι εξής επιλογές

• δεν κάνετε παιδί, με αμοιβαία αίσθηση ότι κάτι στερείστε βέβαια (μιας και το θέλετε, όπως λες)
• κάνετε παιδί και αναλαμβάνεις τα πάντα εσύ, με εξασφαλισμένη κι αξιόπιστη εξωτερική βοήθεια
• χωρίζετε και κάνετε παιδί με άλλα ταίρια καθένας.

Αυτό που σίγουρα δεν είναι επιλογή είναι να κάνετε παιδί ελπίζοντας ότι εκείνος θα αλλάξει. Επειδή δεν υπάρχει καμμία βεβαιότητα ότι θα γίνει κάτι τέτοιο. Θα μπορούσε, θεωρητικά, αλλά χλωμό. Ένα παιδί είναι μεγάλη ευθύνη και χρειάζεται υπεύθυνους ανθρώπους γύρω του που να μπορεί να στηριχθεί.

Εξίσου κακή ιδέα θεωρώ να παίρνεις κρυφά αντισύλληψη, όχι γιατί του πέφτει λόγος στα αναπαραγωγικά σου  δικαιώματα, αλλά επειδή το ψέμα ροκανίζει τη σχέση εμπιστοσύνης που διέπει ένα ζευγάρι.

Με αυτά τα δεδομένα καλείσαι να αποφασίσεις.

Βέβαια, με κίνδυνο να γίνω δυσάρεστη, βεβαιωθείτε πρώτα ότι έχετε ατόφια την αναπαραγωγική ικανότητα. Φαντάζεσαι να χωρίσετε γι’αυτό το θέμα και να μαθαίνατε στο μέλλον ότι δεν υπήρχε καν η δυνατότητα;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News