Θα γραφτούν διάφορα αυτές τις μέρες για την καλλιτεχνική της αξία, για τη δύναμη της ψυχής της να μάχεται τον καρκίνο, για τη μυθιστορηματική ζωή της με μία κόρη βυθισμένη στις εξαρτήσεις και έναν πρώην σύντροφο που κάποτε σχεδόν “δραπέτευσε” από τη σχέση τους και την ίδια του τη ζωή για να γλιτώσει από τα χρέη του.
Όμως, ας γραφτεί και ο τρόπος με τον οποίο η Ολίβια Νιούτον Τζον που πέθανε χθες σε ηλικία 73 ετών, νικημένη από τον καρκίνο, “έγραψε” στις γκέι καρδιές ιστορία και πρότεινε ένα αναπολογητικά θηλυκό στυλ που αγαπήθηκε και αγκαλιάστηκε πριν πάρει τη σκυτάλη η Μαντόνα και πριν τα δερμάτινα και η ελαφριά μουσική ανοίξουν δρόμους και δώσουν ελπίδες σε όλες τις καταπιεσμένες σεξουαλικότητες.
Όλα αυτά σε μια εποχής που μιλούσε μόνο με υπονοούμενα και αμπαλάριζε την ομοφυλοφιλία κάτω από συντηρητικά κοστούμια για τους μεγαλύτερους άντρες, αφόρητη ομοφοβική συμπεριφορά για τους νεαρότερους και ρόλεϊ Αμερικανίδας νοικοκυράς για τις γυναίκες.
Ναι, η Νιούτον-Τζον υπήρξε χολιγουντιανό είδωλο, η Sandy του Grease τρύπωσε στις καρδιές των σημερινών 50άρηδων, έκανε πατινάζ στο υποσυνείδητό μας στο Xanadu και ανέβηκε ως φαινόμενο της ποπ κουλτούρας με το “Physical”, όμως αντί να γίνει ακόμα ένα αστέρι στη γνωστή Λεωφόρο των Άστρων, έγινε ένα γκέι είδωλο. Ένα σύμβολο για τους απανταχού queer ανθρώπους της υπομονής, της αντοχής και του απροκάλυπτου camp.
Μπορεί να φανεί υπερβολικό, αλλά ό,τι ήταν ο απροκάλυπτος αισθησιασμός της Ραφαέλας Καρά για την Ευρώπη, ήταν η αθώα σαγήνη της Τζον, που στο πρόσωπό της συναντιούνταν όλη η κοριτσίστικη αθωότητα και η γυναικεία αποφασιστικότητα, για την Αμερική.
Η επική, πολυσυζητημένη σοπράνο κορώνα της στο Summer Nights -για την οποία τόσα είχαν ειπωθεί για το αν ήταν φτιαχτή στα στούντιο ή πραγματικό προϊόν της φωνής της- ήταν μια στιγμή απελευθέρωσης μιας γενιάς που είχε μάθει να κρύβεται και να ζει τα καλοκαίρια.
[Για τους στίχους του Summer Nights που στο σήμερα θα κόβονταν απ’ όλα τα στούντιο κι απ’ όλες τις κινηματογραφικές -και δικαίως-, ως βαθιά κακοποιητικοί και υποστηρικτικοί της κουλτούρας του βιασμού, ας το συζητήσουμε μιαν άλλη φορά].
Φυσική προέκτασή της μοιάζουν όλες εκείνες οι φιέστες των drag queens, όλο αυτό το υπέροχο μακιγιάζ, τα φουσκωτά μαλλιά, το μέχρι εξαντλήσεως vogguing και οι χορευτικές κινήσεις. Κανείς που χρειάστηκε ποτέ μία γερή σπρωξιά για να αγαπήσει τον εαυτό του δεν ξεχνά το “Twist Of Fate” ή ένα λατρεμένο, αλλά ξεχασμένο τραγούδι της με τον Τραβόλτα (ας είναι καλά το εμπόριο της Μαράια Κάρεϊ με το “All I want For Christmas”), εκείνο το υπέροχο “I Think You Might Like It” του 2012 που είχε τραγουδήσει με τον Τραβόλτα.
Κι αν βλέπετε από χθες στα social media σας ανθρώπους να δακρύζουν γι’ αυτή την ταλαντούχα γυναίκα, είναι γιατί κάποτε μέσα από κάθε της κίνηση, κάθε της νότα και κάθε της εμφάνιση, “υποσχέθηκε” άθελά της ελευθερία.
Ελευθερία που χρειάζονταν περισσότερο απ’ όλους όσοι ήταν queer και είχαν μάθει να κρύβονται, να ψιθυρίζουν όταν τραγουδούσαν φλούφλικα τραγούδια και να ζαχαρώνουν υπέροχες, λαμπερές αναπολογητικές εμφανίσεις όταν όλοι κοιμούνταν.
Κι αυτή η τύπισσα τους έδωσε φωνή. Με την πιο σπουδαία κορώνα που ακούσαμε ποτέ στο σινεμά -μαζί με της Τζούλι Άντριους στο “Victor Victoria”- κι ας ήταν και επεξεργασμένη.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
