Όταν ήμουν μικρούλα έκρυβα τα πόδια μου γιατί ήταν πολύ λεπτά. Θυμάμαι έβαζα φόρμες μέσα απ’ το τζιν για να φαίνομαι λίγο πιο “γεμάτη”. Δεν πήγαινα στη θάλασσα γιατί το σώμα μου δεν έμοιαζε με τα άλλα.
Μεγαλώνοντας, το να φορέσω μια κοντή φούστα ήταν μια μικρή νίκη για μένα, μια απόδειξη ότι έχω ξεπεράσει μια λάθος εικόνα για τον εαυτό μου και μια προσπάθεια να νιώσω όμορφα δείχνοντας ένα κομμάτι του σώματός μου που έκρυβα.
Όταν πια τα κατάφερα, βρέθηκε κάποιος και μου σχολίασε πόσο κοντή είναι η φούστα μου και ότι δίνει λάθος μηνύματα. Για χρόνια μετά απ’ αυτό το περιστατικό, δεν ήθελα να φοράω τίποτα που να προσδίδει θηλυκότητα, ήθελα να περνάω απαρατήρητη, να μην έχω μεγάλη επιφάνεια δέρματος μου εκτεθειμένη και όσο γίνεται να μην προκαλώ βλέμματα και σχόλια. Γιατί δεν ήθελα να τα αντιμετωπίσω και πάλι να με στείλουν χιλιόμετρα “πίσω”.
Εσύ μπορεί να άκουσες ότι δεν πρέπει να φοράς ρίγες γιατί σε παχαίνουν, ότι δεν σου πάνε τα κολλητά, ότι πρέπει να φας κάτι γιατί είσαι σαν “στέκα”, ότι πρέπει να δεις τι θα κάνεις με την ακμή, ότι θα σου πήγαινε μια άλλη μύτη, ότι έχεις όμορφο πρόσωπο και είναι κρίμα να μην φροντίζεις το σώμα σου ή ότι θα ήταν καλύτερα αν φορούσες κάτι λιγότερο αποκαλυπτικό.
Ακούγεται τόσο προφανές, πώς γίνεται να μην είναι μια κοινή αποδοχη;
Κανείς δεν έχει δικαίωμα να σου απευθύνει τον λόγο για να σε νουθετήσει και να σε χωρέσει στα στερεοτυπικά του “καλούπια”.
Και κάτι ακόμη: η εικόνα του σώματος δεν έχει σχέση με το μέγεθός μας. Άνθρωποι σε όλα τα σχήματα και μεγέθη μπορεί να αισθάνονται δυσφορία για το σώμα τους. Γι’ αυτό η γνώμη σου δε μετράει 😉
ΑΠΟ ΤΗΝ – @tiefagasimero
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
