Στην πρόσφατη ταινία «Being the Ricardos» του Άαρον Σόρκιν παρακολουθούμε τη στιγμή που το πιο διάσημο ζευγάρι της τηλεόρασης, η Λουσίλ Μπολ και ο Ντέζι Αρνέζ, παλεύουν ώστε η εγκυμοσύνη της Λουσίλ να ενσωματωθεί στη σειρά τους, κάτι ανεπίτρεπτο το 1953. Λίγα χρόνια πριν, το 1948, η ανακοίνωση της εγκυμοσύνης της πριγκίπισσας τότε Ελισάβετ ενημέρωνε πως «δεν θα κάνει καμία δημόσια εμφάνιση μέχρι το τέλος του Ιουνίου».
Το θέαμα μιας εγκύου ήταν αποτρεπτικό και για πολλούς «άσχημο» για τα δεδομένα της τηλεόρασης και του κινηματογράφου, χώρων όπου τότε επιτρεπόταν μονάχα η αφήγηση μιας «μαγικής ζωής» που πολλές φορές έμοιαζε αληθινή, αλλά φαινόταν αδύνατο να την πετύχεις. Για τους ανθρώπους τότε τα δύο αυτά μέσα ήταν εκτός πραγματικότητας, δεν μπορούσε το «κουτί» ή το «πανί» να μιλήσει για τις ιστορίες τους. Οι έγκυες δεν χωρούσαν στη μαγική ζωή.
Καθώς περνούσαν τα χρόνια, η εικόνα της εγκυμονούσας διάσημης γυναίκας άρχισε να ξεπροβάλλει κυρίως ως η στιγμή που η γυναίκα «σοβαρευόταν» και έπαυε να κάνει «έξαλλη» ζωή.
Καθώς περνούσαν τα χρόνια, η εικόνα της εγκυμονούσας διάσημης γυναίκας άρχισε να ξεπροβάλλει κυρίως ως η στιγμή που η γυναίκα «σοβαρευόταν» και έπαυε να κάνει «έξαλλη» ζωή. Τα συνολάκια γινόντουσαν πιο σεμνά, τα ρούχα τεράστια, για να καλύπτουν το σώμα, το βλέμμα χαμήλωνε, το χαμόγελο γλύκαινε, το σεξ έφευγε. Η γυναίκα γινόταν μητέρα, ήταν καλή και ήρεμη. Τα ρούχα της ήταν από υποφερτά μέχρι φρικτά. Ακόμα και αν ήταν η Τζέιν Μπίρκιν.
Το 1991 η Άνι Λίμποβιτς φωτογράφισε τη Ντεμί Μουρ γυμνή, μόνο με τα διαμάντια της, έγκυο στο δεύτερο παιδί της, για το εξώφυλλο του «Vanity Fair». Στην Αμερική χαρακτηρίστηκε «πρόστυχο» και το τεύχος αποστελλόταν με σκούρο χαρτί. Η εικόνα της Ντεμί Μουρ, γεμάτη αισθησιασμό και λάμψη, άνοιξε έναν δρόμο. Το γυναικείο σώμα σε κατάσταση εγκυμοσύνης, που ποτέ πριν δεν είχε βγει σε δημόσια θέα, προκαλούσε δέος, έδειχνε μια γυναίκα στην πιο δυνατή στιγμή της. Το σώμα δεν κρυβόταν πια, ήταν αισθησιακό, μια έγκυος μπορούσε να είναι σέξι. Το 1993, στην ταινία «Pret – A – Porter», ένα από τα πολλαπλά δράματα της ταινίας εκτυλισσόταν γύρω από ένα μοντέλο που έφτασε στις τελικές πρόβες των επιδείξεων έγκυος, κάνοντας τους σχεδιαστές έξαλλους, για να εμφανιστεί στο τέλος γυμνή, μαζί με άλλα μοντέλα, στην επίδειξη της σχεδιάστριας Ανούκ Εμέ. Η επέλαση των γυμνών, «λαμπερών» και διάσημων γυναικών στα εξώφυλλα μόλις είχε ξεκινήσει. Ο κατάλογος θα μεγάλωνε και θα έφτανε στο peak την πρώτη δεκαετία του 2000, όταν η δίψα της υπερ-γυναίκας, του γυμνού, της σάρκας χτύπησε τιλτ.
H Μπρίτνεϊ Σπίαρς, η Μόνικα Μπελούτσι, η Σίντι Κρόφορντ, φωτογραφήθηκαν επίσης γυμνές, η Μπρουκ Σιλντς το 2003 με ένα βρεγμένο ύφασμα πάνω στο σώμα της για να μιλήσει για την επιλόχεια κατάθλιψη, η Cardi B ‒ είναι μακρύς ο κατάλογος με τις γυναίκες που αποφάσισαν να φωτογραφηθούν γιατί ήθελαν να υποστηρίξουν το δικαίωμά τους σε κάτι αυτονόητο: να είναι ωραίες, να κάνουν σεξ. Ήθελαν να δηλώσουν πως ακόμα έχουν δύναμη.
To επόμενο βήμα ήταν η απεικόνιση της εγκύου σε ειδικές περιστάσεις. To 2010 η Nάταλι Πόρτμαν, σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, φόρεσε μια υπέροχη μοβ τουαλέτα και παρέλαβε το Όσκαρ της για την ερμηνεία της στην ταινία «Black Swan». H M.I.A. το 2008, εννιά μηνών έγκυος, φόρεσε ένα απίστευτο ρούχο του Henry Holland για να τραγουδήσει ζωντανά στα Grammys.
Το 2008 η Beyonce ανακοίνωσε τη δεύτερη εγκυμοσύνη της και φωτογραφήθηκε ημίγυμνη, με πέπλα και αναφορές στον Botticelli και αναγεννησιακούς πίνακες, από τον φακό του ανερχόμενου Αφρικανού καλλιτέχνη Awol Erizku, γεννημένου στο Μπρονξ. Η φωτογράφισή της έβγαινε σαν ανακοίνωση και σίγουρα δεν ήταν απάντηση. Η Beyonce δεν προσπαθούσε να αποδείξει απολύτως τίποτα όσον αφορά τη δύναμη της θηλυκότητάς της. Έφτιαχνε το καινούργιο κομμάτι της ιστορίας της, όπου πρωταγωνιστούσε το σώμα της, εκείνο που θα έφερνε δυο παιδιά στον κόσμο. Ήταν αρχέγονο, οργανικό και από μόνο του άξιο γιορτής.
Μέχρι και λίγες μέρες πριν οι διάσημες έγκυες γυναίκες είχαν τρεις επιλογές για τις δημόσιες εμφανίσεις τους: το γυμνό σώμα, την επίσημη, γκράντε εμφάνιση και, χάρη στη Beyonce, τον μύθο. Δεν υπήρχε τίποτε άλλο.
Την τελευταία μέρα του Ιανουαρίου η Ριάνα ανέλαβε να διηγηθεί τη δική της ιστορία μητρότητας ανακοινώντάς την, επαναφέροντάς την ταυτόχρονα σε κάτι που φαίνεται απλό, στον δρόμο μιας πόλης. Η φωτογράφιση, που θυμίζει καθόλα το περιεχόμενο που υπάρχει παντού στο ίντερνετ και λέγεται street photography, δηλαδή τη δήθεν τυχαία απεικόνιση ενός ανθρώπου ενώ περπατά στην πόλη, έχει γίνει από έναν μετρ του είδους, τον Miles Diggs, που ειδικεύεται σε τέτοιες παπαρατσικές φωτογραφίες. Ενώ είναι σκηνοθετημένη, όλα φαίνονται εξαιρετικά απλά: μια καθημερινή μέρα στο Χάρλεμ που έχει μόλις χιονίσει, η Ριάνα φορά το τζιν της και ένα μεγάλο πουπουλένιο μπουφάν που το έχει ανοίξει έτσι ώστε να φαίνεται η κοιλιά της. Πάνω στην κοιλιά της βλέπουμε τα vintage Chanel κοσμήματά της και για πολλούς η αναφορά είναι προφανής. Μοιάζει με το πρώτο εξώφυλλο που έκανε η Aν Γουίντουρ στη «Vogue»: το μοντέλο φωτογραφίζεται με ένα τζιν Guess, σακάκι Lacroix και κοσμήματα Chanel, συνιστώντας πρόκληση για όλα τα στημένα, «στεγνά» εξώφυλλα της «Vogue» μέχρι τότε. Πίσω στα δικά μας, η Ριάνα φωτογραφίζεται μαζί με τον σύντροφό της, δηλαδή το story αυτήν τη φορά αφορά τη συντροφικότητα, και μάλιστα με έναν πολύ κουλ τρόπο, όπως μόνο εκείνη θα μπορούσε να το κάνει. Δεν πρόκειται για ενδυνάμωση, σεξουαλικότητα ή «εξημέρωση». H φωτογράφισή της είναι πάνω απ’ όλα καθαρόαιμη μόδα.
Ίσως για πρώτη φορά οι γυναίκες που θα κοιτάξουν αυτήν τη φωτογραφία μιας διάσημης εγκύου δεν θα ταυτιστούν με την όψη του γυμνού της σώματος, δεν θα συγκρίνουν το δικό τους με το δικό της. Δεν θα βρεθούν σε ένα μαγικό μέρος, όπως με τη Beyonce. Θα θελήσουν απλώς να έχουν τα ρούχα της.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
