H Ρένα απαντά: Θα νιώσω κι εγώ ταχυπαλμία που δε θα προέρχεται από το άγχος ή τη βουλιμία;

Γι’ αρχή πετάμε το rudeness off our lives. Δεν μας χρειάζεται.

______________

H ιστορία της Μίνα όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Καλησπέρα Ρένα, good evening! Ονομάζομαι Μίνα (από το Ασημίνα), είμαι 22 (σχεδόν), και… I believe πως δεν υπάρχει καμία απολύτως ελπίδα για κάτι (something serious). Ενώ με τις σπουδές μου, την εργασία μου, τα ενδιαφέροντα μου, την οικογένεια μου, τις φιλίες μου κλπ. βρίσκομαι σε ένα ικανοποιητικό έως πολύ καλό βαθμό σχέσης, κάτι τέτοιο, δεν ισχύει με την καμία με τα του ερωτικού, ρομαντικού, προσωπικού ή όπως θέλεις περιεχομένου.

Εμφανισιακά, είμαι native “Ελληνοαμερικανάκι” from Kentucky (από Φλόριντα είμαι, αλλά δε κάνει ρίμα). 1,70 κάτι και 100 plus κιλά, generally I’m an obese girl (όχι ότι ενδιαφέρει και κανέναν). Έτσι με θυμάμαι από…fifteen years old. Με ενδιαφέρει μόνο για λόγους υγείας και τίποτε άλλο. Αλλά…ναι. Γενικώς, ενώ λαμβάνω κατά καιρούς θετικά σχόλια και feedback…για τις επιδόσεις μου, τη κρίση μου, τις αποφάσεις μου, το “έχεις ωραίο πρόσωπο/μάτια” (hahaha), και λοιπά, εε εντάξει δε νομίζω να θελήσει κανείς κάτι άλλο.

Είναι αρκετές οι φορές πάντως που ενώ έχω δηλώσει ότι δε με ενδιαφέρει το “έρως”, από την άλλη έχω ερωτευθεί μέχρι και σε άκυρες περιπτώσεις. For example, έναν συνομήλικο γείτονα που μου χαμογέλασε στην είσοδο της πολυκατοικίας, έναν νεαρό στο λεωφορείο που κάτι με ρώτησε (και επίσης μου χαμογέλασε, before covid-19 enter our lifes), τον ψυχτικό, τον ταχυδιανομέα φαγητού, τον ταξιτζή, τον barista, τον καθηγητή, τον συμφοιτητή, τον πελάτη, τον οποιοδήποτε, αρκεί να έχει wonderful χαμόγελο. Βέβαια είναι και στιγμές που ακόμη και με αυτό νιώθω κάπως, σε φάση “Oh my gosh, μου χαμογέλασε, τι πρέπει να κάνω τώρα, fml(fuck my life)”. Ή το άλλο “Oh baby come on…I wanna rest in peace, after that damn thing”. Ανασφάλειες version 56789 vs Me, myself and I, 1-0.

Δε το συζητώ για κοζάρισμα (if I’m saying that, right), φιλί, αγκαλιά, sexting, πάθος, etc. and…σεξάκι. Δε παίζει. Ούτε στα όνειρα μου δεν έχω οραματιστεί να φιλάω κάποιον. Είχα ορίσει ως ταμπέλες, the words as “asexual” και “aromantic” ως θεματική ευρετηρίαση του εαυτού μου. Αλλά κάτι τέτοιο δε παίζει με την καμία. Γιατί (τρομάρα μου), μου αρέσουν και τα heartbreaking songs ‘n movies. Απλώς my mate, θα νιώσω κι εγώ, someday, ταχυπαλμία που δε θα προέρχεται από το άγχος ή τη βουλιμία, αποκλειστικά; Από έρωτα ας πούμε…(very good joke).

Η οικογένεια μου, είναι ολίγον τι, rude (με την καλή έννοια, I guess). Εγώ plenty of ανασφάλειες (surely yes). Και με τους ανθρώπους, έχω χάσει την εμπιστοσύνη μου. Έχουν υπάρξει κάποια γεγονότα στο παρελθόν και παρόν (unfortunately) που με έφεραν σε αυτή τη θέση. Έχω γίνει skeptical person. Αυτά…Είμαι a little bit harum-scarum, Ρένα. Give me your useful advice, please! Και guys, keep smiling! Σας ομορφαίνει

 – από την Μίνα

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Sista, I loved your letter. Για να βάλουμε τη συζήτηση σε μια σειρά, πρέπει να διευκρινίσουμε ότι κάνεις έναν αυθαίρετο (όχι τόσο αυθαίρετο, δεδομένης της οικογένειας, περισσότερα γι’αυτό σε λίγο) συσχετισμό.

Ότι δεν θα θελήσει κάποιος κάτι άλλο, επειδή είσαι an obese girl. Από πού προκύπτει αυτό;

And I might make an educated guess ότι από 15 χρονών, που ξυπνάει το ερωτικό στον άνθρωπο για τα καλά, στο επισημαίνουν “για το καλό σου”, οπότε η σύνδεση παγιώθηκε.

Σου έχω νέα.

Yπάρχει κοινό για τα obese girls.

Βασικά, υπάρχει κοινό για όλα τα girls, απλά θέλει κάποιο ψάξιμο και ένα κάποιο ξεσκαρτάρισμα, επειδή not everyone is fit for anyone anyways. Ό,τι ισχύει για όλους μας δηλαδή.

Η ταμπελοποίηση asexual και aromantic που επίσης έδωσες στον εαυτό σου, ως παρηγοριά (κατανοητό) σε κρατάει πίσω, επειδή δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Δεν υπάρχει λόγος παραίτησης, σίγουρα μια γυναίκα που την θαυμάζουν για τις επιδόσεις της, την κρίση της, τις αποφάσεις της, και το πρόσωπό της έχει άφθονες επιλογές, trust me. Άσε που όλα αυτά σημαίνουν ότι είσαι ένα αξιόλογο άτομο. Θα είναι τυχερός όποιος σταθεί πλάι σου, δεν θα σου κάνει χάρη.

Συν ότι είσαι “σχεδόν 22”. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άσχημος άνθρωπος στα 22, really. No, really. Η νεότητα τριζοβολάει στο δέρμα σου και στα μαλλιά σου, είναι ένα ακαταμάχητο φωτοστέφανο.

Προτείνω να προλάβεις τον ψυχολογικό κατήφορο τώρα που είναι νωρίς και να συζητήσεις το θέμα σου με ψυχολόγο. Για την rude οικογένειά σου, που προβάλλει δικές της ανασφάλειες πάνω σου, πρέπει να προβάρεις από τώρα -και πολύ άργησε- τα εικονικά ακουστικά απομείωσης εξωτερικού θορύβου. Μπαινάκης-βγαινάκης, δηλαδή. Πώς το λέτε εσείς εδώ, γιατί ξέχασα πώς το λέμε εμείς εκεί.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News