Γιατί μας εκπλήσσει η περίπτωση της Μπρουκ Σιλντς;

Η κυκλοφορία του ντοκιμαντέρ Pretty Baby: Brooke Shields της Λάνα Γουίλσον για την γνωστή ηθοποιό Μπρουκ Σιλντς και τη ζωή της μέσα στην βιομηχανία του κινηματογράφου, την σχέση με την αλκοολική μάνα της, τον πρόσφατα καταγγελόμενο βιασμό της έφερε υποτίθεται τα πάνω κάτω και το σχολιάζουν όψιμα όλοι. Όμως -πραγματικά- γιατί εκπλησσόμαστε τόσο; Όσοι είμαστε μεγαλύτεροι από τη γενιά Z, κι έχουμε μεγαλώσει με τη Σιλντς στο background της ποπ κουλτούρας, βαθιά μέσα μας ξέραμε ότι αυτή η αξιοπρεπής, πανέμορφη, δυνατή γυναίκα ήταν ανέκαθεν ένα θύμα. Θύμα εκμετάλλευσης από την βιομηχανία, τους μεγάλους, την ίδια της την μάνα. Ένα ποπ είδωλο που το ξεσκίσαμε και νιώθαμε ΟΚ με αυτό επειδή η ίδια δεν είχε ποτέ μιλήσει. Κι όταν πια άρχισε να ανοίγει το στόμα της, επειδή απέκτησε η ίδια παιδιά που είναι πια στην εφηβεία και πρέπει να τους δώσει κάποιες κατευθηντήριες γραμμές, η βαθιά ως τότε θαμμένη πίκρα της βγήκε και την έπνιξε. Κι οι αποκαλύψεις ξεκίνησαν. Όμως και πάλι -δεν τα είχαμε λίγο πολύ υποθέσει; Δεν φαινόταν; Δεν μας είχαν υποψιάσει αρκετά δείγματα όλα αυτά τα χρόνια; Γιατί κωφεύαμε;

Όσοι είμαστε μεγαλύτεροι από τη γενιά Z, κι έχουμε μεγαλώσει με τη Σιλντς στο background της ποπ κουλτούρας, βαθιά μέσα μας ξέραμε ότι αυτή η αξιοπρεπής, πανέμορφη, δυνατή γυναίκα ήταν ανέκαθεν ένα θύμα.

«Θέλεις να μάθεις τι μπαίνει ανάμεσα σε μένα και το Calvin (τζιν) μου; Τίποτα» έλεγε στην καμπάνια του Κάλβιν Κλάιν το 1980 η Μπρουκ Σιλντς. Τότε ήταν 15 ετών. Σήμερα στα 56 της βλέπει πιο ώριμα αυτό που έγινε τελικά μια από τις πιο διάσημες και αμφιλεγόμενες διαφημίσεις μόδας όλων των εποχών. «Ναι στα 56 μου [πέρσι] βλέπω (τι σημαίνει) ένα ζουμάρισμα στον καβάλο μου και μετά στα μάτια μου. Αλλά το σεξ πουλάει από την γέννηση του κόσμου», όπως δήλωνε σε συνέντευξη στην Vogue.

«Δεν πίστευα ότι επρόκειτο για εσώρουχα ή σεξουαλικό υπονοούμενο. Ήμουν αφελής. Πολύ προστατευόμενο κορίτσι μέσα σε μία φούσκα.», λέει σήμερα η Σιλντς. «Νομίζω ότι υπέθεταν όλοι ότι ήμουν πολύ πιο έξυπνη από αυτό που πραγματικά ήμουν. Ήμουν παρθένα και έμεινα έτσι για πάντα μετά από αυτό» λέει η ίδια.

Ήταν όμως έτσι; Ήταν προστατευμένη; Παρθένα ήταν σίγουρα, καθώς η μάνα της είχε φροντίσει να το “πουλήσει” παντού ως διακριτικό χαρακτηριστικό της και μοναδική ιδιότητα. Κι αυτό σε μια εποχή που το να είσαι παρθένα σε μεγαλύτερες ηλικίες δεν ήταν συνηθισμένο, σίγουρα δεν ήταν κάτι που περνούσε ως φυσιολογικό όπως τώρα που τα φάσματα της ασεξουαλικότητας κι η μοναξιά έχουν κανονικοποιήσει την έλλειψη σεξουαλική γνωριμίας ως και αρκετά προχωρημένες ηλικίες. Αυτό είναι που δεν έχει συνειδητοποιήσει ίσως η gen Z.

Πίσω στην δεκαετία του ’80, καμμία κοπέλα δεν θεωρούσε ότι επιτυγχάνει κάτι με το να μείνει παρθένα στα φοιτητικά της χρόνια, δεν ήταν ούτε παράσημο, ούτε βδέλυγμα, ήταν όμως ασυνήθιστο να δηλώνεται και να χειροκροτείται. “Μόνο στην Αμερική” συνήθιζαν να λένε τότε. Γιατί λοιπόν η μητέρα της Μπρουκ Σιλντς επέμενε τόσο πολύ σε αυτό το σημείο, σε βαθμό η παρθενία της Σιλντς να έχει γίνει σχεδόν ανέκδοτο; Επειδή ακριβώς δεν ήταν καθόλου προστατευμένη…

Και δεν ήταν μόνο η μάνα της από την μικροαστική γειτονιά του Νιού Τζέρσει και τον αλκοολισμό να την κατατρύχει σαν μαύρη σκιά για όλη της την ζωή που όχι μόνο δεν την προστάτευσε, αλλά έβγαλε χρήματα από το κοριτσάκι της από τα πρώτα πρώτα χρόνια της ζωής της (11 μηνών η μικρή πρωταγωνίστησε σε διαφήμιση του σαπουνιού Ivory). Όλοι έβαλαν το χεράκι τους γι’αυτό το πανέμορφο κοριτσάκι που καθιέρωσε ένα πρότυπο ομορφιάς που επιβλήθηκε στην δεκαετία του ’80 και την καθόρισε.

Η Σιλντς, εκπάγλου καλλονής με μια εικόνα χωρίς καμμία χύδην πρόκληση, με ένα ζευγάρι φρύδια παχιά να “γράφουν” πάνω από τα έντονα μάτια της, με ένα class στην όψη που αψηφούσε την πορνογραφική οπτική, ήταν η κατάλληλη υποψήφια. Υποψήφια για να δημιουργήσει έναν χαμό ανάμεσα στην αντίθεση του άγουρου ερωτισμού της προεφηβείας και της εφηβείας της με τα σεξουαλικά υπονοούμενα των ταινιών στις οποίες συμμετείχε: την Κουκλίτσα της Νέας Ορλεάνης (1978, Pretty Baby, όπως ο τίτλος του πρόσφατου ντοκυμαντέρ), την περιβόητη Γαλάζια Λίμνη (1980) και την Ατέλειωτη Αγάπη (1981). Και στις τρείς ταινίες η νεαρότατη κοπελίτσα γίνεται ερωτικό αντικείμενο πρωτίστως για την ματιά του θεατή, με γυμνές σκηνές που δεν θα φανταζόμασταν με καμμία δύναμη για σύγχρονη ταινία με παιδιά ή εφήβους. Στην πρώτη ως παιδί-πόρνη σε ένα πορνείο της Νέας Ορλεάνης, στη δεύτερη ως σύγχρονη Εύα που ανακαλύπτει τον καρπό του δέντρου της Γνώσης ως ναυαγός σε ένα έρημο νησί του Ειρηνικού, και στην τρίτη ως το ερωτικό αντικείμενο ενός έφηβου που καίει το σπίτι της σε οίστρο εντυπωσιασμού -πράγμαπου τον στέλνει στο ψυχιατρείο και σε απαγόρευση να συνεχίσουν τη σχέση τους, δημιουργώντας ένα διαρκές απωθημένο και για τους δυο.

Όπως δήλωνε ο διάσημος σκηνοθέτης της τελευταίας απ’αυτές, ο Φράνκο Τζεφιρέλι (που οι περισσότεροι εν Ελλάδι συνδέουμε με τον αειθαλή Ιησού από τη Ναζαρέτ του) «Ήμουν ερωτευμένος μαζί της πριν τη γνωρίσω». Και δεν ντρεπόταν να το ομολογήσει τα χρόνια εκείνα, προ #metoo και διαπόμπευσης της παιδοφιλίας.

Είναι ειρωνικό που το διάσημο χαρακτηριστικό της Σιλντς, η παρθενία της, παρά την τριβή της με σκηνές γυμνού σε ενήλικες ταινίες, στέρησε την λήψη της οργασμικής έκστασης σε μια ερωτική σκηνή που γύριζαν – κι έτσι άρπαξε ένα δάχτυλο του ποδιού της και το έστριψε μέχρι εκείνη να ουρλιάξει! Και μόνον από αυτό το σημείο, με την εξίσωση ενός οργασμού με μια επώδυνη κραυγή, καταλαβαίνουμε το πώς έβλεπε η αντρική ματιά την Σιλντς. Κρέας για το μύλο…

Τι να το κάνεις που της κολλούσαν τα μακριά μαλλιά της με ταινία διπλής όψης πάνω στο εκολλαπτόμενο στήθος της στην Γαλάζια Λίμνη για να μην φανούν οι θηλές της στο αεράκι της εξωτικής ακρογιαλιάς, λευκής σαν ζάχαρη; Ήταν μόνο 14 χρονών. Κι όχι μόνο αυτό. Μπρουκ Σιλντς και Κρίστοφερ Άτκινς, οι δύο πρωταγωνιστές, ισχυρίζονται ότι η ομάδα παραγωγής ήθελε οι δυο τους να δημιουργήσουν μια σχέση κι εκτός οθόνης! «Ήθελαν τόσο απεγνωσμένα να ερωτευτούμε ο ένας τον άλλον», αποκάλυψε η ηθοποιός.

Είναι να απορεί κανείς λοιπόν που η Σιλντς κάποια στιγμή αποφάσισε να σπουδάσει στο Princeton, σε μια ανάγκη να ξεφύγει από την αντικειμενοποίηση που είχε υποστεί στην βιομηχανία του κινηματογράφου και των διαφημίσεων και να την πάρουν επιτέλους στα σοβαρά ως σκεπτόμενο άνθρωπο;

Κι όταν πλέον παντρεύτηκε τον σταρ τενίστα και χρυσό Ολυμπιονίκη Αντρέ Αγκάσι, είναι να απορεί κανείς που ήταν έκθετη στην χειριστικότητα του; Στο επεισόδιο της δημοφιλούς σειράς Τα Φιλαράκια, «The One After the Super Bowl», της κωμικής σειράς του NBC, η Μπρουκ Σιλντς υποδύθηκε την Έρικα, μια φανατική θαυμάστρια του Τζόι Τριμπιάνι (Ματ Λε Μπλανκ) και σε μια σκηνή κλήθηκε να γλείψει τα δάχτυλα του χεριού του, ως ένδειξη “λατρείας” των χεριών μιας ιδιοφυίας-χειρουργού. «[Ο Αγκάσι] είπε, “Όλοι με κοροϊδεύουν. Με γελοιοποίησες με αυτή τη συμπεριφορά”», αφηγήθηκε η 57χρονη ηθοποιός. «Εγώ του είπα, “Είναι κωμωδία! Τι έχεις πάθει;”». Ωστόσο, μόλις το ζευγάρι έφτασε στο σπίτι, ο Αγκάσι «έσπασε όλα τα τρόπαιά του»…

Ο ρόλος της στα Φιλαράκια ήταν τόσο επιτυχημένος που την οδήγησε στο να αποκτήσει δική της κωμική σειρά στο NBC, το «Suddenly Susan» (1996-2000). Κι επανέλαβε πρόσφατα ένα άλλο κωμικό ρόλο στο Two and a Half Men, με αυτοτρολαριστική διάθεση, ως μια σούπερ απελευθερωμένη σεξουαλικά γειτόνισσα των πρωταγωνιστών -σε βαθμό παρεξήγησης. Με τον Αγκάσι έμειναν παντρεμένοι από το 1997 μέχρι το 1999. Το 2001, η Μπρουκ Σιλντς παντρεύτηκε τον τωρινό σύζυγό της, Κρις Χέντσι.

Κι η βόμβα της αποκάλυψης του βιασμού της, βεβαίως, ήταν το κερασάκι στην τούρτα. Πριν από 30 χρόνια, η Μπρουκ Σιλντς δέχθηκε σεξουαλική επίθεση από ένα ισχυρό στέλεχος του Χόλιγουντ. Αλλά δεν είπε ποτέ λέξη. «Κανείς δεν πρόκειται να με πιστέψει», αποκαλύπτει πως σκέφτηκε τότε. «Ο κόσμος δεν πίστευε αυτές τις ιστορίες τότε. Σκέφτηκα ότι δεν θα ξαναδουλέψω ποτέ». Μετά κατηγόρησε τον εαυτό της. «Έλεγα συνέχεια: “Δεν έπρεπε να το κάνω αυτό. Γιατί πήγα πάνω μαζί του; Δεν έπρεπε να είχα πιει εκείνο το ποτό στο δείπνο”». «Μου ήταν εύκολο να κάνω αποσύνδεση, επειδή ήταν μια επιλογή τύπου “πάλεψε ή φύγε”. Η μάχη δεν ήταν επιλογή, οπότε απλά αφήνεις το σώμα σου. “Δεν είσαι εκεί. Δεν συνέβη”».

Με την εξομολογητική διάθεση των τελευταίων ετών, μια πορεία που τα σπέρματά της υπήρχαν από τότε που αποφάσισε να μοιραστεί με άλλες γυναίκες την εμπειρία της επιλόχειας κατάθλιψης που πέρασε για να την αποστιγματοποιήσει, το μέγιστο ερώτημα παραμένει. Εμείς, το κοινό, οι θεατές, βλέπαμε, καταλαβαίναμε ότι κάτι δεν πάει ακριβώς σωστά με την περίπτωση Σιλντς αλλά δεν αντιδρούσαμε. Θυμάμαι που οι μεγάλοι αναρωτιώνταν, “μα πώς είναι δυνατόν να έμεινε παρθένα, με τις ταινίες που γύριζε;” και “είναι ή δεν είναι”; Και με την στάση μας αυτή έχουμε κι εμείς μερίδιο στην κανιβαλλιστική εκμετάλλευση αυτής της γυναίκας, που γίνεται πιο πικρή επειδή δεν την επέλεξε η ίδια και δεν ήταν σε ηλικία συναίνεσης για να συμφωνήσει σε αυτήν. Άλλοι αποφάσισαν για κείνην. Ας μην υπάρξει άλλη…

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News