Γιατί φοράμε πια τόσο βαριά αρώματα;

Τίποτα δεν είναι πιο αποκαλυπτικό για την διάθεσή μας και την αυτοεικόνα μας από το άρωμα που επιλέγουμε να φορέσουμε. Περισσότερο κι από τα ρούχα μας, περισσότερο κι από τα μαλλιά μας, υπερβαίνει τις μοναδικές πληροφορίες που δίνει ακόμα κι ο γραφικός μας χαρακτήρας, όπως το είχε θέσει ο αείμνηστος Christian Dior. Η σύγκλιση όμως του προσωπικού αρώματος με την πραγματικότητα, και δη την ελληνική, ορισμένες φορές μοιάζει με σύγκρουση διαφορετικών κόσμων.

Με την συζήτηση περί αρώματος να έχει ξεφύγει, τουλάχιστον εδώ και μια δεκαετία, από τις διαφημιστικές καταχωρήσεις των περιοδικών και να έχει μεταφερθεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το Youtube με τους διάσημους influencers και το Tik Tok, ο καθένας δείχνει σαν να είναι γνώστης. Είναι άραγε; Φράσεις αδόκιμες, αλλά πολύ διαδεδομένες, όπως beast mode, powder bomb,  hyper luxury, clean & girly ή αντίθετα alpha male panty dropper κυριαρχούν σε μια ατελέσφορη κούρσα θαρρείς να εξουδετερώσουμε τον ανταγωνισμό. Ναι, είναι ώρα να το πούμε δυνατά. To άρωμα έχει γίνει το νέο πεδίο ανταγωνισμού.

Υπάρχουν διάφορες αιτίες που επιλέγεται το πλέον έντονο, το πλέον δυνατό άρωμα. Συνήθως όμως συνοψίζονται σε κάτι που κάνει ιδιαίτερο γκελ στην ελληνική μενταλιτέ. Το να αποδίδει τα χρήματά του. 

Όχι μόνο ως προς την πρόσληψη της αγοραστικής του αξίας, περισσότερα γι ‘αυτό ευθύς αμέσως, αλλά και για την οσφρητική σύγκρουση των κεράτων και των οπλών μας με τους άλλους εκπροσώπους -συνήθως του ίδιου του φύλου μας. Ποι@ από μας θα μυρίσουν πάνω και πιο μακριά από όλ@ τ@ υπόλοιπ@;

Υπάρχουν διάφορες αιτίες που επιλέγεται το πλέον έντονο, το πλέον δυνατό άρωμα. Συνήθως όμως συνοψίζονται σε κάτι που κάνει ιδιαίτερο γκελ στην ελληνική μενταλιτέ. Το να αποδίδει τα χρήματά του.

Ο καταναλωτής μεσούσης της οικονομικής κρίσης ιδιαίτερα άρχισε να επιζητά την καλύτερη δυνατή τοποθέτηση των χρημάτων του. Πιστεύει ότι αν επιλέξει κάτι που θα το μυρίζει μόνο ο ίδιος, τότε τα χρήματά του πήγαν χαμένα. Το άρωμα παίρνει τον χαρακτήρα carte visite κι ελιξιρίου αποπλάνησης, κάπως όπως οι εταίρες άφηναν αποτυπώματα με τα σανδάλια τους στην αρχαιότητα με μηνύματα “ακολούθησέ με”. Όπως επίσης το άρωμα κάνει δηλώσεις κοινωνικού status κι οικονομικής επιφάνειας. Είναι αυτό που οι αγγλοσάξονες λένε aspirational, που θέτει φιλοδοξία. Όχι ποιοί είμαστε, αλλά ποιοί θα θέλαμε να είμαστε.

Ακούγεται σχήμα οξύμωρο να επιδεικνύεις οικονομική επιφάνεια και ταυτόχρονα να στενοχωριέσαι αν το ακριβό σου άρωμα δεν γίνεται αντιληπτό από τους άλλους. Αν είμαστε πραγματικά πλούσιοι (ποιοί είναι στ’αλήθεια;) τότε ποσώς μας ενδιαφέρει η απόσβεση της επένδυσης σε μια περίτεχνη φιάλη με ακριβό χρωματιστό υγρό, σωστά;

Για να είμαι δίκαιη, πρέπει να εντοπίσω ακόμη μια αιτία για τις μεγαλύτερες ηλικιακά καταναλώτριες. Κάποτε τα αρώματα είχαν μια σχέση ποιότητας-τιμής που απέδιδε στην χρήση ανά ψεκασμό μια ικανοποιητική εμπειρία. Εδώ κι αρκετά χρόνια πολλά αρώματα έχουν χάσει σε ένταση και δυναμική, ιδιαίτερα τα παλαιότερα, έχουν υποστεί το λεγόμενο reformulation, μια επανασύσταση για λόγους έλλειψης συστατικών, αυξανόμενων κανονισμών για αλλεργιογόνα και περικοπής κόστους υλικών και προμηθειών. Είναι κι ο λόγος που πολλές διαμαρτύρονται ότι “το άρωμά τους άλλαξε” ή “δεν τους πάει πια το παλιό τους άρωμα”. Αγαπητές αναγνώστριες, έχετε δίκιο. Τα αρώματα που αγαπήσατε αν δεν καταργήθηκαν, άλλαξαν…

Ίσως σε μια προσπάθεια να αναστήσουμε το παρελθόν, κάνουμε περισσότερους ψεκασμούς ή αναζητούμε αυτό το έντονο που νοσταλγούμε. Όμως αλλάξαν κι οι μόδες.

Τα πλέον περιζήτητα αρώματα σήμερα κινούνται σε δύο άξονες. Πολύ γλυκά, ζαχαρωμένα γυναικεία αρώματα με φρούτα και πατσουλί. Σαν το La Vie Est Belle της Lancôme και το Viktor & Rolf Flowerbomb. Και από την άλλη ακριβά brands εξειδικευμένης τοποθέτησης (με περιορισμένη διανομή) με ισχυρά συστατικά ξύλων, άμπερ (μια βαθιά “νότα” με ζεστή και βαριά οσμή) και ευωδιές ηδύποτων, καπνού, βανίλιας και ρητινών. Όπως το Kilian Angel’s Share ή το Penhaligon’s Halfeti.

Δεν τα λες διακριτικά κι ανάλαφρα, ούτε τα μεν, ούτε τα δε. Ή μάλλον θα ήταν υπέροχα αν χρησιμοποιούνταν με φειδώ και διακριτικότητα ώστε να ταιριάξουν στην περίσταση και το (γενικά ζεστό) κλίμα μας.

Ακόμα κι όταν οι καταναλωτές όμως βασίζονται σε κριτικές άλλων καταναλωτών, όπως ο πολυχώρος της Fragrantica, όπου τα αρώματα βαθμολογούνται, κριτικάρονται κι αξιολογούνται από κόσμο που τα φορά με πάθος, η επιλογή δεν είναι κάτι το απλουστευτικό. Πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη και ποιοι ψηφίζουν, σε ποιες περιοχές είναι συγκεντρωμένη η πλειοψηφία των αναγνωστών, με τι χλωρίδα, τι πανίδα, τι κουλτούρα και τι κλίμα… Άλλη η Άνοιξη της Ρωσίας, άλλη της Ελλάδας, άλλο το Φθινόπωρο της Γερμανίας ή του Καναδά, πάλι άλλο της Ελλάδας…

Τέλος, στην κούρσα του αρωματισμού μας, και μέσα στην κρίση, αναδύθηκε ένα άλλο φαινόμενο που θα μας ταλανίσει για αρκετά χρόνια ακόμη καθώς φαίνεται. Το λεγόμενο άρωμα “τύπου”.

Πρόκειται για μικρά μαγαζιά (ή και μεγαλύτερα, με υποκαταστήματα) που φέρνουν εισαγόμενες εσάνς-αντίγραφα γνωστών αρωμάτων σχεδιαστών, ή και εξειδικευμένων niche φιρμών, σε μικρά μπουκαλάκια που αναμειγνύουν με διαλύτη επί τόπου για λογαριασμό του πελάτη. Είναι κόπιες, την αμαρτία τους την εξομολογούνται, και κυκλοφορούν με το proviso ότι ακριβώς αντιγράφουν ως επί το πλείστον, δεν πλασάρονται ως αυθεντικά. “Μοιάζει με…” λένε. Όμως έχουν ένα βασικό κοινό χαρακτηριστικό: έχουν αφήσει το ελεύθερο στον καταναλωτή να αγοράζει με ελάχιστα χρήματα κάτι που θα το φορούσε μετρημένα αν το πλήρωνε αυθεντικό, ενώ τώρα το “λούζεται” χωρίς τύψεις και χωρίς ενοχές. Πόσο καλό είναι αυτό είναι θέμα μεγάλης συζήτησης.

Αν λοιπόν στα μέσα μαζικής μεταφοράς σας έρθει ξαφνικά ένα πρωϊνό μια αναπόδραστη ευωδιά που σας ζαλίζει, ξέρετε λίγο πολύ πια τι φταίει. Πώς θα αλλάξει προς το ευγενικότερο η χρήση αρωμάτων έγκειται στον “πατριωτισμό” των Ελλήνων κι Ελληνίδων…

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News