Ένα παιδί δεν χρειάζεται και τους δυο γονείς. Ένα παιδί χρειάζεται αγάπη και σταθερότητα.

Κατά κάποιο τρόπο, είναι ευτύχημα που η δήλωση Λοβέρδου ξεσήκωσε αντιδράσεις, γιατί τελικά τι είπε; Αυτό που πιστεύουν οι περισσότεροι: το παιδί χρειάζεται τη μάνα του (πρώτο κρατούμενο), το παιδί χρειάζεται και τους δυο γονείς (δεύτερο κρατούμενο), το παιδί πρέπει να βλέπει τους παππούδες οπωσδήποτε, ό,τι είδους επιρροή κι αν αποτελούν (τρίτο κρατούμενο). Εκεί, κάπου τελειώνει το Σύμπαν των Συντηρητικών. Η νηπιαγωγός, η δασκάλα, οι φίλοι, η υπόλοιπη κοινωνία, καμία δουλειά δεν έχουν να σχολιάζουν ή να παρεμβαίνουν στην ανατροφή του παιδιού, κι αν τολμήσουν να πουν κάτι αρνητικό για το βλαστάρι, όλος ο οικογενειακός πυρήνας (που μπορεί να βρίσκεται στα μαχαίρια κατά τ’ άλλα) σύσσωμος θα αντισταθεί για να βάλει το ξένο σώμα στη θέση του.

Μαζί με την ενδοοικογενειακή βία που η πανδημία εκτόξευσε σε ύψη που ούτε μπορούμε, ούτε θέλουμε να μετρήσουμε, αυξήθηκε και ο αριθμός των γυναικών που δήλωσαν ότι έχουν ψυχολογικά προβλήματα, όπως και μεταγεννητική κατάθλιψη. Το ένα παρασύρει το άλλο, σε ένα μεγάλο ντόμινο: η ιδέα ότι οι μόνοι δικαιούνται να μεγαλώνουν ένα παιδί είναι η μαμά (κυρίως) και ο μπαμπάς (επειδή «βοηθάει»), φέρνει κοινωνική απομόνωση στις νέες μητέρες, που τις κυνηγά για χρόνια λόγω της αποχής από τα κοινά και από τον χώρο εργασίας. Αυτό, από μόνο του, τις συνθλίβει. Πάνω σε αυτό το φαινόμενο μπήκε η ταφόπλακα της καραντίνας, γυρνώντας τα γυναικεία δικαιώματα δεκαετίες πίσω. Δεν είναι μόνο αν μπορούμε να αντιδράσουμε. Είναι κι αν αντέχουμε.

Το νομοσχέδιο δείχνει τι νιώθει η κοινωνία για την ψυχική και σωματική υγεία των γυναικών: αδιαφορία. Δείχνει και τι νιώθει τελικά και για την ψυχική και σωματική υγεία των παιδιών: ακριβώς την ίδια αδιαφορία. Το παν δεν είναι να έχουμε υγιείς, δυνατούς και ισορροπημένους πολίτες. Το παν είναι να έχουμε ΟΙ-ΚΟ-ΓΕ-ΝΕΙ-Α. Οικογένεια, όπως την είχαμε τα παλιά καλά χρόνια, που δεν υπήρχαν διαζύγια. Όπως είπε ο κύριος Λοβέρδος, «έχουν αλλάξει τα πάντα. Ακόμη και στο θέμα των διαζυγίων έχετε αντιληφθεί ότι έχουμε υπερδιπλάσια διαζύγια –δυστυχώς! Δυστυχέστατα!- σήμερα απ’ ότι είχαμε το 1983;».

Το δυστυχές δεν είναι ότι έχουμε υπερδιπλάσια διαζύγια, (τι το «δυστυχές» έχει αυτή η στατιστική, αλήθεια, ο γάμος είναι απόδειξη επιτυχίας, ή άδολης αγάπης;) αλλά ότι εξακολουθούν να γίνονται γάμοι ανάγκης από πανικοβλημένες γυναίκες που νιώθουν ότι αν δεν κάνουν παιδί στα 31 τους, πιάνουν χώρο που θα έπρεπε να καταλαμβάνουν άλλες, που γεννάνε. ΑΥΤΟ είναι που αυξάνει τα διαζύγια, γιατί οι γυναίκες καταλαβαίνουν σύντομα ότι ένας γάμος με ακατάλληλο πατέρα τους δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από αυτά που λύνει ο τίτλος «σύζυγος και μητέρα».

Δεν θα ήταν τόσο αποκρουστική η εμμονή με την “οικογένεια”, αν περιλάμβανε όλες τις μορφές, αλλά η λέξη για τους οπαδούς της έχει πολύ συγκεκριμένη ερμηνεία. Πώς να τους πείσουμε ότι οικογένεια δεν είναι μόνο η μαμά και ο μπαμπάς που κάνουν μωράκια; Οικογένεια είναι οι άνθρωποι που διαλέγουν ο ένας τον άλλον για να αντέξουν τη ζωή. Μπορεί να είναι ένας άντρας και μια γυναίκα, μπορεί να είναι δυο γυναίκες, μπορεί να είναι μια μαμά, μια γιαγιά και ένα παιδί, μπορεί να είναι ζευγάρι με υιοθετημένα παιδιά, μπορεί να είναι παιδιά που μεγαλώνουν σε ένα χωριό με όλους τους συγγενείς μαζί και θείες και ξαδέρφια που τρώνε σε όποιο σπίτι τυχαίνει να έχει φαγητό. Οι γονείς δεν δημιουργούν αυτόματα οικογένεια. Υπάρχουν μέτριοι γονείς, υπάρχουν όμως και ακατάλληλοι γονείς, επικίνδυνοι, καταστροφικοί γονείς. Η γονεϊκότητα δεν σε κάνει αυτόματα καλό άνθρωπο. Τα παιδιά δεν χρειάζονται, συγκεκριμένα, αυτούς τους δύο που τους γέννησαν. Τα παιδιά χρειάζονται σταθερή παρουσία και αγάπη. Τα παιδιά χρειάζονται συναισθηματική ασφάλεια, αποδοχή, και κατανόηση. Όποιος μπορεί και θέλει να προσφέρει όλα αυτά, και δεσμεύεται να συνεχίσει να τα προσφέρει στα εύκολα και στα δύσκολα, είναι ο άνθρωπος που χρειάζεται ένα παιδί για να γίνει ένας ισορροπημένος ενήλικας. Ο πατέρας που δέρνει και τρομοκρατεί τη μητέρα του παιδιού του όχι μόνο είναι ακατάλληλος, όχι μόνο είναι επικίνδυνος, αλλά είναι ένας άνθρωπος από τον οποίον το παιδί πρέπει να προστατευτεί αποτελεσματικά και άμεσα, με την βοήθεια του δικαστηρίου, αλλά και την υποστήριξη όλων μας.

Μετά από τον σάλο που προκλήθηκε, ο κύριος Λοβέρδος είπε ότι δεν καταλάβαμε καλά, απομονώθηκε μια φράση του μόνο, δεν αποδέχεται την ενδοοικογενειακή βία. Πράγματι, δεν είπε ότι δέχεται την ενδοοικογενειακή βία. Είπε ότι είναι καλύτερο να βλέπει ένα παιδί τον πατέρα του να δέρνει τη μητέρα του από το να μην τον βλέπει καθόλου. Άλλωστε, μπορεί μετά τον ξυλοδαρμό να πάνε όλοι μαζί για παγωτό.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News