Οκτώβρης 2017
Έκθεση ζωγραφικής και σε μια τρύπα στη Λέλας Καραγιάννη.
Την προηγούμενη νύχτα είχε ακολουθήσει αυτός ο διάλογος.
-Πάμε στην έκθεση, θα είναι οι επιρροές του Μεσοπολέμου στη ζωγραφική, θα είναι υπέροχα.
-Όχι.
-Πάμε, κερνάω ποτά στη Φωκίωνος.
-Όχι.
-Είναι στη Λέλας Καραγιάννη, μπορούμε μετά να κάνουμε βόλτα προς πλατεία Αμερικής, έλα θα είναι ωραία.
-Πάμε.
Δεν το ξέρεις αυτό αλλά η Λέλας Καραγιάννη είναι η πιο εύηχη οδός της Αθήνας και μια απ’τις λίγες γυναίκες οδούς του κέντρου και η Λέλα Καραγιάννη, αν και ακούγεται σαν μοδίστρα με βελουδένια μαλλιά και μητρικό χαμόγελο, είχε χτίσει δίκτυο κατάσκοπων, ήταν μέλος της Αντίστασης και αρχηγός της οργάνωσης Μπουμπουλίνα.
Μ’αρέσει να πηγαίνω στην οδό της.
Η έκθεση είναι άθλια όπως είναι συνήθως κάθε εκδήλωση αυτής της θεματολογίας. Η ανία με αναγκάζει να σκεφτώ την σχέση μας ελλείψει ερεθισμάτων. Κοιτάω την πλάτη σου. Στην αρχή μ’ερέθιζαν οι ώμοι. Το πλάτος της. Η δύναμη. Τώρα μου προκαλεί τα ίδια συναισθήματα με μια πέτρα ή ένα τριφύλλι ή ένα σίδερο πεταμένο στο δρόμο. Γίνεσαι κομμάτι του τοπίου. Είναι κιόλας ώρα να φεύγω.
-Πώς σου φαίνεται;
Δεν χρειαζόταν να συρθούμε σε έκθεση για τον Μεσοπόλεμο. Αν δεν το είχαμε κάνει θα ζούσαμε μάλλον πέντε ακόμη χρόνια κοινής ζωής. Δεν πρέπει κανείς να δημιουργεί τρύπες στο υφαντό της καθημερινοτητας, αρκεί μια χαραμάδα για να τρυπώσει η τυχαιότητα. Μπήκα εδώ μέσα σκεπτόμενη τι θα φάμε αύριο, βγαίνω με την ανάγκη να χωρίσω απόψε.
-Είναι καλύτερα απ’ό,τι περίμενα.
Το στόμα σου. Με γοήτευσε. Θυμάμαι την μέρα και την ώρα, ένα χαμογελάκι λίγο προκλητικό, ένα χαμόγελο τύπου “ξέρω ότι με γουστάρεις αλλά θα σε κάνω να με κυνηγήσεις”. Σε κυνήγησα. Μια απ’τις πιο ισχυρές πλάτες που άγγιξα ποτέ.
Το στόμα σου. Μου χαμογελάς. Ένα χαμογελάκι λίγο προκλητικό. Το βρίσκω γελοίο. Κανείς δεν πρέπει να είναι τόσο άνετος με τις εκδηλώσεις των χειλιών του. Σε τέτοιες εκφράσεις του προσώπου εμπεριέχεται μια χυδαιότητα.
Τα χέρια σου. Απρόσμενα δυνατά. Ένιωθα ότι μπορείς να με σπάσεις. Τα ήθελα γύρω μου. Σκεφτόμουν ότι με σφίγγεις δυνατά επειδή με θες πολύ, τόσο πολύ που φοβάσαι ότι θα με μελανιάσεις απ’την ανώμαλη δύναμή σου. Σε ήθελα με όλη μου την ορμή.
Τα χέρια σου. Απρόσμενα δυνατά. Δεν τα ελέγχεις καθόλου. Μόνο αυτή τη βδομάδα έσπασες δύο βάζα με σάλτσα, μία κούπα κι ένα πιάτο. Δύναμη και ατζαμοσύνη, άθλιος συνδυσμός. Όταν σφουγγαρίζεις, όταν γυμνάζεσαι, όταν γδύνεσαι, χέρια σαν άγρια κατσίκια. Χέρια σαν έμψυχα κούτσουρα σε ψυχωσικό επεισόδιο.
Μ’αγκαλιάζεις.
-Ανυπομονώ να πάμε σπίτι να
-Τελείωσε.
-Ναι, θα τελειώσεις όσες φορές θες
Ψίθυροι.
Σήμερα στις 7μμ σ’έβλεπα ως σύντροφο.
Είναι 11:30. Δεν έχω ιδέα γιατί βρίσκομαι στην αγκαλιά προσώπου ξένου που μου φέρεται με τέτοια οικειότητα.
-Τελείωσε.
-;
-Δεν θέλω να συνεχίσουμε.
Έβρισκα πάντα μεγάλη παρηγοριά στο να λέω ακριβώς όσα χρειάζονται για να επέλθει ένα αποτέλεσμα.
-Γιατί; Tι λες;
-Δεν φταις εσύ. Άλλαξα εγώ.
Ναι το είπα.
-Πώς σου ήρθε αυτό, μια χαρά δεν είμαστε
-Ναι. Έκανε τον κύκλο του.
Σε βλέπω να νιώθεις μια έκπληξη αλλά αν ήσουν ειλικρινής θα παραδεχόσουν ότι σ’έχω κουράσει. Είμαι σε τόπους ιδιότροπη. Πάντα σε φόβιζε ότι αλλάζω γνώμη εύκολα. Τελικά είχες δίκιο.
Περπατάω στην Πατησίων. Βλέπω ότι μ’έχουν πάρει από πίσω κάτι φτωχόπαιδα που θέλουν να μου κλέψουν την τσάντα. Χαμογελώ. Όλα θα κριθούν απ’το αν θα περάσει ταξί στην ώρα του. Είναι ένα παιχνίδι τύχης, ταχύτητας, ισορροπίας. Αν κερδίσω, επιστρέφω σπίτι ασφαλής. Αν χάσω έχουμε τις πιθανότητες της κλοπής, του μαχαιρώματος και του βιασμού. Μέχρι τώρα νικάω πάντα.
Βλέπω με την άκρη του ματιού μου το αγόρι ακριβώς πίσω μου να κάνει σήμα στον άντρα που κάθεται στη γωνία ακριβώς μπροστά μου. Απ’το στενό ξεπροβάλλουν τρεις ακόμη άντρες.
Ελπίζω με όλη μου την ψυχή η ζαριά να φέρει διπλές εξάρες.
Με χωρίζουν βήματα απ’αυτούς που με διάλεξαν για θύμα. Θα ήθελα η τυχαιότητα που θα τρυπώσει τώρα να είναι προς συμφέρον μου.
Πετάγομαι στη μέση της Πατησίων.
Κοιτάζονται μεταξύ τους. Έχω δει αντιλόπες να κάνουν τέτοιες σπασμωδικές κινήσεις όταν τις κυνηγούν τα λιοντάρια.
Ταξί.
Νίκησα.
Αναρωτιέμαι αν χρειάζεται να επεξεργαστώ τον χωρισμό μου. Η καρδιά μου χτυπάει γρήγορα, τώρα που ο κίνδυνος πέρασε το σώμα μου βιώνει αγωνία. Νιώθω υπαρκτή.
Ανοίγω ειδήσεις. Γυναίκα βιάστηκε στην Κυψέλη, αυτή είναι η πρώτη είδηση. Χαιδεύω το σαγόνι μου και νιώθω χαραγμένο ένα ειρωνικό χαμόγελο.
Αναρωτιέμαι πώς θα ήταν η ζωή μου αν δεν ήμουν γυναίκα. Ίσως θα έπαιρνα τους χωρισμούς πιο πολύ στα σοβαρά. Ίσως η καρδιά μου θα έσπαγε όταν ένας έρωτας ναυαγούσε. Κάθε φορά που βγαίνω έξω το βράδυ σκέφτομαι επιβίωση. Βιώνοντας τη ζωή μου υπό αυτή την προοπτική, οι ιδιωτικές μου υποθέσεις λίγη βαρύτητα μπορούν να έχουν.
“Έφτασες;” γράφει το κινητό μου.
Είσαι ευγενική ψυχή, δεν είσαι;
“Όλα καλά. Καλή συνέχεια”.
“Είμαι χάλια”.
“Θα περάσει”.
Βγαίνω απ’το ταξί με το παράνομο μαχαίρι μου καρφωμένο στη γροθιά.
Περίπου 400 μέτρα απ΄την πόρτα του σπιτιού μου.
Κλείνω την πόρτα κι ετοιμάζομαι για γύρο δύο.
Πηγαίντε τα κορίτσια στίβο. Πρέπει να μάθουν να τρέχουν.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
