Αγαπημένη αμπα και αγαπημένες αναγνώστριες, γειά σας.
Σας ανακάλυψα φέτος και σας οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ για πολλούς λόγους. Και σας ζητάω συγγνώμη για το τεράστιο κείμενο αλλά ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ κάποια πράγματα που με έχουν πληγώσει και να διαβάσω τις απόψεις σας.
Μένω σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Είμαι 40 ετών και έχω μια κόρη που μπαίνει στα 14. Έχω την δική μου μικρή επιχείρηση που πάρα την πανδημία εξακολουθεί να με ζει με αξιοπρέπεια. Είμαι οικονομικά ανεξάρτητη δηλαδή από τα 20. Πριν ένα χρόνο πήρα διαζύγιο. Ίσως ήταν το πιο σύντομο και ήρεμο διαζύγιο στα χρονικά των διαζυγίων. Και ας πάμε στο θέμα.
Με το πρώην σύζυγο μου ήμασταν μαζί από τα 17. Η σχέση μας πάντα ήταν ήρεμη. Ήσυχη χωρίς εντάσεις εννοώντας φωνές κτλ. Το αιώνιο πρόβλημα μας όμως ήταν η απουσία του (ίσως γι’ αυτό να ήμασταν ήρεμοι). Τι εννοώ ; μετά την δουλειά πήγαινε πάντα στην πεθερά μου για φαγητό, μετά πήγαινε στο καφενείο να πιει καφέ, ποτέ δεν ήθελε να βγούμε έξω, να πάμε μια βόλτα στο πάρκο με το παιδί.
Και ναι ίσως φαντάζουν μικρά αυτά αλλά σε βάθος χρόνου δεν είναι. Στα μάτια μου ήταν σαν εγκατάλειψη. Έπρεπε να μαλλιάσει η γλώσσα μου για να τον πείσω να πάμε να δούμε μια ταινία. Έπρεπε να κάνω μούτρα ένα μήνα για να τον πείσω να φάμε μεσημέρι μαζί σαν οικογένεια. Δεν θα επεκταθώ περαιτέρω αλλά όλα αυτά τα μικρά άρχισαν να μαζεύονται να γίνονται μεγάλα.
Ώσπου τα τελευταία χρόνια άρχισε μια διαφορετική τακτική. Όταν έκανα παράπονα τύπου “γιατί δεν πάμε μαζί για έναν καφέ” έριχνε δύο ρούχα σε μια βαλίτσα και πήγαινε στην μητέρα του. Έπρεπε να πάρω εγώ τηλέφωνο για να γυρίσει πίσω. Και το έκανα. Και πάμε στην εποχή πριν ξεσπάσει ο κορονοϊός.
Ο αδελφός μου ήταν χρόνια άρρωστος και η κατάσταση του πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Έπρεπε να μπαίνει στο νοσοκομείο γειτονικής πόλης (2ωρες δρόμο) κάθε 3 μέρες για θεραπεία. Γνωρίζαμε πως οδεύει προς το τέλος, ήταν κάτι που το ξέραμε όλοι αλλά παλέψαμε όπως έκανε και ο ίδιος. Οι γονείς μου μεγάλοι άνθρωποι δεν οδηγούσαν. Τη μεταφορά του αδελφού μου ανέλαβε ο άλλος μου αδελφός.
Και φτάνει εκείνη η βδομάδα που σπάει ο μικρός του αδελφού μου το πόδι του. Με πήρε τηλέφωνο λοιπόν να με ρωτήσει αν μπορώ να πάω εγώ τον αδελφό μας στο νοσοκομείο την επόμενη. Φυσικά και δεν υπήρχε περίπτωση να πω όχι. Αποφάσισα να κλείσω το μαγαζί μου την επόμενη και καθότι ο σύζυγος είχε άδεια θεώρησα πως θα έρθει μαζί μου. Όταν τον ενημέρωσα η απάντηση του ήταν “εγώ αύριο θα πάω για ψήσιμο στο δάσος με τα παιδιά”.
Ειλικρινά νόμιζα μου κάνει πλάκα. Όταν κατάλαβα πως το εννοεί κάτι πάγωσε μέσα μου. Είπα ένα καλά να περάσεις και πήγα μόνη.
Με πείραξε βαθιά. Αλλά δεν είπα τίποτα. Θεώρησα πως θα το καταλάβει κάτι που δεν έγινε ποτέ. Λίγο καιρό μετά και ενώ ο πρώην σύζυγος ήταν σε γειτονική πόλη για την ετήσια συνάντηση φίλων από το στρατό (2 ώρες απόσταση) πηγαίνουν κάθε χρόνο για 2 μέρες χρόνια τώρα, ο αδελφός μου έσβησε. Τον πήρα με κλάματα τηλέφωνο να του πω τα νέα. Η απάντηση του ήταν νομίζω το τελευταίο καρφί στον γάμο μας. Μόλις του το είπα απάντησε “τώρα πρέπει να έρθω;” η δική μου απάντηση ήταν “έρθεις δεν έρθεις τώρα το ίδιο μου κάνει”.
Έσπασαν όλα μέσα μου εκείνη την μέρα. Ένιωσα ένα κενό. Μια θλίψη απέραντη. Μια εγκατάλειψη που την έβλεπα καιρό απλά δεν την δεχόμουν. Μια βδομάδα μετά όταν έβγαλα αυτά που ένιωθα πάλι θύμωσε και μάζεψε τα πράγματα του. Του είπα πως αυτή τη φορά δεν θα κάνω πίσω, πως δεν έχω κάτι άλλο να δώσω, πως δεν υπάρχει λόγος να το τραβάμε. Την ίδια μέρα πήγα στον δικηγόρο.
Το διαζύγιο βγήκε άμεσα και ήρεμα. Όλα μας τα κοινά περιουσιακά μπήκαν στο όνομα του παιδιού. Στην αρχή ένιωθα παράξενα. Στην αρχή ένιωθα πως δεν μπορώ να τα φέρω βόλτα. Όχι οικονομικά. Πρακτικά. Για παράδειγμα ο κήπος, μεγάλος κήπος. Ναι, η κηπουρική δεν είναι το θέμα. Αλλά ήταν κάτι που δεν έκανα ποτέ.
Παράδειγμα τα ξύλα για τον λέβητα και άλλα τέτοια πρακτικά θέματα. Αυτό όμως που με θύμωσε ήταν ο πρώην. Ενώ έχει επαφή με το παιδί κανονικά και ενώ δεν έχει πει κάτι σε μένα προσωπικά αφού βγήκε το διαζύγιο άρχισε να λέει σε κοινούς φίλους “να την δω τώρα πως θα ζήσει χωρίς εμένα”. Να σας πω κάτι όταν άρχισε η καραντίνα η πρώτη τα έκανα όλα.
Έμαθα. Μόνη μου. Και γκαζόν κούρεψα και το σπίτι έβαψα μόνη μου όλο. Ναι είδα βίντεο ναι δεν βγήκαν όλα τέλεια, ναι με δυσκόλεψαν κάποια άλλα τα έκανα. Και όσο περισσότερα κάνω τόσο καλύτερα μαθαίνω. Και να σας πω και κάτι άλλο;
Στην αρχή ένιωθα άσχημα. Φρικτά. Αλλά γιατί όσο περνάει ο καιρός νιώθω μια ανακούφιση που πήρα διαζύγιο; Γιατί νιώθω πως ανακαλύπτω πτυχές που δεν ήξερα πως έχω; Γιατί νιώθω πρώτη φορά μετά την γέννα της κόρης μου τόσο γεμάτη; Και γιατί πλέον όταν κοινοί γνωστοί μου μεταφέρουν νέα, πως ο σύζυγος είναι χάλια και πως δεν μπορεί να διαχειριστεί τον χωρισμό εγώ σφυρίζω τόσο αδιάφορα;
Και γιατί δεν συγκινήθηκα καθόλου όταν πριν την δεύτερη καραντίνα ήρθε σπίτι να δει το παιδί και πιάνοντας το χέρι μου, μου είπε μου λείπεις εγώ δεν ένιωσα τίποτα; Ξέρω την απάντηση και δεν την φοβάμαι. Και κάπως έτσι ξέχασα τι γνώμη ήθελα να ζητήσω. Μάλλον ήταν ξέσπασμα δεν ξέρω.
Αυτό που ξέρω είναι πως είμαι καλά μετά από χρόνια. Πως από τη στιγμή που αποφάσισα να δω καθαρά τα πράγματα βρήκα τον δρόμο της ηρεμίας και της ευτυχίας. Πως η κόρη μου η ίδια μου είπε μαμά γελάς. Και αυτό είναι που θέλω να έχει από μένα σαν ανάμνηση. Μια μαμά ευτυχισμένη.
Σας ευχαριστώ.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πολύ δυνατό κείμενο όπως και εσύ η ίδια άλλωστε. Πιθανότατα να του έλειψες ως απλήρωτη οικιακή βοηθός , ως τροφός για το παιδί του και γενικά ως παράσημο για να καυχιέται στον κύκλο του όσο ψήνουν στο δάσος.
ο ορισμος του φλουφλη
Νιώθω σαν να έζησα όλο το νερόβραστο κολοκύθι του γάμου αυτού,
την πίκρα, το άδειασμα σε μια τρομακτική στιγμή ανάγκης
και την απουσία, εν τη παρουσία, και πανηγύρισα τρελά στην φράση
“Την ίδια μέρα πήγα στον δικηγόρο.”
ΤΩΡΑ εσύ θα αρχίσεις, δηλαδή άρχισες ήδη, να ζεις ευτυχισμένη & πλήρης,
να γελάς όπως λες ότι επιτέλους σε είδε η κόρη σου να κάνεις,
και ο μπαμπάς της μπορεί να συνεχίσει την διαβίωσή του
με την ωριμότητα 16χρονου, φαί στη μαμά,
καφές & δραστηριότητες με φιλαράκια,
τα παιδιά από το στρατό, μη μου τους κύκλους τάραττε.
Μικρά; Αυτά φαντάζουν μικρά; Έχεις ακούσει πολλούς άντρες που αρνούνται να φάνε με την οικογένειά τους ή να πάνε μια εκδρομή ή ένα σινεμά; Τεράστια ήταν, ακραία ήταν, τερατώδη ήταν. Να του ζητάς να πάτε για καφέ κι αυτός να φτιάχνει βαλίτσα και να φεύγει, χωρίς να νοιάζεται πώς θα νιώσει το παιδί του; Να χάνεις τον αδελφό σου και να μη σηκώνει δαχτυλάκι για να παρηγορήσει, να βοηθήσει, να είναι έστω εκεί ως φυσική παρουσία; Ένα σου λέω: δεν έχεις συνειδητοποιήσει ακόμα πλήρως τι τράβηξες. Ποτέ δεν σε παντρεύτηκε αυτός ο άνθρωπος. Μόνη σου ήσουν παντρεμένη. Όσο θα το… Διαβάστε περισσότερα »
Δυστυχώς αυτοί οι άντρες φαίνεται να είναι η πλειοψηφία. Ούτε τα βασικά δεν προσφέρουν κι εμείς σκοτωνόμαστε να μας κάνουν και τη χάρη να μας παντρευτούν. Μένω επαρχία κι έχω απελπιστεί, συγγνώμη. Τι όμορφη ιστορία απελευθέρωσης!!!
Φωτεινή Ακριβώς το ίδιο θα έλεγα. Είναι μικρό πράγμα ο άνδρας και πατέρας του παιδιού σου να μη τρώει με την οικογένειά του (και όχι υποχρεωτικών συνθηκών) αλλά επειδή θέλει να φάει με την μαμά…και να θηλάσει λιγο… Δεν ντρέπονται λιγάκι όσοι τα κάνουν αυτά; Ο συγκεκριμένος τέρμα ξεφτίλας… λογικά δεν θα έκανε οικιακές εργασίες στο σπίτι,δεν θα έπαιρνε μέρος στην ανατροφή του παιδιού! Δεν ήταν καν το λιγότερο από αυτό που είναι οι μέσοι μισογυνηδες: δλδ έχουν και λίγα συναισθήματα. Ούτε μπρος στο θάνατο,δεν λογάριασε τα συναισθήματα της γυναίκας του! Και τώρα έρχεται να μας πει ότι του λείπεις!… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ χάρηκα με την κατάληξη αυτής της ιστορίας. Εκεί με την απάντηση για τον αδερφό σου, καταλαβα εντελώς πόσο άδειασμα ένοιωσες.
Ετσι εκανε κι ο πατερας μου…κι ημουν 6 χρονων κ επειδη τα μικρα παιδια δεν καταλαβαινουν οτι η πραγματικοτητα που ζουν τα ιδια δεν ειναι αυτη ολου του κοσμου (υπαρχουν διαφορες) ρωτησα μια μερα μια συμμαθητρια μου κ φιλη μου στην 1η δημοτικου : ”Εσενα ο μπαμπας σου οταν δεν κοιμαται στο σπιτι σου που κοιμαται;”
Θυμήθηκα τον άντρα της ξαδέρφης μου, ο οποίος έβγαινε όποτε ήθελε με τους φίλους του με την γυναίκα του και το παιδί ποτέ. Ο μόνος τρόπος ήταν να του πληρώσει η ξαδέρφη μου τον καφέ. Δεν κάνω πλάκα της το έλεγε κανονικά όταν του ζητούσε να βγουν Σαββατοκύριακο ως οικογένεια της έλεγε μόνο αν πληρώσει εκείνη. Τα πάντα τα πλήρωνε η ίδια γιατί αυτός ήταν τσιγγούνης και τα λεφτά του τα έβαζε στην τράπεζα. Όταν πήραν διαζύγιο καταλαβαίνεις τι έγινε… Είναι πολύ σημαντικό ότι τα βρήκατε στα οικονομικά. Οι περισσότεροι εκεί σφάζονται.
Χαιρομαι για σενα και σου ευχομαι απο την καρδια μου να εισαι καλα εσυ και το παιδι σου και να ζησεις μια ωραια ζωη!
Χαιρομαι για ολες εκεινες τις γυναικες που αποφασιζουν να ζησουν οπως αυτες θελουν και οχι οπως οι αλλοι θελουν για εκεινες (βγαζει νοημα αυτο που εγραψα αραγες).
Βγάζει ακριβώς το νόημα που θέμε:)
Αυτό που όλοι,μα όλοι όμως,μετά τι διαζυγιο λένε ” να δω τι θα κάνει χωρίς εμενα” ας τους απαντήσει κάποιος δυνατα : ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΣΕΝΑ!!!!
Πάντως σφιχτηκε η καρδιά μου με την ιστορία σου,ιδίως εκεί με τον αδερφό σου κ εκεί που είπες ότι τον παρακαλαγες( κάπου ελεος) να πάτε βόλτα στο πάρκο με το παιδί….κατέρρευσα…για διακοσμητικο χώρου ήταν ο πρώην σου,όχι για συζυγος κ πατερας.
Σε αυτές τις περιπτώσεις το θέμα δεν είναι οτι τα λένε αλλά τα πιστεύουν κιόλας, απλά σηκώνεις τα χέρια ψηλά.
Όπως απαγορεύεται η κατανάλωση αλκοόλ κάτω των 18 θα πρότεινα να απαγορευτεί κ ο γάμος σε άτομα κάτω των 30. Η γράφουσα επιτέλους θα ζήσει, πόσος κόσμος όμως περνάει μια ζωή στην κυριολεξία περιμένοντας να πεθάνει σε γάμους σε μικρή ηλικία; Όλοι αυτοί δεν ζήσανε ούτε το πριν. Προφανώς το λέω με δόση υπερβολής αλλά είναι κρίμα κ άδικο να έχεις το προνόμιο να γεννηθείς στη Δύση τον 20 αιώνα κ να μένεις κολλημένος σε τελειωμενους γάμους.
Το να σου ειναι πολυ δυσκολο συναισθηματικα (και πρακτικα) να χωρισεις κ να τελειωνει ολο αυτο ΑΦΟΥ εχεις παντρευτει κι εισαι στο γαμο χρονια κ πιθανοτατα με μικρα παιδια, σε αρκετες περιπτωσεις δεν το πολυκρινω…ανθρωποι ειμαστε, συναισθηματικο δεσιμο σαν με κολλα υπαρχει, ”μαγικη” συνηθεια υπαρχει, φοβος τρελος για το καινουριο κ το αγνωστο υπαρχει, κ εδω καμια φορα καποιοι/ες πανικοβαλλομαστε με μια μικρη αλλαγη στην καθημερινη ρουτινα μας….οταν δεν προκειται για περιπτωση ”ο αντρας μου με κακοποιει λεκτικα κ σωματικα κ υπαρχει μικρο παιδι που υποφερει” δεν το κρινω πολυ αυστηρα. Δε σκεφτομαι ομως ετσι κ για την αφετηρια ολου… Διαβάστε περισσότερα »
Μια χαρά,τα λες,καθόλου υπερβολή!!εγώ θα βάζα κ όριο για τους άντρες για παιδί,ποτε πριν τα 35. Δεν θες έναν ανώριμο παρτάκια που ξενοκοιταει για πατερα του παιδιού σου!!
Αν φάνηκε απο το ύφος μου ότι κατακρίνω τη γράφουσα για τις επιλογές της δεν είχα επ ουδενί τέτοια πρόθεση, είμαι ο τελευταίος που θα κουνήσω δάχτυλο κ αν δεν έμπλεξα κ εγω σε τέτοιεςκαταστάσεις μόνο στην τύχη οφείλεται.
Έκανα ένα γενικό σχόλιο πως είναι κρίμα να χάνουμε χρόνο απο τη ζωή μας ενω έχουμε την τύχη να γεννηθούμε σε τόπο και χρόνο που μας δίνεται η ευκαιρία να ζήσουμε οπως πραγματικά θέλουμε.