Aπό τον Βέρτη στον Κονδυλάτο: Ένας παλαιάς κοπής δρόμος για τη γυναίκα

Λαμβάνει σιγά σιγά τη μορφή χιονοστιβάδας. Δηλώσεις αντρών στη δημόσια σφαίρα που αρθρώνουν λόγο οπισθοδρομικό για τη θέση της γυναίκας με το επιχείρημα της “παλαιάς κοπής”… Τελευταίος στη σειρά ο σχεδιαστής Περικλής Κονδυλάτος. Ούτε λίγο ούτε πολύ μας εξήγησε ότι οι γυναίκες ασφυκτιούν με το ρόλο της εργαζόμενης κι ονειρεύονται έναν…πλούσιο για να λύσουν το βιοτικό τους πρόβλημα και να μεγαλώσουν (σωστά) παιδιά! Αν προσβάλεστε, δεν είστε οι μόνες.

Συγκεκριμένα, ο σχεδιαστής είπε σε συνέντευξη στην εκπομπή Χαμογέλα και Πάλι! στο Mega: «Μου αρέσει το παραδοσιακό μοντέλο της οικογένειας, που ο άντρας δουλεύει και φροντίζει τη γυναίκα, την έχει βασίλισσα, η οποία είναι στο σπίτι και προσέχει και μεγαλώνει σωστά παιδιά. Αν έχει διαλυθεί η οικογένεια, είναι γιατί η γυναίκα μπήκε στην αγορά εργασίας και το σπίτι έχασε την κολώνα που είχε. Πολλές φίλες μου μού λένε ότι θα ήθελαν να γνωρίσουν έναν ευκατάστατο άντρα, όχι γιατί ψάχνουν σπόνσορα ή θέλουν να του φάνε τα λεφτά, αλλά για να κάθονται στο σπίτι να φροντίζουν τα παιδιά. Η γυναίκα φροντίζει τον άντρα γιατί έχει τη δύναμη να το κάνει. Ποιός θα τον φροντίσει, ο άντρας θα φροντίσει τον άντρα;».

Έλα μου ντε! Ποιός;!

Δικαιολογημένα η Μαρία Μπακοδήμου, μια γυναίκα δυναμική, με δική της επιχείρηση μάλιστα, διαμαρτυρήθηκε από το βήμα της εκπομπής της, Γεια σου λέγοντας: «Παιδιά, συγγνώμη αλλά με τον Βέρτη είπα οκ, είναι η άποψή του. Με τον Περικλή τα ‘χασα. Είπε ότι μια γυναίκα ολοκληρώνεται, όταν υπηρετεί έναν άντρα. Δηλαδή κάτι χειρότερο δεν έχω ακούσει για τη γυναικεία υπόσταση.

Αυτές οι γυναίκες δεν περνάνε ωραία, γιατί η αλήθεια είναι ότι όταν συναντάς έναν άντρα που είναι μεγαλωμένος να μη μαζέψει τα παπούτσια του, τα εσώρουχά του, το πιάτο του και να σου λέει νεράκι, είναι πολύ δύσκολη η ζωή. Το άλλο ότι χωρίζουν τα ζευγάρια και διαλύονται οι οικογένειες, επειδή οι γυναίκες βγήκαν στην αγορά εργασίας και ψάχνουν δουλειά; Το ότι έχεις μεγαλώσει με τη μαμά σου δε μπορείς να το αποφύγεις. Μεγαλώνεις με μία εικόνα που σε σαγηνεύει και σου είναι οικεία. Πάντα μας έλκει κάτι που μας είναι οικείο, αλλά αυτό είναι άλλο» ολοκλήρωσε τη σκέψη της η Μαρία Μπακοδήμου.

Όταν ο Νίκος Βέρτης εξέφρασε τις προσωπικές (ας πούμε) προτιμήσεις του για το πώς ονειρεύεται τη γυναίκα, σχολιάστηκε ότι κακώς γενικεύει ότι όλοι οι άντρες έχουν πρότυπο κάτι τέτοιο. Επειδή όχι μόνο δεν έχουν, αλλά και υποδηλοί ότι υπάρχει μια σωστή οδός κι όλες οι άλλες είναι λανθασμένες.

Νίκος Βέρτης: “Mου θυμίζεις τη μάνα μου” ή πώς να προχωράς μην αλλάζοντας τίποτα

Ο Κονδυλάτος το πήγε ένα βήμα παραπέρα, και πολύ σωστά το επισήμανε μια γυναίκα. Η γυναικεία εργασία ενοχοποιείται για την (κακή) διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Σαν τα παιδιά αυτά να μην έχουν και πατέρα. Ή σαν να χρειάζεται ο ρόλος της μάνας-δερβέναγα για να μην παραστρατήσουν τα παιδιά. Κάτι που η ίδια η πραγματικότητα διαψεύδει. Η αυξανόμενη βία των ανηλίκων, οι παθογένειες στην ελληνική κοινωνία δεν μπορούν να αποδοθούν στην γυναικεία εργασία. Άλλωστε και πριν 30-40 χρόνια οι γυναίκες εργάζονταν. Για να μην θυμίσω ότι ακόμα και σε αγροτικές-κτηνοτροφικές κοινωνίες πολύ περασμένων εποχών οι γυναίκες εργάζονταν και μάλιστα πολύ σκληρά.

Η ξεκάθαρη δήλωση ότι ο άντρας είναι ένα μεγάλο παιδί που χρειάζεται φροντίδα (αλλά κι η εξίσου παράλογη δήλωση ότι η γυναίκα χρειάζεται άλλου τύπου “φροντίδα”) είναι απόψεις που έρχονται από μια άλλη εποχή, μια άλλη πραγματικότητα. Δεν διαφωνούμε με τον όρο φροντίδα, σε μια σχέση τα δύο μέλη της φροντίζουν το ένα το άλλο -κι εδώ δεν θέλω καν να καταπιαστώ με το ότι μπορεί άντρας να φροντίσει τον άντρα, κοτζάμ Pride είχαμε άλλωστε το σαββατοκύριακο! Αυτό που κάνει κάκιστη εντύπωση είναι ότι η φροντίδα είναι εντελώς έμφυλα κατανεμημένη και συγκεκριμένη: ο άντρας να φέρνει τα λεφτά στο σπίτι, η γυναίκα να κάνει τις δουλειές και να μεγαλώνει τα παιδιά. Η πατριαρχία είναι καλά και σας χαιρετά από το 1950.

Αυτά είχαν πρωτοξεκινήσει δειλά -αν και ξεσήκωσαν χαμό- όταν ο λαϊκός τραγουδιστής Νίκος Οικονομόπουλος το 2014, σε μια απόπειρα rebranding, είχε δηλώσει στο Θέμο Αναστασιάδη και την εκπομπή Όλα Μπιπ, «όταν τρώω, δεν σηκώνω το πιάτο μου… δεν δέχομαι η γυναίκα να είναι πάνω από μένα». Μετά από καιρό, επανήλθε: «Έτσι έμαθα. Δεν δέχομαι για κανένα λόγο η γυναίκα να είναι πάνω από εμένα. Είναι κάποιες αποφάσεις που παίρνονται από τον άντρα όσον αφορά το σπίτι».

Στα χρόνια που μεσολάβησαν ένα αργό και σταδιακό πισωγύρισμα μέρους της κοινωνίας έκανε τέτοιες δημόσιες -με έμφαση στο δημόσιες- δηλώσεις να αυξηθούν. Ξαναβιώνουμε κοπέλες που δεν θέλουν να έχουν σεξουαλικές επαφές πριν…το γάμο. Ζούμε άντρες που ζούνε με τους γονείς τους στο ίδιο σπίτι ως τα 40 λόγω οικονομικής κρίσης και δυσκολίας ανεξαρτησίας και έχουν… καλομάθει στην φροντίδα της μανούλας. Παρατηρούμε ένα συντηρητικό μέχρι το μεδούλι κόσμο να προσπαθεί να μπει και στη Βουλή με επιχειρήματα που άνετα κοσμούσαν φυλλάδια κατηχητικού από τις πιο αρτηριοσκληρωμένες αντιλήψεις.

Ο σχεδιαστής επανήλθε με διορθωτικές δηλώσεις χθες, κάνοντάς τα λίγο πιο μπερδεμένα.  «Μέσα από αυτό ολοκληρώνεται.» Μάλιστα…Στην εύλογη ερώτηση της Μπακοδήμου, αν σκέφτεται έναν άνθρωπο εξαρτημένο, εκείνος δήλωσε: «Όποια θέλει να δουλέψει δεν είπα να μην το κάνει. Μία γυναίκα που βρίσκεται στο σπίτι και φροντίζει τα παιδιά της δεν πρέπει να ακούγεται τόσο άσχημο όσο το έχουν καταντήσει άνθρωποι που δεν σέβονται τις γυναίκες τους και τις διατάζουν. Οι γυναίκες δεν έχουν τη θέση που τους αξίζει στην κοινωνία. Οι άντρες έχουμε χαλάσει τις δομές που δεν εξασφαλίσαμε ισότητα για τις γυναίκες. Αυτό είπα εγώ αλλά δεν το έπαιξαν. Δεν εννοώ το τοξικό αρσενικό που μπαίνει στο σπίτι και ρίχνει χαστούκια. Είναι δυνατόν να δήλωνα ποτέ κάτι αρνητικό για τις γυναίκες;» συνέχισε ο σχεδιαστής.

Η εξάρτηση πέρασε αλλά δεν ακούμπησε… Και πολύ σωστά το πάνελ του επεσήμανε ότι δεν μπορεί ένας άντρας να μπει στη θέση της γυναίκας και να της ορίσει πώς να νιώσει. Ε μα επιτέλους!

Θα αφήσω να επεξεργαστούμε λίγο στο μυαλό μας το θέμα της αντρικής ευθύνης για την ισότητα. Ποιά ακριβώς ισότητα αφορά, ποιές ευθύνες έχουν οι άντρες, και κατά πόσον η αποφυγή κακοποίησης είναι κάτι που θα έπρεπε και να μας κάνει να λέμε ευχαριστώ; Τα αυτονόητα δηλαδή.

Το ότι η δήλωση του Κονδυλάτου γενικεύει και προσδίδει στο γυναικείο φύλο συγκεκριμένες και οριζόντιες επιθυμίες -να καθόμαστε σπίτι να μεγαλώνουμε παιδιά- είναι πάντως εντελώς αυθαίρετο λογικά. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω ποιές είναι οι φίλες του. Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι το δείγμα του δεν εκπροσωπεί το γυναικείο φύλο en masse. Υπάρχουν γυναίκες που δεν ονειρεύονται καθόλου παιδιά, κι αυτό είναι κάτι απολύτως σεβαστό. Υπάρχουν γυναίκες που δεν μπορούν να κάνουν παιδιά, κι αυτή η αντιμετώπιση τις προσβάλλει βαθιά. Είναι μια υπονόηση ότι δεν εκπληρώνουν την πρωταρχική τους αποστολή. Και τέλος υπάρχουν γυναίκες που αντλούν μεγάλη ικανοποίηση κι αυτοπραγμάτωση από την εργασία τους, ένα σημείο ανεξαρτησίας και ελευθερίας, που άλλες γυναίκες σε άλλα μέρη του κόσμου, όπως το Ιράν και το Αφγανιστάν, αγωνίζονται να το πετύχουν. Κι εμείς να το κλωτσάμε στο βωμό των ανδρών της παλαιάς κοπής; Ύβρις.

Προσωπική ιστορία: Νιώθω μια τεράστια κοινωνική πίεση να παντρευτώ και να κάνω παιδιά

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News