Λέγεται Nina Van Harn και είναι μία από τις περίπου 3.500 γυναίκες που κάθε χρόνο παντρεύονται, χωρίς να το θέλουν ακριβώς. Επειδή, το αποφάσισε κάποιος από την οικογένειά τους, συνήθως ο πατέρας με τη συναίνεση της μητέρας. Και φυσικά, τον “γαμπρό” τον επέλεξε ο ίδιος.
Συνήθως, όταν γίνονται τέτοιοι διακανονισμοί, οι υποψήφιες νύφες βρίσκονται στην εφηβεία ή είναι ακόμη πιο μικρές, σίγουρα ανήλικες. Στην περίπτωση της Nina, είχε ήδη αργήσει… Ήταν ήδη ενήλικη όταν την πάντρεψαν και σίγουρα δεν είχε την απόλυτη άγνοια που χαρακτηρίζει νεαρότερες από εκείνην κοπέλες που οδηγούνται στη “σφαγή” σε καθεστώς πλήρους άγνοιας.
Βάσει ερευνών και ενώ όλα τα προηγούμενα χρόνια έχουν γίνει δεκάδες ρεπορτάζ γι’ αυτήν την “παράδοση” κανονισμένων γάμων, κυρίως επί Προεδρίας Ντόναλντ Τραμπ, η συχνότητα αυτών των γάμων ξέφυγε προς τα πάνω, ειδικά σε αγροτικές περιοχές των ΗΠΑ.
Ψυχολογικός εκβιασμός, συστημική καταπίεση των επιθυμιών των κοριτσιών των οικογενειών αυτών και προεπιλογή από τους γονείς του άντρα που θα παντρευτούν είναι το μοτίβο που γνωρίζουν καλά αυτές οι νεαρές γυναίκες.
Όπως εξηγεί η Cristina Bicchieri, καθηγήτρια από το Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια που παρακολουθεί το φαινόμενο, τόσο τα κορίτσια όσο και τα αγόρια που προέρχονται από τέτοιες συντηρητικές, κλειστές, μικρές κοινωνίες, αργούν να αντιληφθούν τι πραγματικά συμβαίνει στις ζωές τους, αφού για εκείνα το πιο τρομακτικό είναι να μείνουν μόνα, να βρεθούν εκτός “κοινότητας”, να επαναστατήσουν.
Για τη Van Harn ο γάμος με έναν άνθρωπο που είχαν επιλέξει οι γονείς της μπορεί να μην είχε στοιχεία σωματικής κακοποίησης, όμως, έμοιαζε με 10ετή κάθειρξη.
«Από την προετοιμασία ενός γεύματος, μέχρι το να δεχθούμε επισκέψεις από συγγενείς, μέχρι το να κάνουμε έρωτα ήταν κάτι που δεν ήθελα. Δεν είχα επιλέξει εγώ. Όλος αυτός ο συναισθηματικός εκβιασμός από την πλευρά εκείνου, από τους γονείς και απ’ όλο τον κοινωνικό μας περίγυρο έφτασε να θυμίζει κανονική φυλακή. Το ότι κάνεις αυτό που σου λένε, δεν σημαίνει ότι συναινείς. Σημαίνει ότι θες να επιβιώσεις για ακόμη μια μέρα», λέει η ίδια, προσπαθώντας να εξηγήσει γιατί τόσα κορίτσια πέφτουν σ’ αυτή την παγίδα, χωρίς να μπορούν να αντιδράσουν, κάτι που φυσικά φαίνεται απολύτως παράλογο στις μέρες μας.
«Μέχρι τα 11 μου είχα αφομοιώσει πλήρως τις πεποιθήσεις και τον τρόπο ζωής του Χριστιανικού Πατριαρχικού Κινήματος. Ο πατέρας ήταν ο απόλυτος αρχηγός του σπιτιού και η θέση της γυναίκας και των παιδιών ήταν να τον υποστηρίζουν, να τον τιμούν, να τον σέβονται και κυρίως να τον υπακούν ανά πάσα στιγμή. Μέχρι τα 13 μου πίστευα ακράδαντα ότι ο μόνος ρόλος που ο Θεός ήθελε να παίξω στη ζωή ήταν αυτός της συζύγου και της μητέρας. Ονειρευόμουν να γίνω ταξιδιώτισσα του κόσμου κόσμο και ιεραπόστολος. Απλώς ήξερα ότι ο μόνος τρόπος για να το καταφέρω ήταν να παντρευτώ έναν ιεραπόστολο. Αν ήμουν τυχερή», λέει.
Στην περίπτωσή της τα πράγματα πήγαν λίγο διαφορετικά απ’ ό,τι ο πατέρας αρχηγός υπολόγιζε, καθώς το όνειρό της αποδείχθηκε πιο δυνατό από τα δεσμά ενός κανονισμένου γάμου. Και κυρίως, εκείνη κατάλαβε σχετικά γρήγορα ότι είναι μέρος μιας cult που εξοντώνει ψυχικά και σωματικά τις γυναίκες.
«Κανείς και ποτέ δεν μιλά για τους εξαναγκαστικούς γάμους σε πολλές πολιτείες των ΗΠΑ. Αν, όντως, όμως θέλετε να μάθετε τι συμβαίνει, ρωτήστε τις πολιτειακές αρχές του Μίσιγκαν να σας πουν πόσα γνωρίζουν», λέει η Van Harn.
Η Bicchieri σχολιάζοντας τους νόμους αρκετών αμερικανικών πολιτειών επισημαίνει ότι αυτού του είδους ο εξαναγκασμός σε γάμο, συχνά καλύπτει άλλου είδους εγκλήματα, ειδικά εναντίον ανηλίκων, όπως για παράδειγμα, ο βιασμός.
Απλώς η περίπτωση της Van Harn, η οποία κινήθηκε νομικά εναντίον της πολιτείας του Μίσιγκαν (η καταγγελία αφορά το σύνολο των θεσμικών αρχών που επικύρωσαν έναν μη συναινετικό γάμο) αποκαλύπτει το βάθος αυτής της παθογένειας της αμερικανικής κουλτούρας…
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
