“Η επένδυση στην προσχολική αγωγή είναι ίσως η καλύτερη επένδυση που μπορεί να κάνει ένα κράτος. Αντιμετωπίζει αποτελεσματικά τις ανισότητες, αποδίδει σημαντικά κέρδη στην οικονομία, βοηθά τη λειτουργία της οικογένειας, έχει ευεργετικά αποτελέσματα στην εξέλιξη των παιδιών” ξεκινά η έρευνα του διαΝΕΟσις το 2017, σχετικά με το ζήτημα της προσχολικής αγωγής.
Η έρευνα αυτή συνοδεύτηκε από αναλυτική δημοσιογραφική ανάλυση, που ασχολήθηκε με τα προβλήματα της προσχολικής εκπαίδευσης στην ελλάδα, συνέκρινε το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας με αυτό άλλων χωρών και έδινε πολύ μεγάλο κοινωνικό βάρος σε μια βαθμίδα εκπαίδευσης για εμας παραμελημένη.
“Οι ψυχολόγοι θεωρούν την προσχολική ηλικία – από 0 έως 6 ετών – την πιο κρίσιμη ηλικία στη ζωή ενός ανθρώπου. Είναι η περίοδος κατά την οποία οι άνθρωποι αναπτύσσουν, όχι τόσο τις γνωστικές δεξιότητές τους, αλλά τον συναισθηματικό τους κόσμο”
“Αναπτύσσουν τη γλώσσα και τη νοημοσύνη τους με τρόπους που δεν μπορούν να αναπληρωθούν αργότερα. Ως εκ τούτου, η αγωγή και η εκπαίδευση που λαμβάνουν εκείνα τα ευαίσθητα χρόνια θεωρείται πολύ μεγάλης σημασίας” μας πληροφορεί η έρευνα.
Η έρευνα συνεχίζει αναλύοντας τα τεράστια ατομικά και κοινωνικά οφέλη της εκπαίδευσης στην προσχολική αγωγή, καθώς και την ελληνική περίπτωση, στην οποία η προσχολική αγωγή δε θεωρείται εκπαιδευτική βαθμίδα, τα νηπιαγωγεια και οι βρεφονηπιακοί δεν ελέγχονται από κάποιο κοινό φορέα και δεν υπάρχει κοινο curriculum διδασκαλίας.
Τον Ιούλιο του 21, λοιπόν, η διαΝΕΟσις, σε συνεργασία με το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, παρουσιάζει ένα κείμενο εργασίας που περιγράφει ένα νέο πλαίσιο για την προσχολική αγωγή στις ηλικίες 0-4 και το οποίο τέθηκε και σε διαβούλευση για να εφαρμοστεί πιλοτικά στην αρχή της χρονιάς σε ορισμένους σταθμούς και νηπιαγωγεία της χώρας.
Και το οποίο ήταν, φυσικά, από τη μια εξαιρετικό γιατί ήταν αποτέλεσμα συνεργασίας εκπαιδευτικών, ψυχολόγων, παιδιάτρων, επιστημόνων, λογοθεραπευτών, εργοθεραπευτών για παιδιά και από την άλλη εξαιρετικά αφυπνιστικό σχετικά με το πόσο εγκληματικά λίγη προσοχή δίνουμε σαν χώρα στη παιδεία και την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των νηπίων.
Πριν λίγες μέρες, κυκλοφόρησε η είδηση ότι 74 μαθητές νηπιαγωγείου στην περιοχή του Ζωγράφου θα αναγκαστούν να ξεκινήσουν την σχολική τους χρονιά υπό πολύ ακατάλληλες συνθήκες εκπαίδευσης, αφού θα στεγαστούν σε κοντέινερ που έχουν εγκατασταθεί σε πρωην δημοτικό πάρκινγκ.
Τέσσερα χρόνια μετά την θεσμοθέτηση της δίχρονης υποχρεωτικής προσχολικής αγωγής, ο Δήμος Αθηναίων εμφάνισε τον Μάρτιο σχέδιο φιλοξενίας 42 αιθουσών σε αδόμητα οικόπεδα, 16 αιθουσών σε αύλειους χώρους σχολείων, ενώ 26 αίθουσες προέκυψαν από επίταξη υπαρχόντων σχολικών δομών. Κινητοποιήσεις του Συλλόγου εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης “Αθηνα” οργανώθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα στο κέντρο της Αθήνας, κατηγορώντας τους υπεύθυνους και ζητώντας διευθέτηση.
Διαβάζουμε κάτι που γνωρίζουμε έτσι κι αλλιώς, αλλά επιβεβαιώνεται και από τις έρευνες: Στην Ελλάδα η προσχολική αγωγή είναι περισσότερο εστιασμένη στη φύλαξη των παιδιών, παρά στην παιδαγωγική πράξη. Η Πολιτεία μεριμνά ώστε οι χώροι να είναι επαρκείς για συγκεκριμένο αριθμό παιδιών, με τις κατάλληλες προδιαγραφές ασφάλειας και με καταρτισμένους παιδαγωγούς, αλλά κανείς πέραν των παιδαγωγών δεν ασχολείται με το τι γίνεται τις ώρες που περνούν τα παιδιά εκεί.
Σύμφωνα με τους ειδικούς, το σύστημα αυτό δεν καλύπτει τις συνολικές αναπτυξιακές και μαθησιακές ανάγκες των παιδιών. Οι βρεφονηπιακοί και παιδικοί σταθμοί, όπως γράφουν οι ερευνητές στο κείμενο εργασίας, “θα έπρεπε να αποτελούν τον χώρο στον οποίο το παιδί παίζει, ερευνά και μαθαίνει”. Όχι το μέρος όπου απλά περιμένει μέχρι να γυρίσουν οι γονείς από τη δουλειά.
Τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει μια μεγάλη και βραδυκίνητη προσπάθεια για καταγραφή των νηπιαγωγείων και έχει τεθεί ακόμα και το ζήτημα της αλλαγής της διοικητικής τους εποπτείας (πρόταση από την έρευενα ακόμα και για έναν Υφυπουργό Πορσχολικής Αγωγής) προκείμενου πραγματικά να αναδειχθούν τα τεράστια ζητήματα που αντιμετωπίζει η χώρα στον τομέα αυτό, ζητήματα που σπάνια συζητούνται σαν πρόβλημα που χρήζει ανάγκη προτεραιότητας.
Τίθεται φυσικά το ζήτημα κατα πόσο το σχέδιο αυτό υπάρχει για να δημιουργήσει αξιοπρεπείς και κατάλληλες υποδομές για τη λειτουργία του δημόσιου νηπιαγωγείου και να εξασφαλίζει την ουσιαστική λειτουργία του, εφόσον ξέρουμε πλέον ότι κρίνεται απίστευτα απαραίτητη για την κοινωνια μακροπρόθεσμα.
Δεν χρειάζεται να έχει κανείς παιδιά για να τον ενδιαφέρει το ζήτημα της προσχολικής αγωγής. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς γονιός για να καταλάβει τα τρομερά οφέλη, όχι μόνο στο παιδί του, αλλά και σε όλα τα υπόλοιπα παιδιά και στον ίδιο σαν άνθρωπο και πολίτη, από μια τέτοια προώθηση της αγωγής στα νηπιακά χρόνια.
Τα παιδιά αυτά θα μεγαλώσουν και θα ενσαρκώσουν την κοινωνία. Αυτή την στιγμή και προς το παρόν την κοιτάμε στα μάτια και την βάζουμε σε κοντέινερ. Είναι ένα βαθύ πρόβλημα που δείχνει πώς κρίνουμε τη σύσταση της μελλοντικής ανθρωπογεωγραφίας μας και τι αξίες θέλουμε να φέρει.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Συγνώμη αλλά η πολιτεια δεν μέριμνα καθόλου για τους χώρους. Το αντίθετο. Οι περισσοτεροι χώροι είναι μικροί, δεν επαρκουν για να καλύψουν τις αυξημένες ανάγκες. Βάζουν τα παιδια στα κοντέινερ γιατί λεφτά δίνουν μόνο για μεγάλους περιπατους. Αλλά το προβλημα ξεκίνησε από την στιγμή που η ευθυνη της προσχολικης αγωγής ανατέθηκε στους δήμους. Δηλαδή κάθε δήμος ο, τι και όπως μπορεί με το βάρος να πέφτει στις τσέπες των γονιών. Το τι αγώνας δρόμου χρειάζεται για να μπορέσεις να γράψεις το παιδι σου στον παιδικο σταθμό, δε λέγεται. Είναι θέμα τζόγου καθαρά. Παιδαγωγοι με μόνιμες θέσεις εργασίας δεν υπάρχουν, κάθε… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριιβώς!ολη την παιδεία θέλουν σιγά σιγά να την περάσουν στους δήμους
Φυσικά, χωρίς όμως να τους δώσουν και τα αναγκαία κονδύλια.
Οπότε :
πλούσιος Δήμος, καλές υποδομές, φτωχός Δήμος, τότε ακόμα και τα κοντέινερ θα φαίνονται πολυτέλεια μπροστά σε σχολεία που θα καταρρέουν
Πες τα Χρυσόστομη! Η αδερφή μου είναι βρεφονηπιοκομος σε δημόσιο παιδικό σταθμό (σε Δήμο δλδ) φυσικα μέσω εσπα, μόνιμες θέσεις υπάρχουν ελάχιστες κ πολλές φορές δεν είναι καν παιδαγωγοι αλλά απλοί δημοτικοί υπάλληλοι που κάποτε τοποθετηθηκαν εκεί για τη φύλαξη όπως σωστά είπες. Φέτος έχει 2χρονα,25 μωρά σε μια τάξη!!! Στα μεγαλύτερα ακόμα χειρότερα γιατί εκεί είναι κ μόνο 1 δασκάλα, (στα μωρά 2) Μου το λεει κ η ίδια ότι το μόνο που κάνει τόσα χρόνια (15 χρόνια σε διάφορους δήμους) ό,τι ηλικία κ να έχει είναι να προσέχει μη σκοτωθεί κανένα! Μαθημα ούτε καν! Κ δεν ενδιαφέρεται κανείς… Διαβάστε περισσότερα »
“λεφτά δίνουν μόνο για μεγάλους περιπατους”
Οταν η μικρή ζαρντινιέρα χρεώνεται 500 ευρώ και η μεγάλη 5.000, όταν τα παγκάκια-ψηστιέρες έχουν κόστος λες και τα έφτιαξε ο Λαλαούνης, δεν μιλάμε για περίπατο, αλλά για “μεγάλο περίδρομο”
Τα έχετε λίγο μπερδεμένα στο άρθρο σας. Άλλο τα Νηπιαγωγεία και άλλο οι παιδικοί σταθμοί. Τα Νηπιαγωγεία ανήκουν στο Υπουργείο Παιδείας δηλαδή στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση αλλα και υποχρεωτική εκπαίδευση και διαθέτουν αναλυτικο προγραμμα το οποίο ανανεώνεται ανα καποια χεόνια. Καμία σχέση
Συμφωνώ απόλυτα για τον εκπαιδευτικό χώρο, αλλά δεν είναι εύκολο να βρεθούν χώροι. Χρειάζεται να φτιαχτούν χώροι. Και να γκρεμιστούν οι υπάρχοντες. Και αυτό θέλει και λεφτά και αποδοχή απο την κοινωνία. Αλλά εδώ στην Ελλάδα έχουμε κτίσματα στα μπετά εδώ και τριάντα χρόνια και κανείς δεν κάνει κάτι. Ή έχουμε χώρους ανεκμετάλλευτους και μάλιστα κάνουμε πορείες για να μην υπάρξει ιδιώτης που θα πληρώσει για να τους φτιάξει, αλλά ούτε και από την τσέπη μας ως φορολογούμενοι θέλουμε να τα βάζουμε. Και συμφωνώ απόλυτα στις παιδαγωγικές ανάγκες, αλλά αν ισχύει ακόμα στην Ελλάδα υπήρχε μια μεγάλη άνεση να μεγαλώσει… Διαβάστε περισσότερα »
Συνήθως, χώροι υπάρχουν, ακόμα και σε πυκνοκατοικημένες γειτονιές.
Και μπορούν να απαλλοτριωθούν για να φτιαχτούν οι υποδομές, χωρίς να χρειάζεται να γκρεμίσουμε.
Ομως, απλά χάνονται γιατί δεν δεσμεύονται (ή γιατί η δέσμευσή τους διαρκεί απαράδεκτα πολύ, με αποτέλεσμα να ακυρώνεται από τα δικαστήρια) και έτσι παραδίδονται στους εργολάβους για εκμετάλλευση.
Πράγματι, είναι πολύ πιο απλή και συμφέρουσα λύση (για τους κρατούντες φυσικά) μα κόβεις τα δέντρα από τα λιγοστά παρκάκια για να βάλεις εκεί τα κοντέινερ
Ως φοιτήτρια έκανα κάποια εργαστήρια σε διάφορους δημοτικούς -με εξαίρεση έναν- παιδικούς σταθμούς. Ίσως 2- 3 να ήταν ισόγειες κατασκευές και να έχουν επαρκή εσωτερικό χώρο. Έναν βασικά μπορώ να θυμηθώ όπου είχε τον απαιτούμενο χώρο για ειδικά διαμορφωμένες γωνίες κτλ. Οι εικόνες όμως που είδαμε για την αρχιτεκτονική δομή των παιδικών δεν έχει καμία σχέση με ό, τι είδα εγώ προσωπικά. Δυστυχώς δεν είναι τωρινό φαινόμενο το γεγονός ότι δεν φροντίζουν για τα βασικά, πολλά κτίρια που χρησιμοποιούνται δε φτιάχτηκαν ουδέποτε για να φιλοξενήσουν μικρά παιδιά με αποτέλεσμα πχ να πρέπει να ανεβαίνουν τρίχρονα σκαλοπάτια ή να χρησιμοποιούν ανσασέρ.… Διαβάστε περισσότερα »